“แล้วคุณว่าเพราะอะไรฉันถึงต้องไม่มีความสุขล่ะ?”
“หรือพูดอีกอย่าง คุณคิดว่าฉันจะรู้สึกผิดต่อเจียงชิงหรือ?”
หลินเหวินจิ้งยิ้มมุมปาก พลางย้อนถามเขา
“ถ้าเธอดึงดูดคุณได้ ตอนนี้คุณก็คงไม่ได้อยู่กับฉันแล้ว”
“ถ้าเธอชอบคุณมาก จนแย่งคุณไปจากฉันได้ นั่นก็เป็นเสน่ห์ของเธอ ฉันสู้ไม่ได้หรอก”
เธอไม่ยอมให้หลักศีลธรรมของคนทั่วไปมาผูกมัดตัวเอง จึงไม่เคยรู้สึกผิดต่อใคร การทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของเจ้าของร่างเดิมเป็นจริง คือวิธีเอาตัวรอดของเธอ
จะเรียกเธอว่าหน้าด้านหรือผู้หญิงแพศยาก็ได้ เธอก็ยังจะทำแบบนี้ต่อไป เพราะเธอต้องอิ่มท้อง ต้องการพลัง ก็แค่นั้น
เติ้งเคอนิ่งอึ้ง เขาคิดว่าหลินเหวินจิ้งจะหึงหรือไม่ก็โกรธ แต่กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เธอไม่ได้อิจฉา ไม่ได้ใส่ร้าย และไม่ได้พูดอะไรทำนองว่าเป็นห่วงเจียงชิง เพียงพูดความคิดของตัวเองออกมาตรง ๆ
ถึงจะคิดว่าเจียงชิงยั่วยวนเขาก็ไม่เป็นไร ต่อให้ถูกยั่วยวนจนไปหาเธอ ก็เป็นเพราะเจียงชิงมีเสน่ห์มากพอ
เติ้งเคอกะพริบตาช้า ๆ ใบหน้าสวยละมุนของเธอแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบาง ๆ แววตาฉายประกายสบายใจ ราวกับไม่ใส่ใจอะไร ทว่าก็เปี่ยมด้วยความสงบนิ่งในแบบของเธอ
“ตึกตัก—” “ตึกตัก—”
เสียงหัวใจดังก้องราวกับเสียงกลอง เติ้งเคอเพิ่งรู้ตัวว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วผิดปกติ
“เป็นอะไรไป?”
เห็นเติ้งเคอจ้องเธอนิ่ง หลินเหวินจิ้งจึงยื่นมือไปโบกตรงหน้าเขา
“ไม่มีอะไร”
เติ้งเคอได้สติกลับมา แล้วคว้ามือที่เธอโบกไปมาไว้
“ไปหาอะไรกินดึก ๆ กันไหม เดี๋ยวค่อยเดินเล่นแถวร้านค้าตรงนี้ด้วย”