ชายหนุ่มคนหนึ่งตกใจกับภาพตรงหน้าจนผงะ รีบลุกขึ้นเตรียมวิ่งหนีออกไป
เสิ่นเฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ยกมือขึ้นกดปุ่มทันที
“กลับมา!” ผู้ถือหุ้นสองคนรีบพุ่งเข้าไปคว้าชายหนุ่มที่พยายามหนีเอาไว้
เสิ่นเฟิงจึงหยุดมือ “อืม แบบนี้สิถึงจะถูก!”
จงไห่หยางออกคำสั่งด้วยท่าทาง โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
【รีบล้อมทางเข้าห้องเก็บของ อพยพคนทั้งหมดออกไป!】
【ติดต่อหน่วยเก็บกู้ระเบิด!】
เจ้าหน้าที่ตำรวจลงมืออย่างรวดเร็ว เข้าปิดล้อมทางเข้าห้องเก็บของทันที ตั้งแนวรับอย่างพร้อมเพรียง ก่อตัวเป็นกำแพงมนุษย์อันแข็งแกร่ง
ทุกคนตึงเครียดจนประสาทเขม็งเกร็ง
พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังเผชิญหน้าอยู่อาจไม่ใช่แค่อาชญากรธรรมดา
แต่เป็นคนวิกลจริตที่อาจจุดระเบิดได้ทุกเมื่อ!
แววตาของจงไห่หยางคมกริบราวเหยี่ยว จับจ้องใบหน้าหลังหน้ากากรอยยิ้มประหลาดบนจอใหญ่ไม่วางตา
สามวันก่อน สถานีตำรวจได้รับคำขู่ฆ่าจากบุคคลลึกลับ
บุคคลลึกลับจะสังหารหลิ่วหรูซวี่ในที่ประชุมผู้ถือหุ้น ส่วนตำรวจจะกลายเป็น “ผู้สมรู้ร่วมคิด” ในปากของเขา
และตอนนี้ บุคคลลึกลับคนนั้นกำลังซ่อนตัวอยู่ในห้องเก็บของข้าง ๆ
ห่างจากทุกคนเพียงก้าวเดียว
เขาถือรีโมตระเบิดไว้ในมือ ข่มขู่ความปลอดภัยของทุกชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น พลซุ่มยิงที่จงไห่หยางเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ก็หมดประโยชน์โดยสิ้นเชิง
ใช่แล้ว ห้องเก็บของไม่มีหน้าต่างแม้แต่บานเดียว
นี่เป็นทั้งเรื่องร้ายและเรื่องดี
การไม่มีหน้าต่างหมายความว่าไม่อาจล็อกเป้าจากภายนอกได้ แต่ในขณะเดียวกันก็หมายความว่าเป้าหมายมีทางออกเพียงทางเดียว
ประตูห้องเก็บของ
ขอเพียงเฝ้าประตูนี้ไว้ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะจับเขาไม่ได้
แต่จงไห่หยางก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใดบุคคลลึกลับถึงเลือกเปิดเผยตำแหน่งของตัวเองเช่นนี้
สมมติว่าเขาฆ่าหลิ่วหรูซวี่ได้จริง แล้วจะหนีออกไปอย่างไร?
หรือว่าเขาไม่คิดจะหนีตั้งแต่แรก?
จงไห่หยางขมวดคิ้วแน่น
เขารู้ดีว่าในสถานการณ์เช่นนี้ การผลีผลามแม้เพียงเล็กน้อยก็อาจนำไปสู่หายนะได้
แม้จะอยากนำทีมบุกเข้าไปในห้องเก็บของโดยตรง เพื่อจับบุคคลลึกลับคนนี้ให้ได้ในคราวเดียว
แต่เหตุผลก็บอกเขาว่าการทำเช่นนั้นอันตรายเกินไป
ภัยจากระเบิดแขวนค้างอยู่เหนือศีรษะทุกคน ราวกับดาบแห่งดาโมคลีส
เขาไม่ใช่นักพนัน และไม่มีสิทธิ์เสี่ยงเดิมพัน
จงไห่หยางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินไปข้างหน้า มองจอแล้วกล่าวเสียงขรึม “ตำแหน่งของคุณถูกเปิดเผยแล้ว ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินแก้ จบละครฉากนี้เสียเถอะ”
“ไม่ ไม่ ไม่” เสียงหัวเราะของเสิ่นเฟิงหยุดลงกะทันหัน “เกมเพิ่งเริ่มเอง จะจบกันง่าย ๆ ได้ยังไง?”
เขาหยิบระเบิดขึ้นมาแกว่งไปมาตรงหน้าจอ “เวลาเล่นเกม 5 นาทีนะ!”
“ถ้าพวกคุณไม่ทำตามกติกาของเกม อีก 5 นาทีระเบิดลูกนี้จะทำงาน”
เสิ่นเฟิงค่อย ๆ ขยับเข้าใกล้กล้อง แล้วทำเสียงระเบิดเลียนแบบ “บูม!”
ทุกคนสะดุ้งเฮือกไปตาม ๆ กัน บางคนถึงกับเผลอร้องออกมา
พอตั้งสติได้ ใบหน้าของทุกคนก็เผยทั้งความอับอายและโกรธเคือง
“ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า ๆ ๆ...” เสิ่นเฟิงชี้นิ้วหัวเราะเยาะพวกเขาผ่านหน้าจอ ราวกับได้เห็นเรื่องน่าขันเข้าให้
เสียงหัวเราะของเขาเกินจริงอย่างยิ่ง ดูไม่เหมือนคนปกติเลยแม้แต่น้อย
“ไอ้คนบ้า!” ไช่เสี่ยวหมิงที่ยืนอยู่ด้านหลังจงไห่หยางสบถเสียงต่ำ
“พอแล้ว ๆ” เสิ่นเฟิงฝืนกลั้นเสียงหัวเราะ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงบิดเบี้ยว “ตอนนี้ฉันจะอธิบายกติกาเกมให้ฟัง”
“อ้อ ใช่แล้ว อย่าคิดหนีไปไหนทั้งนั้น ถ้าฉันเห็นใครพยายามออกจากที่นี่ ฉันจะจุดระเบิดทันที”
“ไม่เชื่อก็ลองดูได้ ในสายตาฉัน พวกคุณไม่มีใครบริสุทธิ์ เพราะฉะนั้นอย่าคิดว่าฉันจะใจอ่อน”
พอเสิ่นเฟิงพูดจบ คนจำนวนไม่น้อยที่เริ่มกระสับกระส่ายและคิดจะหนีออกจากห้องประชุมก็ชะงักตัวแข็งเล็กน้อย
“อืม ดีมาก แบบนี้สิถึงจะถูก” เสิ่นเฟิงพยักหน้าอย่างพอใจ “เอาละ ฉันจะบอกกติกาให้ฟัง อีก 5 นาที ระเบิดลูกนี้จะบูมแล้วระเบิดตูม!”
“คุณหลิ่วหรูซวี่ ผู้ถือหุ้นที่อยู่ที่นี่รู้จักคุณมาหลายปี คุณคงไม่อยากให้ทุกคนต้องตกนรกไปพร้อมกับคุณหรอกใช่ไหม?”
แววตาของหลิ่วหรูซวี่ไหววูบ ความหวาดกลัวคืบคลานแผ่ปกคลุมหัวใจเธออย่างเงียบเชียบ ราวกับเถาไม้เลื้อย
แต่เธอรู้ว่าเวลานี้ตัวเองจะเผยความหวาดกลัวออกมาไม่ได้เด็ดขาด
บุคคลลึกลับคนนี้กำลังยุแยงให้แตกคอกัน!
เธอไม่มีทางหลงกลหรอก
หลิ่วหรูซวี่สูดลมหายใจลึก มองหน้าจอแล้วกล่าวเสียงเย็น “ฉันไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร ไม่รู้ด้วยว่าฉันเคยไปล่วงเกินคุณตอนไหน และยิ่งไม่รู้เรื่องคนทรยศที่คุณพูดถึงเลย”
“ถ้าคุณไม่พอใจอะไรฉัน ก็พุ่งเป้ามาที่ฉันคนเดียว ผู้ถือหุ้นทุกคนที่อยู่ที่นี่ล้วนบริสุทธิ์ ฉันหวังว่าคุณจะปล่อยพวกเขาไป!”
“ความแค้นระหว่างเราสองคน อย่าลากคนอื่นเข้ามาเกี่ยว”
หลังหลิ่วหรูซวี่พูดจบ ทุกคนในห้องต่างมองเธอด้วยแววตาที่สั่นไหว
ดูคล้ายซาบซึ้งใจ หรืออาจเป็นความรู้สึกอย่างอื่น
“คุณหลิ่ว ไม่ต้องกลัว พวกเราจะอยู่ข้างคุณเสมอ!”
“ใช่ มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน พวกเราจะไม่ทอดทิ้งคุณหลิ่วหรอก”
ทุกคนต่างเดือดดาลไปด้วยความชอบธรรม
“จุ๊ ๆ คุณหลิ่วช่างยิ่งใหญ่จริง ๆ!” เสิ่นเฟิงหัวเราะ “หวังว่าต่อจากนี้พวกคุณจะยังสามัคคีกันได้แบบนี้นะ”
“เอาละ ต่อไปฉันจะประกาศกติกาเกม ง่ายมาก ถ้าอยากหยุดไม่ให้ฉันจุดระเบิด ก็มีทางเดียว”
“3 นาที” เสิ่นเฟิงชูสามนิ้ว “ภายใน 3 นาที ขอให้คุณหลิ่วใช้อะไรก็ได้กรีดใบหน้าตัวเองให้เสียโฉม!”
“ไม่อย่างนั้น ฉันจะจุดระเบิดทันที”
เมื่อเสิ่นเฟิงยื่นข้อเสนอสุดโต่งเช่นนั้น ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันราวกับความตาย
นี่มัน...
ผู้ถือหุ้นต่างมองหน้ากันไปมา แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัว
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องเผชิญสถานการณ์แบบนี้
เกมของคนบ้าคนหนึ่ง แต่ใบหน้าของหลิ่วหรูซวี่กลับอาจเป็นตัวตัดสินความเป็นความตายของพวกเขา
มีคนเริ่มสบถเสียงต่ำ “หมอนี่มันเป็นใครกันแน่? มีปัญหาอะไรหรือไง?”
อีกคนพูดเสียงสั่น “คุณหลิ่วจะยอมทำตามคำขอแบบนี้ได้ยังไง นี่มันวิปริตเกินไปแล้ว”
อารมณ์ของพวกเขาปะทุราวภูเขาไฟที่กำลังจะระเบิด พร้อมระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อท่ามกลางความหวาดกลัวและโกรธแค้นที่ปะปนกัน
“เริ่มจับเวลาแล้วนะ!” เสิ่นเฟิงยิ้มกริ่ม มองสีหน้าที่แตกต่างกันของทุกคนผ่านหน้าจอ
ใบหน้าของหลิ่วหรูซวี่ซีดขาวลงทันที เธอกัดริมฝีปากแน่น ร่างงามสั่นเทาเล็กน้อย
“เป็นคนบ้าจริง ๆ ด้วย” จงไห่หยางขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
บุคคลลึกลับคนนี้เป็นคนรับมือยากอย่างยิ่ง ทั้งยังเก่งกาจเรื่องยุยงให้คนแตกคอกัน!
จงไห่หยางรู้ดีว่าสถานการณ์นี้รับมือยากเพียงใด สมองของเขาแล่นปรู๊ด ครุ่นคิดหาทางรับมือ
เขาจะปล่อยให้หลิ่วหรูซวี่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้ และจะปล่อยให้ระเบิดทำงานจนชีวิตของทุกคนตกอยู่ในอันตรายก็ไม่ได้เช่นกัน
เขากระซิบกับเจ้าหน้าที่ตำรวจข้างกาย “เตรียมพร้อมลงมือไว้ตลอดเวลา ถ้ามีโอกาสเมื่อไร ให้บุกเข้าไปจับเขาทันที”
ไช่เสี่ยวหมิงกำหมัดแน่น ดวงตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ “หมอนี่...พวกเราจะปล่อยให้มันบงการไม่ได้”
ติ๊กตอก—
ติ๊กตอก—
เวลาค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า
“ผ่านไป 30 วินาทีแล้วนะ...” เสิ่นเฟิงเตือนพร้อมรอยยิ้ม ดวงตาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากเป็นประกายตื่นเต้นจนน่าขนลุก
ทุกคนกำลังรอการตัดสินใจของหลิ่วหรูซวี่ และการตัดสินใจครั้งนี้เกี่ยวพันถึงความเป็นความตายของพวกเขา
ความหวาดกลัว ความวิตก และความไม่สบายใจผลัดเปลี่ยนกันปรากฏบนใบหน้า
แววตาที่เคยตื่นตะลึงของเหล่าผู้ถือหุ้นค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างลึกล้ำ
พวกเขาเริ่มย้อนนึกถึงการสืบสวนของจงไห่หยางในช่วงสองวันที่ผ่านมา ความไม่สบายใจในใจก็ยิ่งทวีความรุนแรง
ถ้าจงไห่หยางกับตำรวจคนอื่น ๆ ไม่ปรากฏตัว บางทีในหมู่พวกเขาอาจมีคนไม่เชื่อคำพูดของเสิ่นเฟิงเลยก็ได้
แต่จงไห่หยางกับตำรวจคนอื่น ๆ มาสืบสวนที่นี่ตลอดสองวันเต็ม แล้วพวกเขาจะยังสงสัยความจริงได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้น สีหน้าหวาดกลัวของหลิ่วหรูซวี่ก็ไม่ใช่การเสแสร้งอย่างแน่นอน!
และทั้งหมดนี้ล้วนเป็นส่วนหนึ่งในแผนของเสิ่นเฟิง
การปรากฏตัวของจงไห่หยางเป็นทั้งคำชี้นำทางจิตใจอันหนักแน่น และสัญญาณเตือนถึงอันตราย
ต่อให้จงไห่หยางไม่เดินตามขั้นตอนที่เขาวางไว้ เขาก็ยังมีวิธีอื่นที่จะชักนำให้จงไห่หยางเดินต่อไปได้
ตั้งแต่วินาทีที่โทรแจ้งตำรวจ ทุกคนก็กลายเป็นหมากในเกมแก้แค้นของเขาแล้ว