ปฏิเสธคนที่เข้ามาขอช่องทางติดต่อไปหลายคนแล้ว เติ้งเคอก็เริ่มรอจนหงุดหงิด
“น่าจะยังไม่กลับมหาวิทยาลัยใช่ไหม?”
เขาถามโจวจินสุ่ยมาแล้ว จึงรู้ว่าหลินเหวินจิ้งไปดูนิทรรศการภาพวาด ถ้าดูจากเวลา ตอนที่เขามาถึง เธอน่าจะยังอยู่ข้างนอก
เติ้งเคออดทนรออยู่อีกนาน จนฟ้ามืดแล้วก็ยังไม่เห็นเธอ
“อย่าบอกนะว่าจะค้างข้างนอก?!”
เขาถามคนที่เดินผ่านไปมาแล้ว ส่วนใหญ่ก็เข้าออกมหาวิทยาลัยทางประตูนี้ ประตูอื่นอยู่ไกลกว่า
ยิ่งคิด เติ้งเคอก็ยิ่งกระสับกระส่าย หลายครั้งที่ล้วงโทรศัพท์ออกมา ตั้งใจจะโทรหาหลินเหวินจิ้ง แต่ก็ทำใจไม่กล้าพอ
ในที่สุด ตอนที่เขาล้วงโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง หลินเหวินจิ้งกับเซี่ยอวิ๋นก็ปรากฏตัวขึ้น
ทั้งสองเดินคุยหัวเราะกันมาทางนี้ มองจากรูปลักษณ์แล้วก็เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เซี่ยอวิ๋นยังช่วยถือกระเป๋าให้หลินเหวินจิ้ง ดูอย่างไรก็เหมือนคู่รักกันชัด ๆ
เขาไม่พูดอะไร เพียงพิงอยู่ข้างประตูเงียบ ๆ รอดูว่าเมื่อไรหลินเหวินจิ้งจะสังเกตเห็นเขา
แต่เธอกลับคุยกับเซี่ยอวิ๋นเพลินจนเดินผ่านเขาไปเฉย ๆ
เมื่อเห็นหลินเหวินจิ้งเดินห่างออกไป เติ้งเคอก็อดส่งเสียงเรียกไม่ได้เสียที
“หลินเหวินจิ้ง!”
หลินเหวินจิ้งกับเซี่ยอวิ๋นชะงักพร้อมกัน ก่อนหันกลับมามอง
“เติ้งเคอ?”
เติ้งเคอเดินเข้าไปหา ไม่คิดจะทักเซี่ยอวิ๋น เขาพูดตรง ๆ ว่า
“ฉันมีเรื่องอยากคุยกับเธอ”
เซี่ยอวิ๋นมองสำรวจเติ้งเคอ จับสังเกตได้ว่าอีกฝ่ายคิดกับหลินเหวินจิ้งเกินเพื่อน แต่ก็ไม่ได้ซักถาม เพียงเอ่ยว่า
“ให้ฉันรอไหม?”
เขาไม่ได้สนใจว่าทั้งสองจะคุยอะไรกัน แค่เป็นห่วงความปลอดภัยของหลินเหวินจิ้ง เธอมีคนมาจีบเยอะ เรื่องนี้เขารู้ดีมาตลอด