เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน ทุกคนก็ไม่ได้พูดอะไร รอจนหลินเหวินจิ้งนั่งลง เจียงชิงจึงถามขึ้นว่า
“ทำไมพวกเธอกลับมาด้วยกันล่ะ?”
“บังเอิญเจอกันน่ะ”
“อย่างนี้นี่เอง”
เจียงชิงพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
แต่หลินเหวินจิ้งดูออกว่าเจียงชิงคงเริ่มสนใจเติ้งเคอเข้าแล้ว เพราะตอนเล่นเกมเมื่อครู่ใบหน้าแดงเสียขนาดนั้น แถมเวลามองเธอ สายตาก็มักเหลือบไปทางเติ้งเคออยู่เรื่อย
ว่าไปแล้ว หน้าตาของคนในห้องพักพวกเธอก็จัดว่าดีทุกคน เจียงชิงเองก็เป็นสาวน้อยน่ารักคนหนึ่ง
เกมยังคงดำเนินต่อไป เคราะห์ไม่ดีที่หลินเหวินจิ้งถูกเลือกพอดี
โจทย์คือให้เธอกับอีกคนคาบแท่งช็อกโกแลตแท่งเดียวกันพร้อมกัน หากเหลือระยะห่างไม่เกิน 5 เซนติเมตรก็ถือว่าผ่าน
ที่เคราะห์ร้ายยิ่งกว่าคืออีกคนเป็นเฉินเยว่ฉี
เฉินเยว่ฉีน่ะหรือ? แค่ใช้นิ้วเท้าคิดก็รู้ว่าเขาต้องปฏิเสธแน่
เขาหยิบขวดเหล้าขึ้นมาเทใส่แก้วทันที โจวจินสุ่ยที่นั่งข้าง ๆ รีบคว้ามือเขาไว้
“ฉี อย่าดื่มเลย มินิเกมนี้ไม่มีอะไรสักหน่อย แถมอีกฝ่ายก็เป็นเหวินจิ้ง ไม่เป็นไรหรอก”
“ฮิ ๆ จินสุ่ย เธออย่าไปห้ามพี่ฉีเลย เขาอยากดื่มเอง”
เติ้งเคอยิ้มพลางปลอบโจวจินสุ่ย ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ตัวเขากลับเลื่อนขวดเหล้าออกไปไกล
สำหรับเติ้งเคอแล้ว เมาดื่มเหล้าไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่ก็แค่ในกลุ่มเพื่อนสนิทเท่านั้น ยิ่งเห็นโจวจินสุ่ยทำหน้าเป็นห่วง เขาจึงไม่ได้คะยั้นคะยอให้ดื่ม
“ไม่ได้นะ ดื่มต่อไม่ได้แล้ว!”