ขออภัยนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันแล้ว

ตอนที่ 4 ขอโทษนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันไปแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลังเติมหน้าเสร็จ หลินเหวินจิ้งก็เตรียมกลับไป

วันนี้เธอสวมเดรสยาวสีดำ ช่วงเอวเข้ารูปพอดี คอเสื้อไม่ลึกมาก แต่ก็เผยผิวเนื้อออกมาอย่างพอเหมาะ ทั้งขับเน้นรูปร่างงดงามและไม่มากเกินไป

หลินเหวินจิ้งเดินผ่านทางเดินด้วยรองเท้าส้นสูง ชายกระโปรงสีดำพลิ้วไหวตามจังหวะก้าว โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น เธอหยิบออกมาดู เป็นข้อความจากเจียงชิงที่ถามว่าเหตุใดเธอยังไม่กลับ

ห้องน้ำอยู่ห่างจากห้องส่วนตัวของพวกเธอพอสมควร อีกทั้งเธอยังใช้เวลาอยู่ข้างในพักหนึ่ง จึงชักช้าไปเล็กน้อย

หลังอธิบายจบ เธอก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า เดินมาถึงหัวมุมก็เกือบชนเข้ากับกำแพงคน ยังดีที่เธอเดินไม่เร็ว จึงหลบได้ทัน

กลิ่นเหล้าฉุนจัดปะทะเข้ามา หลินเหวินจิ้งถอยหลังไปครึ่งก้าว ไม่แม้แต่จะมองอีกฝ่าย ตั้งใจจะเดินอ้อมไปตรง ๆ

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นผู้ชายที่เมาหนัก เธอไม่อยากพูดอะไรด้วย

แต่ดูเหมือนผู้ชายคนนั้นจะคิดไม่เหมือนกัน

เมื่อเห็นว่าคนที่เกือบชนตัวเองเป็นสาวสวย เขาก็เบิกตาขุ่นแดงขึ้นมาทันที รีบขวางหลินเหวินจิ้งที่กำลังจะเดินจากไป

“คนสวย มาคนเดียวเหรอ?”

หลินเหวินจิ้งเงยหน้าขึ้น ผู้ชายเมาจนแทบยืนไม่อยู่ พอพูดก็มีแต่กลิ่นเหล้าเหม็นคลุ้ง เธอเริ่มรำคาญ จึงถอยออกไปอีกหลายก้าว

“ฉันมากับเพื่อน”

“ไม่เป็นไรนี่ ถือว่าได้รู้จักเพื่อนใหม่กันไง”

เขาแสยะยิ้ม ขณะนี้ในทางเดินไม่มีคนอื่น อีกทั้งหลินเหวินจิ้งก็อยู่คนเดียว เขาจึงเริ่มคิดจะลวนลามเธอ

“ไม่จำเป็น”

เมื่อเห็นมือของผู้ชายยื่นเข้ามา เธอก็เบี่ยงตัวหลบอย่างแนบเนียน

“หลีกไป”

“อย่าเย็นชานักสิ ถ้าไม่อยากทำความรู้จักกัน อย่างน้อยให้ช่องทางติดต่อผมหน่อยได้ไหม?”

เขาขยับเข้าหาหลินเหวินจิ้ง เผยฟันเหลืองที่เปื้อนคราบบุหรี่

“ฉันมีแฟนแล้ว”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรล่ะ แค่ทำความรู้จักกันก็...”

“จิ๊ ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?”

หลินเหวินจิ้งขมวดคิ้ว สีหน้าเริ่มฉายแววรำคาญ เธอกวาดตามองผู้ชายคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า แววเยาะเย้ยบนใบหน้าไม่คิดปิดบัง

“คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้ามาขอช่องทางติดต่อฉัน?”

“แค่ดื่มเหล้าเข้าไปหน่อยก็คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่คับฟ้าแล้วหรือไง?!”

หลินเหวินจิ้งหัวเราะเยาะ สายตาดูแคลนที่มองผู้ชายคนนั้นราวกับกำลังมองขยะข้างทาง

“เสื้อตัวนี้ใส่มากี่ร้อยรอบแล้วล่ะ คราบจับจนเป็นมันหมดแล้ว ไม่มีเงินแล้วยังจะมาอวดที่นี่ทำไม?”

หน้าผู้ชายแดงก่ำ ดวงตาเบิกโตแทบถลน เขาจ้องหลินเหวินจิ้งอย่างอาฆาต ราวกับอยากฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ โดยเฉพาะเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย ความโกรธพลุ่งขึ้นมาจากอก เผาผลาญสติที่เหลืออยู่น้อยนิดจนมอดไหม้

“นังสารเลว...”

เขากัดฟันพูด ก่อนก้าวเข้ามายื่นมือจะกระชากคอเสื้อบริเวณหน้าอกของหลินเหวินจิ้ง ความคิดที่จะฉวยโอกาสเอาเปรียบเธอนั้นชัดเจนอยู่แล้ว

สีหน้าหลินเหวินจิ้งมืดครึ้มลง แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ข้อมือของผู้ชายก็ถูกใครบางคนบีบไว้แน่น

“คุณนี่หน้าด้านเกินไปแล้วหรือเปล่า?”

ผู้ชายหันไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็นหนุ่มหน้าขาว สีหน้าก็ยิ่งย่ำแย่ เขาพยายามสะบัดมืออีกฝ่ายออก แต่ดื่มเหล้ามามากเกินไปจนแทบไม่มีแรง

“เกี่ยวอะไรกับมึงวะ ไอ้เวร อย่ามาเสือกเรื่องของกู!”

ผู้ชายตะโกนลั่น มืออีกข้างกำหมัดแน่น แต่กลับไม่กล้าชกออกไปเสียที

“เธอเป็นแฟนฉัน คิดว่าฉันควรยุ่งหรือเปล่าล่ะ?”

เติ้งเคอสังเกตเห็นท่าทีของผู้ชาย ก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน ก่อนสะบัดมืออีกฝ่ายออกอย่างไม่ใส่ใจ แล้วถูมือกับเสื้อ ราวกับเปื้อนสิ่งสกปรกมาอย่างไรอย่างนั้น

เติ้งเคอ? หลินเหวินจิ้งประหลาดใจเล็กน้อย

เขาบังเอิญผ่านมา หรือได้ยินสิ่งที่เธอพูดเมื่อครู่นี้กันนะ?

หลินเหวินจิ้งก้มหน้าลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้เติ้งเคอมองเห็นสีหน้าของเธอ

“ไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เติ้งเคอเดินมาอยู่ข้างหลินเหวินจิ้ง เอ่ยถามเธอ

“...เติ้งเคอ?”

หลินเหวินจิ้งเหมือนยังตั้งตัวไม่ทัน ผ่านไปหนึ่งวินาทีถึงเงยหน้าขึ้นเรียกชื่อเขา

“อืม ฉันเอง”

เติ้งเคอพยักหน้า สังเกตเห็นว่าใบหน้าของเธอซีดอยู่บ้าง ดวงตามีน้ำตาคลอ เห็นได้ชัดว่าเธอถูกทำให้ตกใจ

“ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่นี่แล้ว”

เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ พลางปลอบโยน หลินเหวินจิ้งขยับเข้าไปใกล้เขา ยื่นมือดึงชายเสื้อของเขาไว้ ท่าทางหวาดกลัวอย่างมาก เติ้งเคอไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เธอเข้ามาใกล้

เมื่อเห็นมือที่จับเสื้อของเธอสั่นไม่หยุด เติ้งเคอก็นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ก่อนยกมือตบหลังเธอเบา ๆ เพื่อปลอบโยน

เมื่อเห็นทั้งสองอยู่ในสภาพเช่นนี้ ความโกรธในใจผู้ชายก็ยิ่งปะทุ

แต่ฤทธิ์เหล้ายังไม่ได้ทำให้เขาขาดสติไปเสียทั้งหมด โดยเฉพาะเมื่อเห็นว่าเติ้งเคอสวมเสื้อผ้าราคาแพง เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะชกอีกฝ่าย

ที่นี่คือสถานบันเทิงหรูในเมืองหยุน แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่นี่จะร่ำรวยมีอำนาจ แต่ก็มีคนที่เขาไม่ควรไปหาเรื่อง เขาแค่ได้อาศัยบารมีเพื่อนถึงกล้าเข้ามา

เมื่อครู่นี้เป็นเพราะเหล้าขึ้นหัว อีกทั้งการแต่งตัวของหลินเหวินจิ้งก็ดูไม่เหมือนคุณหนูบ้านรวย เขาถึงคิดจะฉวยโอกาสลวนลามเธอ ตอนนี้เติ้งเคอมาแล้ว เขาจึงไม่กล้าพูดจาเหลวไหลอีก

เมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่สนใจเขา เขาก็หันหลังจะเดินหนี กลัวว่าเติ้งเคอจะทำอะไรขึ้นมา

เติ้งเคอเห็นจากหางตาว่าเขากำลังจะไป จึงไม่ได้พูดอะไร

ถ้าหลินเหวินจิ้งเป็นแฟนของเขาจริง ๆ เขาคงไม่ปล่อยอีกฝ่ายไปแน่ แต่หลินเหวินจิ้งไม่ใช่ และเขาก็ได้ยินคำพูดที่เธอพูดเมื่อครู่ด้วย

น้ำเสียงหยิ่งผยองแบบนั้นของเธอ ต่างจากตอนอยู่ในห้องส่วนตัวและตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

เรื่องนี้ทำให้เติ้งเคอไม่ได้ถึงกับเกลียดเธอ แต่ความรู้สึกดี ๆ ก็ลดลงไปบ้าง ถึงอย่างนั้น เมื่อเห็นเธอถูกรังแก เขาก็ไม่อาจปล่อยผ่านไปได้

เห็นใบหน้าเธอซีดเผือด ทั้งตัวยังสั่นเทา เขาจึงทำได้เพียงข่มความรำคาญในใจแล้วปลอบเธอ

ไม่คาดคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะหยุดเดินอีกครั้ง ดูเหมือนจะรู้สึกไม่ยอมแพ้

เติ้งเคอเลิกคิ้ว คิดว่าอีกฝ่ายอยากหาเรื่องชกต่อย แต่กลับได้ยินเขาพูดว่า

“นังสา...แค่ก แฟนคุณเมื่อกี้ไม่ได้พูดกับผมแบบนี้สักหน่อย”

“พ่อหนุ่มหล่อ จากที่ผมดู แฟนคุณน่ะเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินแน่ ๆ”

เดิมทีเขาตั้งใจจะไปให้พ้น แต่พอนึกถึงสายตาที่หลินเหวินจิ้งมองเขาราวกับเป็นขยะ ความโกรธในใจก็พลุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

ผู้หญิงที่เกาะผู้ชายกิน กล้าดียังไงมาดูถูกเขา?! บ้าเอ๊ย นังพวกนี้สมควรตายให้หมด!

คิดว่าแค่มีหน้าตาสวยแล้วจะได้เกาะคนรวยหรือไง? ในสายตาของคนมีเงิน พวกเธอก็เป็นแค่ของเล่นไร้ค่าชิ้นหนึ่งเท่านั้น!

“ก่อนจะมาเจอคุณ ไม่รู้ว่าเธอเคยมีคนเลี้ยงดูกี่คนแล้ว”

ผู้ชายแสยะยิ้ม ดวงตาขุ่นมัวจ้องหลินเหวินจิ้ง เต็มไปด้วยความมุ่งร้าย

เขาเล่นงานเติ้งเคอไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้นังนี่ไม่ได้อะไรเลย!

เติ้งเคอไม่พูดอะไร เพียงหันไปมองหลินเหวินจิ้ง อยากรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

พูดตามตรง เขาสงสัยอยู่เหมือนกันว่าเมื่อถูกเปิดโปงซึ่ง ๆ หน้าแบบนี้ เธอจะอึดอัดใจไหม?

เธอจะทำอย่างไร? แสร้งทำเป็นน่าสงสาร? หรือจะแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องไปจนถึงที่สุด?

เติ้งเคอเคยเห็นผู้หญิงมากมายเข้าหาเขา แต่เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกที่มีคนถูกเปิดโปงต่อหน้าเขาอย่างไม่ไว้หน้าแบบนี้

สถานการณ์แบบนี้น่าสนใจดีแฮะ

ส่วนหลินเหวินจิ้งที่กำลังอึดอัดน่ะหรือ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาล่ะ?

แต่ถ้าเธออึดอัดจนทนไม่ไหวจริง ๆ เขาก็จะแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลยก็ได้ ยังไงเธอก็สวยมากจริง ๆ เติ้งเคอคิดเช่นนั้น

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป