ขออภัยนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันแล้ว

ตอนที่ 17 ขอโทษนะนางเอก พระเอกกลายมาเป็นหมาของฉันแล้ว

6 นาที· 1.4K คำ

เมื่อเห็นสร้อยคอหน้าตาแปลกตาตรงหน้า หลินเหวินจิ้งก็ทั้งขำไม่ออกและร้องไห้ไม่ถูก เธอฝืนพยักหน้า เผยรอยยิ้มประหลาดใจออกมา

“ชอบค่ะ!”

“ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเธอต้องชอบ!”

เติ้งเคอพูดอย่างภาคภูมิใจ เขาสวมสร้อยให้หลินเหวินจิ้งแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

“เหมาะกับเธอมาก!”

เขาชื่นชมอยู่สองสามวินาทีก่อนจะเอ่ยว่า

“ไปกันเถอะ คืนนี้ออกไปเที่ยวกัน พรุ่งนี้บ่ายเธอถึงมีเรียน รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ฉันรออยู่”

“ได้ค่ะ”

หลินเหวินจิ้งรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง เธอไม่คิดว่าเติ้งเคอจะจำตารางเรียนของเธอได้ด้วย

ตอนกลับถึงหอพัก โจวจินสุ่ยเห็นชัดว่าเธอรู้แล้วว่าหลินเหวินจิ้งลงไปพบเติ้งเคอ จึงยิ้มพลางถามว่า

“เติ้งเคอมาหาเธออีกแล้วเหรอ?”

“ใช่ เขามาถึงแล้วถึงค่อยบอกฉัน”

“จุ๊ ๆ ความถี่ขนาดนี้ ถ้าไม่รู้คงนึกว่าเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเธอ” หวังเสี่ยวอวิ๋นพูด

“ช่วงกำลังตกหลุมรักกันใหม่ ๆ ใคร ๆ ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ” หลินเหวินจิ้งตอบ

คนพูดไม่ได้คิดอะไร แต่คนฟังกลับเก็บมาคิด โจวจินสุ่ยนึกถึงตัวเองกับเฉินเยว่ฉีขึ้นมา

เธอกับเฉินเยว่ฉีต่างมีใจให้กันก็จริง แต่พวกเขายังไม่เคยตกลงคบกันอย่างเป็นทางการ อีกทั้งเฉินเยว่ฉีก็ไม่ได้โรแมนติกและกระตือรือร้นเหมือนเติ้งเคอ เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว โจวจินสุ่ยก็อดรู้สึกหดหู่ไม่ได้

เฉินเยว่ฉีดีกับเธอมากอยู่แล้ว ต่อให้ยังไม่ได้คบกัน เขาก็ไม่เคยตระหนี่เวลาออกเงินให้เธอ

บางครั้งพวกเขาก็มีปากเสียงกัน และทุกครั้งเฉินเยว่ฉีก็เป็นฝ่ายยอม แต่ส่วนใหญ่แล้วความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดำเนินไปอย่างเรียบเรื่อย

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป