เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเติ้งเคอ หลินเหวินจิ้งก็คลายมือที่กำเสื้อเขาไว้
เติ้งเคอคิดว่าเธอคงจะพูดอะไรทำนองว่า «ฉันไม่ได้...» แล้วก็แอบร้องไห้เงียบ ๆ จนทำให้เขาใจอ่อน
ใครจะคิดว่าหลินเหวินจิ้งกลับคล้องแขนเขาไว้ ก่อนจะหันไปมองชายที่กำลังหาเรื่องเธอ
«นี่คุณนี่เหมือนหมาบ้าที่เห็นใครข้างทางก็เห่าใส่ไม่เลือกจริง ๆ»
«ไม่สิ น้องหมาน่ารักจะตาย สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบอย่างคุณ เอาสัตว์มาเปรียบเทียบก็เป็นการดูถูกพวกมันแล้ว»
หลินเหวินจิ้งมองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มหวานหยด ดูสวยสะดุดตาเหลือเกิน ทว่าคำพูดที่ออกจากปากกลับไม่น่าฟังเอาเสียเลย
«คุณคงใช้สมองที่พัฒนาไม่เต็มที่ของตัวเองคิดเป็นอย่างเดียวสินะ ถ้าคุณมีเงื่อนไขแบบนั้นจริง ๆ ข้างหลังคงเจ็บมากเลยล่ะ»
«น่าเสียดายที่หน้าตาคุณดูไม่ได้เอาเสียเลย»
ชายคนนั้นชะงักไป ก่อนจะเข้าใจความหมายของเธอในทันที เขาโกรธจนตาแทบถลน
«นังโสเภณี!»
เติ้งเคอเองก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะเปิดฉากโจมตีชายคนนั้นแบบไม่ไว้หน้า คำพูดของเธอร้ายกาจกว่าที่คิดไว้มาก
เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองสำรวจเธอ
เธอสวมรองเท้าส้นสูง ความสูงพอดีกับระดับไหล่ของเขา ตอนนี้ศีรษะเธอเอนพิงไหล่เขาเบา ๆ ปลายผมปัดผ่านผิวเขาเป็นครั้งคราว ชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ
เติ้งเคอมองเห็นสีหน้าของเธอจากด้านข้าง เครื่องหน้าของเธองดงามประณีต มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ในตอนนี้ ใบหน้าอ่อนโยนกลับเผยท่าทีเยาะเย้ยอย่างมุ่งร้าย ราวกับนางร้ายอันดับสองในละครโทรทัศน์เชย ๆ
«นังโสเภณีอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉัน!»
ชายคนนั้นกำหมัดจนข้อนิ้วลั่น เมื่อเห็นสีหน้าเหยียดหยามของหลินเหวินจิ้ง เขาก็อยากพุ่งเข้าไปฉีกปากนังแพศยานี่ให้ขาดเสียเดี๋ยวนั้น!
«ไอ้กระจอกอย่างคุณ หน้าตาเหมือนคางคก ยังกล้าขอวีแชตฉันอีกเหรอ?»
«พูดแล้วจะทำไมล่ะ? มีปัญญาก็มาต่อยฉันสิ ไอ้พวกดีแต่ปาก»
หลินเหวินจิ้งเห็นชายคนนั้นทำท่าอยากพุ่งเข้ามา แต่ก็ไม่กล้า จึงรู้สึกขำเป็นอย่างมาก
รังแกคนที่อ่อนแอกว่า พอเห็นเธออยู่คนเดียวก็คิดจะเล่นงาน แต่พอเติ้งเคอมา กลับไม่กล้าปริปากสักแอะ ได้แต่จ้องเล่นงานเธอ
ถ้าเมื่อครู่เติ้งเคอไม่ออกมา เธอจัดการคนแบบนี้ไปนานแล้ว
ฟังเธอพูดไม่หยุด เติ้งเคอก็ถึงกับงุนงง เธอ...กร่างขนาดนี้เลยเหรอ? กร่างกว่าเขาอีก?
เธอเลิกเสแสร้งแล้วหรือ? ยอมปล่อยเลยตามเลยแล้ว?
ถึงผู้ชายตรงหน้าจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่เติ้งเคอก็ไม่ชอบคนอย่างหลินเหวินจิ้งที่ต่อหน้าทำอย่างหนึ่ง ลับหลังทำอีกอย่างเหมือนกัน เขาไม่คิดเลยว่าพอถูกเปิดโปงแล้วเธอจะเลิกเสแสร้งไปเสียเฉย ๆ
ไม่ใช่ว่าเธอจะด่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ ที่สำคัญคือท่าทีของเธอเมื่อครู่ตรงกับผู้หญิงเห็นแก่เงินที่เขาพบเจออยู่บ่อย ๆ พวกที่เห็นแก่เงินและไม่ค่อยฉลาด
ไม่มีใครชอบคนหน้าไหว้หลังหลอก เขาเองก็เหมือนกัน
เมื่อรู้สึกว่าเธอกระตุกแขนเสื้อเขา เติ้งเคอก็ได้สติขึ้นมา เขาหันไปมองหลินเหวินจิ้งอย่างไม่เข้าใจ แต่กลับสบเข้ากับดวงตาฉ่ำน้ำของเธอ นัยน์ตาดำขลับสะท้อนเงาของเขา ราวกับในโลกทั้งใบมีเพียงเขาคนเดียว
คิ้วของเธอขมวดน้อย ๆ มุมปากก็ห้อยลงเล็กน้อย ดูไม่ค่อยมีความสุข ทั้งยังเหมือนกำลังออดอ้อน สีหน้าช่างน่าสงสารจับใจ
หว่างคิ้วของเติ้งเคอกระตุก เขาได้ยินเธอพูดว่า
«เติ้งเคอ เขาเหมือนจะเข้ามาต่อยฉันแล้ว ฉันกลัวนิดหน่อย»
เมื่อครู่หลินเหวินจิ้งยังพูดจาร้ายกาจ สีหน้าดูแคลนและเหยียดหยามอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเหมือนลูกแมวเชื่อง ๆ ตัวหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
เขาไม่ชอบคนหน้าไหว้หลังหลอก แต่จะว่าไป ความรู้สึกแบบนี้...ก็เหมือนจะดีไม่น้อย
เป็นความรู้สึกที่ผู้หญิงซึ่งร้ายกาจต่อหน้าคนอื่นกลับเก็บเขี้ยวเล็บทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แล้วกลายเป็นคนอ่อนหวานขี้อ้อน
«...»
ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ อารมณ์ของเติ้งเคอก็ดีขึ้นมาก เขาจึงยื่นมือโอบไหล่เธอ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน
เขามองชายคนนั้น สีหน้าเจือแววหยอกเย้า «อยากมีเรื่องใช่ไหม?»
เติ้งเคอยกมุมปาก มืออีกข้างกวักเรียกชายคนนั้น ท่าทางท้าทาย
«อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา»
เขาไม่ใช่คุณชายบ้านรวยที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ หรอกนะ เอาเถอะ จริง ๆ ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร แต่เขาเรียนวิชาต่อสู้มาหลายอย่างตั้งแต่เด็ก จัดการคนเมาแบบนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย
อีกอย่าง เมื่อครู่เสียงดังลั่นขนาดนั้น พนักงานก็อยู่แถวนี้กันตั้งนานแล้ว ถ้าลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ไอ้หมอนี่ก็หนีไม่พ้นหรอก
ก็ใครใช้ให้ที่นี่เป็นหนึ่งในกิจการของครอบครัวเขาล่ะ
ชายคนนั้นโกรธจนตัวสั่น สีหน้าท้าทายของทั้งคู่ในสายตาเขาช่างน่าชัง ความโกรธพลันกดทับความกลัวลงไปจนหมด
เขาพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่พร้อมตะโกนว่า «วันนี้พ่อจะฆ่าพวกแกให้ตาย!»
เติ้งเคอพาหลินเหวินจิ้งหลบไปด้านข้าง จากนั้นก็ปล่อยมือที่โอบเธอไว้ มือข้างหนึ่งคว้าแขนอีกฝ่ายแล้วบิดไพล่หลังอย่างแรง ก่อนชายคนนั้นจะทันได้ร้องโหยหวน เติ้งเคอก็ชกเข้าที่หน้าเขาเต็มแรง
ชายคนนั้นได้ยินเสียง «กร๊อบ» เบา ๆ ดังมาจากใบหน้าของตัวเองอย่างชัดเจน
«ซี๊ด...»
เขายกมือแตะจมูก เลือดไหลออกมาแล้ว!
«แม่งเอ๊ย ฉัน...»
ยังไม่ทันพูดจบ เติ้งเคอก็ชกเข้าที่ท้องเขาอีกหมัดโดยไม่ยั้งมือ
ชายคนนั้นกุมท้องล้มลงกับพื้นทันที ตัวงอขดอยู่บนพื้นพร้อมส่งเสียงครวญคราง
«ไอ้โง่»
เติ้งเคอปรายตามองชายที่กำลังร้องโหยหวน แล้วด่าเขาคำหนึ่ง
«คุณต่อสู้เก่งเหมือนกันนะ»
หลินเหวินจิ้งเดินเข้ามาคล้องแขนเติ้งเคอ ก่อนจะส่งยิ้มให้เขา
«อืม»
เขาขานรับ มองเธอที่คล้องแขนตัวเองอยู่ ตั้งใจจะบอกให้ปล่อยมือ แต่เธอกลับปล่อยเสียก่อน
เติ้งเคอกลืนคำพูดกลับลงคอ แล้วกวักมือเรียกผู้จัดการที่อยู่ข้าง ๆ ผู้จัดการพาพนักงานบริการหลายคนรีบเดินเข้ามา
«คุณชาย»
«จัดการคนคนนี้ด้วย»
ผู้ชายที่ก่อเรื่องแบบนี้แม้จะพบได้ไม่บ่อยนักที่นี่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มี เงินมากหรือน้อยไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับคุณธรรมและนิสัยของคน
«รับทราบครับ»
คนกลุ่มนั้นพยักหน้า ก่อนจะพาชายที่ยังร้องครวญครางออกไป
เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว หลินเหวินจิ้งถึงหันมามองเติ้งเคอ แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า
«คุณชาย?»
เติ้งเคอพยักหน้า ตอบอย่างไม่ใส่ใจ «ร้านนี้เป็นของครอบครัวฉัน»
พูดจบ หลินเหวินจิ้งก็เงียบไป
เขามองหลินเหวินจิ้งที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา
เธอคงไม่ได้คิดจะจับเขาหรอกนะ?
ถึงเมื่อครู่เขาจะไม่ได้ปฏิเสธท่าทีสนิทสนมของเธอ แต่เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่ใครยื่นให้ถึงที่แล้วจะรับหมดหรอกนะ
ทั้งคู่เดินกลับไปยังห้องส่วนตัวอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเปิดประตู หลินเหวินจิ้งก็เรียกเขาขึ้นมากะทันหัน
«เติ้งเคอ»
«อะไร?»
เขาทำสีหน้าสงสัย แต่ในใจกำลังคิดว่า ถ้าเธอจะขอช่องทางติดต่อ หรือทำอะไรเกินเลยกว่านั้น เขาจะปฏิเสธแน่นอน
«ขอบคุณนะที่ช่วยเมื่อกี้»
«ฉันไม่... อ้อ เรื่องเล็กน้อยน่ะ ถ้าเป็นคนอื่นฉันก็ช่วยเหมือนกัน อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นกิจการของครอบครัว»
คำปฏิเสธที่เตรียมไว้อย่างดีเกือบถูกกลืนหายไปเสียแล้ว เขาเกือบพูดออกไปจริง ๆ! ที่ไหนได้ เธอแค่ขอบคุณเขาเท่านั้น
«อืม»
เติ้งเคอเห็นเธอพยักหน้า แล้วหันหลังเดินเข้าห้องไปทันที เขาจึงยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง
เห็นเขาไม่ขยับ หลินเหวินจิ้งก็เอียงศีรษะเล็กน้อย
«คุณไม่เข้ามาเหรอ?»
เมื่อสบกับใบหน้าอ่อนโยนของเธอที่กลับมาเป็นเช่นเดิม แล้วนึกถึงท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่ เติ้งเคอก็รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
เขาส่ายหน้า แล้วเดินเข้าห้องไป
เธอจะเป็นคนแบบไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา อย่างไรก็แค่มารวมตัวกันครั้งเดียวเท่านั้น เธอไม่ใช่เพื่อนของพี่ฉี อีกหน่อยก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว