อัจฉริยะนักล้างแค้น พวกเขาเรียกฉันว่าคนบ้า

ตอนที่ 4 ระเบิดในที่ประชุมผู้ถือหุ้น

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ชั้น 48 ของอาคารเจียงเหอ

ชั้นนี้เป็นที่ตั้งของบริษัทสื่อหรูซวี่ ซึ่งเป็นบริษัทของหลิ่วหรูซวี่

จงไห่หยางมาถึงด้านนอกห้องประชุมตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว

เขาสวมชุดลำลอง นำเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนมาด้วย สีหน้าเคร่งขรึม

เพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างปลอดภัย เขายังซุ่มกำลังฝีมือดีไว้อีกหลายคนอย่างลับ ๆ

รวมถึงพลซุ่มยิงหนึ่งคนด้วย

เพื่อความปลอดภัยของการประชุม ผู้ถือหุ้นทุกคนต้องผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดก่อนเข้าห้องประชุม

ทั้งเครื่องตรวจจับโลหะ การยืนยันตัวตน และการตรวจสิ่งของ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

ผู้ถือหุ้นต่างไม่พอใจ เสียงบ่นดังระงมไม่ขาดสาย

แต่จงไห่หยางไม่หวั่นไหว เขารู้ดีว่าทั้งหมดนี้จำเป็น

หากคนลึกลับเป็นหนึ่งในผู้ถือหุ้น แล้วจู่ ๆ ลงมือโดยไม่สนผลที่จะตามมาในที่ประชุม สถานการณ์ย่อมควบคุมได้ยาก

เพราะฉะนั้น ต้องจัดการทุกอย่างเสียตั้งแต่ต้น

“นี่มันอะไรกัน? ทำไมต้องทำให้ตึงเครียดขนาดนี้ด้วย” ผู้ถือหุ้นคนหนึ่งถามอย่างไม่พอใจ

“ขออภัย เพื่อให้การประชุมดำเนินไปอย่างราบรื่นและเพื่อความปลอดภัยของทุกคน การตรวจสอบเหล่านี้จำเป็นครับ” จงไห่หยางตอบด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“เฮ้อ! ก็ได้! ยุ่งยากจริง ๆ!”

แม้ผู้ถือหุ้นจะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่

แต่ท่าทีจริงจังของหลิ่วหรูซวี่กับการปฏิบัติการของตำรวจที่เข้มงวดเช่นนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกได้ว่าการประชุมวันนี้คงไม่ธรรมดา

แม้ในใจจะไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากให้ความร่วมมือกับการตรวจสอบแล้วเข้าไปในห้องประชุม

จงไห่หยางจัดกำลังตำรวจไว้รอบห้องประชุม คอยจับตาความเคลื่อนไหวของทุกคนอย่างใกล้ชิด

สายตาของเขาเฉียบคม ไม่ปล่อยผ่านแม้แต่พิรุธเดียว

เขารู้ว่าคนลึกลับอาจซ่อนอยู่ในหมู่ผู้ถือหุ้นเหล่านี้ หรือไม่ก็พร้อมจะลงมือโจมตีได้ทุกเมื่อ

เขาต้องระแวดระวังอย่างเต็มที่ และเตรียมพร้อมรับมืออันตรายที่อาจเกิดขึ้นตลอดเวลา

ภายในห้องประชุม หลิ่วหรูซวี่กับผู้ถือหุ้นทยอยนั่งลง จงไห่หยางก็เดินตามเข้ามา

แต่ละคนต่างคิดไม่เหมือนกัน ทว่าสีหน้ากลับดูไม่สู้ดีนัก

หลังจากกระซิบกระซาบกันอยู่พักหนึ่ง ทุกคนก็ค่อย ๆ เงียบลง

ผู้ถือหุ้นสูงวัยคนหนึ่งลุกขึ้นยืนเป็นคนแรก กล่าวอย่างเดือดดาลว่า

“ไม่รู้ว่าไอ้คนไหนมาป่วน สร้างความเดือดร้อนให้พวกเรากันทั่วหน้า คุณหลิ่ว พวกเราสนับสนุนคุณเต็มที่!”

ผู้ถือหุ้นคนอื่น ๆ ต่างพยักหน้าคล้อยตาม

“ใช่ ไม่ว่าเป็นใคร กล้ามาหาเรื่องในเวลาแบบนี้ พวกเราไม่ยอมแน่”

“คุณหลิ่วไม่ต้องกังวล ยังมีพวกเราอยู่ พวกเราจะร่วมทุกข์ร่วมสุขไปกับบริษัท”

“ถูกต้อง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราจะยืนอยู่ข้างหลังคุณหลิ่วเสมอ”

หลิ่วหรูซวี่ชะงักไป เธอมองผู้ถือหุ้นที่ปกติบ้างเคร่งขรึม บ้างหลักแหลม แต่ตอนนี้กลับยืนหยัดอยู่ข้างเธอ หัวใจพลันอุ่นวาบขึ้นมา

แม้ตอนแรกทุกคนจะลงเรือลำเดียวกันเพราะผลประโยชน์ และถูกผูกมัดเอาไว้ด้วยกัน

แต่เมื่อใช้เวลาร่วมกันมาหลายปี หากจะบอกว่าไม่มีความรู้สึกต่อกันเลยแม้แต่น้อย ก็เป็นเรื่องโกหก

แม้ความรู้สึกนั้นจะไม่บริสุทธิ์และไม่ใสสะอาดก็ตาม

ถึงอย่างนั้น ดวงตาของหลิ่วหรูซวี่ก็ยังชื้นขึ้นเล็กน้อย

เธอฝืนกลั้นอารมณ์ พยักหน้าเบา ๆ น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย “ขอบคุณทุกคนค่ะ มีพวกคุณอยู่ ฉันซาบซึ้งใจมาก”

“ฉันเชื่อว่าไม่ว่าจะเจออุปสรรคอะไร พวกเราก็จะผ่านมันไปด้วยกันได้”

คำพูดของหลิ่วหรูซวี่ทำให้ทุกคนรู้สึกอบอุ่นในใจ

ใช่แล้ว พวกเราผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันตั้งหลายปี คลื่นลมแบบไหนที่ยังไม่เคยเจอ?

ยิ่งไปกว่านั้น จงไห่หยางก็อยู่ที่นี่ด้วย จะกลัวอะไร?

เมื่อคิดเช่นนี้ ทุกคนก็คลายกังวลลงบ้าง

แต่ในวินาทีถัดมา จอขนาดใหญ่ในห้องประชุมพลันกะพริบสองสามครั้ง

จากนั้นเสียงหัวเราะบิดเบี้ยวอัดอั้นก็ดังขึ้น

“ฮึ ๆ…ฮึ ๆ…”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…”

เสียงหัวเราะนั้นผ่านการดัดแปลงมาอย่างชัดเจน จนฟังไม่ออกว่าเสียงจริงเป็นอย่างไร

แต่สายตาของจงไห่หยางกลับคมกริบขึ้นมาทันที

เพราะเสียงหัวเราะนั้นแทบจะเหมือนกับเสียงของคนลึกลับในสายโทรศัพท์แจ้งความเมื่อวันนั้นไม่มีผิด!

“มันมาจริง ๆ! เตรียมพร้อมไว้ตลอดเวลา!” จงไห่หยางสั่งเสียงต่ำ

ทุกคนสะดุ้งไปก่อน นึกว่าอุปกรณ์ขัดข้อง

ทว่าจอใหญ่ในห้องประชุมกลับสว่างวาบขึ้นทันที เผยให้เห็นคนคนหนึ่งบนหน้าจอ

คนคนนั้นสวมหน้ากาก บนหน้ากากวาดเป็นใบหน้ายิ้มประหลาด ราวกับปีศาจที่ก้าวออกมาจากนรก

รอยยิ้มนั้นบนหน้าจอดูชวนขนลุกเป็นพิเศษ ทำเอาผู้คนหนาวสะท้าน

“นั่นใคร?”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“นั่นคือคนที่มาป่วนหรือ?”

ผู้ถือหุ้นแตกตื่นกันทันที ความหวาดกลัวและความสงสัยปรากฏบนใบหน้าของทุกคน

หรือว่านี่คือเหตุฉุกเฉินที่ว่ากัน?

สีหน้าของจงไห่หยางเคร่งขรึมขึ้น มือเผลอเอื้อมไปแตะปืนประจำกายตรงเอว

ในที่สุดคนลึกลับก็ปรากฏตัว และเลือกช่วงเวลาสำคัญที่สุดเช่นนี้

เขากวาดตามองรอบข้างอย่างระแวดระวัง พร้อมส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ตำรวจข้างกายเตรียมรับมือเหตุฉุกเฉิน

“ทุกท่าน อรุณสวัสดิ์ครับ!” เสิ่นเฟิงยิ้มทักทายทุกคนจากอีกฟากของหน้าจอ

ในมือของเขาถือสิ่งของที่คล้ายรีโมตอยู่ชิ้นหนึ่ง

ทันทีที่เห็นสิ่งนั้น รูม่านตาของจงไห่หยางก็หดวูบ!

ประสบการณ์หลายปีทำให้เขาแยกออกได้ทันทีว่าสิ่งนั้น…อาจเป็นรีโมตจุดระเบิด!

“เร็วเข้า ติดต่อ ‘บ้านใหญ่’ เดี๋ยวนี้ หาทางระบุตำแหน่งของมันให้ได้!”

คำว่า ‘บ้านใหญ่’ เป็นรหัสลับที่ตำรวจสืบสวนส่วนใหญ่ใช้ หมายถึงกองบัญชาการ

“รับทราบครับ” สวีคุนรับคำทันที ก่อนเร่งฝีเท้าออกจากห้องประชุม

บรรยากาศตึงเครียดแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นในพริบตา

“ทุกคน อย่าเพิ่งตื่นเต้นกันสิ ฮ่า ๆ ๆ…” บนจอใหญ่ เสิ่นเฟิงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

“อืม…วันนี้ที่ผมมาพบทุกคน ก็เพราะอยากเล่นเกมสักเกม เป็นเกมที่น่าสนใจมากเกมหนึ่ง”

“หลิ่วหรูซวี่” เสียงของเสิ่นเฟิงแหบพร่าเล็กน้อย “คุณเป็นคนทรยศ คนทรยศก็สมควรถูกทรยศกลับ”

“เพราะฉะนั้น ตัวเอกของเกมวันนี้ก็คือคุณ”

พูดจบ เสิ่นเฟิงก็หยิบของชิ้นหนึ่งขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าจอ

ทันทีที่เห็นสิ่งนั้น ทุกคนก็สูดลมหายใจเฮือกด้วยความตกใจพร้อมกัน

แม้จะอยู่คนละฟากของหน้าจอ พวกเขาก็ยังผงะถอยหลังกันไม่หยุด

นั่นมัน…ระเบิดหรือ?!

ใบหน้าของหลิ่วหรูซวี่ซีดเผือดลงในชั่วพริบตา

คนทรยศ? คนทรยศงั้นหรือ?!

ทำไมเขาถึงบอกว่าฉันเป็นคนทรยศ? หรือว่า…

ทันใดนั้น ผู้ถือหุ้นผมขาวคนหนึ่งก็ชี้ไปที่หน้าจออย่างแรง น้ำเสียงสั่นเครือ “ห้องเก็บของ…เขาอยู่ในห้องเก็บของ…ห้องเก็บของ!”

“คนนั้น ระเบิด อยู่ข้างห้องพวกเรา!”

ตูม!

ราวกับเปลวเพลิงแห่งความหวาดกลัวลุกโชนขึ้นในใจของทุกคน

สายตาของพวกเขาจับจ้องฉากหลังบนหน้าจอ ไม่กี่วินาทีต่อมา เหงื่อเย็นเม็ดใหญ่ก็ผุดขึ้นเต็มตัวทุกคน!

ไม่ผิดแน่ สถานที่ที่คนคนนั้นอยู่คือห้องเก็บของที่อยู่ติดกับห้องประชุม!

ระเบิดอยู่ใกล้แค่เอื้อม!

“ทุกท่าน” เสียงหัวเราะบิดเบี้ยวอัดอั้นของเสิ่นเฟิงดังก้องขึ้นในห้องประชุมอีกครั้ง เสียงเบาแต่กลับกึกก้องจนสะเทือนแก้วหู “ผมขอเตือนทุกคนว่าอย่าทำอะไรที่ผมไม่อยากเห็น”

“ถ้าทุกคนไม่เชื่อฟัง ผมอาจกดปุ่มนี้ทันที แล้วเราก็ลงนรกไปด้วยกัน อย่าสงสัยเลยว่าผมกล้าทำจริง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ…”

“เอาละ ตอนนี้ผมขอประกาศว่า เกมนี้เริ่มแล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป