ขออภัยนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันแล้ว

ตอนที่ 5 ขอโทษนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันไปแล้ว

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเติ้งเคอ หลินเหวินจิ้งก็คลายมือที่กำเสื้อเขาไว้

เติ้งเคอคิดว่าเธอคงจะพูดอะไรทำนองว่า «ฉันไม่ได้...» แล้วก็แอบร้องไห้เงียบ ๆ จนทำให้เขาใจอ่อน

ใครจะคิดว่าหลินเหวินจิ้งกลับคล้องแขนเขาไว้ ก่อนจะหันไปมองชายที่กำลังหาเรื่องเธอ

«นี่คุณนี่เหมือนหมาบ้าที่เห็นใครข้างทางก็เห่าใส่ไม่เลือกจริง ๆ»

«ไม่สิ น้องหมาน่ารักจะตาย สิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบอย่างคุณ เอาสัตว์มาเปรียบเทียบก็เป็นการดูถูกพวกมันแล้ว»

หลินเหวินจิ้งมองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มหวานหยด ดูสวยสะดุดตาเหลือเกิน ทว่าคำพูดที่ออกจากปากกลับไม่น่าฟังเอาเสียเลย

«คุณคงใช้สมองที่พัฒนาไม่เต็มที่ของตัวเองคิดเป็นอย่างเดียวสินะ ถ้าคุณมีเงื่อนไขแบบนั้นจริง ๆ ข้างหลังคงเจ็บมากเลยล่ะ»

«น่าเสียดายที่หน้าตาคุณดูไม่ได้เอาเสียเลย»

ชายคนนั้นชะงักไป ก่อนจะเข้าใจความหมายของเธอในทันที เขาโกรธจนตาแทบถลน

«นังโสเภณี!»

เติ้งเคอเองก็คาดไม่ถึงว่าเธอจะเปิดฉากโจมตีชายคนนั้นแบบไม่ไว้หน้า คำพูดของเธอร้ายกาจกว่าที่คิดไว้มาก

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย มองสำรวจเธอ

เธอสวมรองเท้าส้นสูง ความสูงพอดีกับระดับไหล่ของเขา ตอนนี้ศีรษะเธอเอนพิงไหล่เขาเบา ๆ ปลายผมปัดผ่านผิวเขาเป็นครั้งคราว ชวนให้รู้สึกคันยุบยิบ

เติ้งเคอมองเห็นสีหน้าของเธอจากด้านข้าง เครื่องหน้าของเธองดงามประณีต มุมปากยกขึ้นน้อย ๆ ในตอนนี้ ใบหน้าอ่อนโยนกลับเผยท่าทีเยาะเย้ยอย่างมุ่งร้าย ราวกับนางร้ายอันดับสองในละครโทรทัศน์เชย ๆ

«นังโสเภณีอย่างเธอมีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉัน!»

ชายคนนั้นกำหมัดจนข้อนิ้วลั่น เมื่อเห็นสีหน้าเหยียดหยามของหลินเหวินจิ้ง เขาก็อยากพุ่งเข้าไปฉีกปากนังแพศยานี่ให้ขาดเสียเดี๋ยวนั้น!

«ไอ้กระจอกอย่างคุณ หน้าตาเหมือนคางคก ยังกล้าขอวีแชตฉันอีกเหรอ?»

«พูดแล้วจะทำไมล่ะ? มีปัญญาก็มาต่อยฉันสิ ไอ้พวกดีแต่ปาก»

หลินเหวินจิ้งเห็นชายคนนั้นทำท่าอยากพุ่งเข้ามา แต่ก็ไม่กล้า จึงรู้สึกขำเป็นอย่างมาก

รังแกคนที่อ่อนแอกว่า พอเห็นเธออยู่คนเดียวก็คิดจะเล่นงาน แต่พอเติ้งเคอมา กลับไม่กล้าปริปากสักแอะ ได้แต่จ้องเล่นงานเธอ

ถ้าเมื่อครู่เติ้งเคอไม่ออกมา เธอจัดการคนแบบนี้ไปนานแล้ว

ฟังเธอพูดไม่หยุด เติ้งเคอก็ถึงกับงุนงง เธอ...กร่างขนาดนี้เลยเหรอ? กร่างกว่าเขาอีก?

เธอเลิกเสแสร้งแล้วหรือ? ยอมปล่อยเลยตามเลยแล้ว?

ถึงผู้ชายตรงหน้าจะไม่ใช่คนดีอะไร แต่เติ้งเคอก็ไม่ชอบคนอย่างหลินเหวินจิ้งที่ต่อหน้าทำอย่างหนึ่ง ลับหลังทำอีกอย่างเหมือนกัน เขาไม่คิดเลยว่าพอถูกเปิดโปงแล้วเธอจะเลิกเสแสร้งไปเสียเฉย ๆ

ไม่ใช่ว่าเธอจะด่าผู้ชายคนนั้นไม่ได้ ที่สำคัญคือท่าทีของเธอเมื่อครู่ตรงกับผู้หญิงเห็นแก่เงินที่เขาพบเจออยู่บ่อย ๆ พวกที่เห็นแก่เงินและไม่ค่อยฉลาด

ไม่มีใครชอบคนหน้าไหว้หลังหลอก เขาเองก็เหมือนกัน

เมื่อรู้สึกว่าเธอกระตุกแขนเสื้อเขา เติ้งเคอก็ได้สติขึ้นมา เขาหันไปมองหลินเหวินจิ้งอย่างไม่เข้าใจ แต่กลับสบเข้ากับดวงตาฉ่ำน้ำของเธอ นัยน์ตาดำขลับสะท้อนเงาของเขา ราวกับในโลกทั้งใบมีเพียงเขาคนเดียว

คิ้วของเธอขมวดน้อย ๆ มุมปากก็ห้อยลงเล็กน้อย ดูไม่ค่อยมีความสุข ทั้งยังเหมือนกำลังออดอ้อน สีหน้าช่างน่าสงสารจับใจ

หว่างคิ้วของเติ้งเคอกระตุก เขาได้ยินเธอพูดว่า

«เติ้งเคอ เขาเหมือนจะเข้ามาต่อยฉันแล้ว ฉันกลัวนิดหน่อย»

เมื่อครู่หลินเหวินจิ้งยังพูดจาร้ายกาจ สีหน้าดูแคลนและเหยียดหยามอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเหมือนลูกแมวเชื่อง ๆ ตัวหนึ่งเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

เขาไม่ชอบคนหน้าไหว้หลังหลอก แต่จะว่าไป ความรู้สึกแบบนี้...ก็เหมือนจะดีไม่น้อย

เป็นความรู้สึกที่ผู้หญิงซึ่งร้ายกาจต่อหน้าคนอื่นกลับเก็บเขี้ยวเล็บทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา แล้วกลายเป็นคนอ่อนหวานขี้อ้อน

«...»

ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ อารมณ์ของเติ้งเคอก็ดีขึ้นมาก เขาจึงยื่นมือโอบไหล่เธอ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขน

เขามองชายคนนั้น สีหน้าเจือแววหยอกเย้า «อยากมีเรื่องใช่ไหม?»

เติ้งเคอยกมุมปาก มืออีกข้างกวักเรียกชายคนนั้น ท่าทางท้าทาย

«อย่างที่เธอพูดนั่นแหละ ถ้าแน่จริงก็เข้ามา»

เขาไม่ใช่คุณชายบ้านรวยที่เอาแต่เที่ยวเล่นไปวัน ๆ หรอกนะ เอาเถอะ จริง ๆ ก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไร แต่เขาเรียนวิชาต่อสู้มาหลายอย่างตั้งแต่เด็ก จัดการคนเมาแบบนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย

อีกอย่าง เมื่อครู่เสียงดังลั่นขนาดนั้น พนักงานก็อยู่แถวนี้กันตั้งนานแล้ว ถ้าลงไม้ลงมือกันจริง ๆ ไอ้หมอนี่ก็หนีไม่พ้นหรอก

ก็ใครใช้ให้ที่นี่เป็นหนึ่งในกิจการของครอบครัวเขาล่ะ

ชายคนนั้นโกรธจนตัวสั่น สีหน้าท้าทายของทั้งคู่ในสายตาเขาช่างน่าชัง ความโกรธพลันกดทับความกลัวลงไปจนหมด

เขาพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่พร้อมตะโกนว่า «วันนี้พ่อจะฆ่าพวกแกให้ตาย!»

เติ้งเคอพาหลินเหวินจิ้งหลบไปด้านข้าง จากนั้นก็ปล่อยมือที่โอบเธอไว้ มือข้างหนึ่งคว้าแขนอีกฝ่ายแล้วบิดไพล่หลังอย่างแรง ก่อนชายคนนั้นจะทันได้ร้องโหยหวน เติ้งเคอก็ชกเข้าที่หน้าเขาเต็มแรง

ชายคนนั้นได้ยินเสียง «กร๊อบ» เบา ๆ ดังมาจากใบหน้าของตัวเองอย่างชัดเจน

«ซี๊ด...»

เขายกมือแตะจมูก เลือดไหลออกมาแล้ว!

«แม่งเอ๊ย ฉัน...»

ยังไม่ทันพูดจบ เติ้งเคอก็ชกเข้าที่ท้องเขาอีกหมัดโดยไม่ยั้งมือ

ชายคนนั้นกุมท้องล้มลงกับพื้นทันที ตัวงอขดอยู่บนพื้นพร้อมส่งเสียงครวญคราง

«ไอ้โง่»

เติ้งเคอปรายตามองชายที่กำลังร้องโหยหวน แล้วด่าเขาคำหนึ่ง

«คุณต่อสู้เก่งเหมือนกันนะ»

หลินเหวินจิ้งเดินเข้ามาคล้องแขนเติ้งเคอ ก่อนจะส่งยิ้มให้เขา

«อืม»

เขาขานรับ มองเธอที่คล้องแขนตัวเองอยู่ ตั้งใจจะบอกให้ปล่อยมือ แต่เธอกลับปล่อยเสียก่อน

เติ้งเคอกลืนคำพูดกลับลงคอ แล้วกวักมือเรียกผู้จัดการที่อยู่ข้าง ๆ ผู้จัดการพาพนักงานบริการหลายคนรีบเดินเข้ามา

«คุณชาย»

«จัดการคนคนนี้ด้วย»

ผู้ชายที่ก่อเรื่องแบบนี้แม้จะพบได้ไม่บ่อยนักที่นี่ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มี เงินมากหรือน้อยไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับคุณธรรมและนิสัยของคน

«รับทราบครับ»

คนกลุ่มนั้นพยักหน้า ก่อนจะพาชายที่ยังร้องครวญครางออกไป

เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว หลินเหวินจิ้งถึงหันมามองเติ้งเคอ แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะว่า

«คุณชาย?»

เติ้งเคอพยักหน้า ตอบอย่างไม่ใส่ใจ «ร้านนี้เป็นของครอบครัวฉัน»

พูดจบ หลินเหวินจิ้งก็เงียบไป

เขามองหลินเหวินจิ้งที่ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา

เธอคงไม่ได้คิดจะจับเขาหรอกนะ?

ถึงเมื่อครู่เขาจะไม่ได้ปฏิเสธท่าทีสนิทสนมของเธอ แต่เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่ใครยื่นให้ถึงที่แล้วจะรับหมดหรอกนะ

ทั้งคู่เดินกลับไปยังห้องส่วนตัวอย่างเงียบ ๆ ก่อนจะเปิดประตู หลินเหวินจิ้งก็เรียกเขาขึ้นมากะทันหัน

«เติ้งเคอ»

«อะไร?»

เขาทำสีหน้าสงสัย แต่ในใจกำลังคิดว่า ถ้าเธอจะขอช่องทางติดต่อ หรือทำอะไรเกินเลยกว่านั้น เขาจะปฏิเสธแน่นอน

«ขอบคุณนะที่ช่วยเมื่อกี้»

«ฉันไม่... อ้อ เรื่องเล็กน้อยน่ะ ถ้าเป็นคนอื่นฉันก็ช่วยเหมือนกัน อย่างไรเสียที่นี่ก็เป็นกิจการของครอบครัว»

คำปฏิเสธที่เตรียมไว้อย่างดีเกือบถูกกลืนหายไปเสียแล้ว เขาเกือบพูดออกไปจริง ๆ! ที่ไหนได้ เธอแค่ขอบคุณเขาเท่านั้น

«อืม»

เติ้งเคอเห็นเธอพยักหน้า แล้วหันหลังเดินเข้าห้องไปทันที เขาจึงยืนนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง

เห็นเขาไม่ขยับ หลินเหวินจิ้งก็เอียงศีรษะเล็กน้อย

«คุณไม่เข้ามาเหรอ?»

เมื่อสบกับใบหน้าอ่อนโยนของเธอที่กลับมาเป็นเช่นเดิม แล้วนึกถึงท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่ เติ้งเคอก็รู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง

เขาส่ายหน้า แล้วเดินเข้าห้องไป

เธอจะเป็นคนแบบไหนแล้วเกี่ยวอะไรกับเขา อย่างไรก็แค่มารวมตัวกันครั้งเดียวเท่านั้น เธอไม่ใช่เพื่อนของพี่ฉี อีกหน่อยก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป