เมื่อเห็นสร้อยคอหน้าตาแปลกตาตรงหน้า หลินเหวินจิ้งก็ทั้งขำไม่ออกและร้องไห้ไม่ถูก เธอฝืนพยักหน้า เผยรอยยิ้มประหลาดใจออกมา
“ชอบค่ะ!”
“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชอบ!”
เติ้งเคอพูดอย่างภาคภูมิใจ เขาสวมสร้อยให้หลินเหวินจิ้งแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ
“เหมาะกับเธอมาก!”
เขาชื่นชมอยู่สองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยว่า
“ไปกันเถอะ คืนนี้ออกไปเที่ยวกัน พรุ่งนี้บ่ายเธอถึงมีเรียน รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันรออยู่”
“ได้ค่ะ”
หลินเหวินจิ้งรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เธอไม่คิดว่าเติ้งเคอจะจำตารางเรียนของเธอได้ด้วย
ตอนกลับถึงหอพัก โจวจินสุ่ยเห็นชัดว่าเธอรู้แล้วว่าหลินเหวินจิ้งลงไปพบเติ้งเคอ จึงยิ้มพลางถามว่า
“เติ้งเคอมาหาเธออีกแล้วเหรอ?”
“ใช่ เขามาถึงแล้วถึงค่อยบอกฉัน”
“จุ๊ ๆ ความถี่ขนาดนี้ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ” หวังเสี่ยวอวิ๋นพูด
“ช่วงกำลังตกหลุมรักกันใหม่ ๆ ใคร ๆ ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” หลินเหวินจิ้งตอบ
คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับเก็บมาคิด โจวจินสุ่ยนึกถึงตัวเองกับเฉินเยว่ฉีขึ้นมา
เธอกับเฉินเยว่ฉีต่างมีใจให้กันก็จริง แต่พวกเขายังไม่เคยตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ อีกทั้งเฉินเยว่ฉีก็ไม่ได้โรแมนติกและกระตือรือร้นเหมือนเติ้งเคอ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว โจวจินสุ่ยก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้
เฉินเยว่ฉีดีกับเธอมากอยู่แล้ว ต่อให้ยังไม่ได้คบกัน เขาก็ไม่เคยตระหนี่เวลาออกเงินให้เธอ
บางครั้งพวกเขาก็มีปากเสียงกัน และทุกครั้งเฉินเยว่ฉีก็เป็นฝ่ายยอม แต่ส่วนใหญ่แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อย