“เติ้งเคอมาขอช่องทางติดต่อของเหวินจิ้งจากฉัน”
โจวจินสุ่ยพูดอย่างประหลาดใจ ก่อนหันไปมองเฉินเยว่ฉี
“เขาชอบเหวินจิ้งเหรอ?”
“เขาไม่ได้พูด แต่ฉันว่าใช่แหละ”
เฉินเยว่ฉีไม่รู้ว่าเติ้งเคอคิดยังไง หรือบางทีเขาอาจแค่อยากเล่น ๆ กับหลินเหวินจิ้งก็ได้
“แล้วชิงชิงจะทำยังไง?”
หลังส่งบัญชีติดต่อในแอปแชตของหลินเหวินจิ้งให้เติ้งเคอแล้ว โจวจินสุ่ยก็เริ่มเป็นกังวล
เธอรู้ตัวว่าเหตุผลที่เติ้งเคอมาที่เมืองหยุนคราวนี้ ก็เพราะอยากมาหาหลินเหวินจิ้ง
“คิดมากไปทำไม ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย”
“ถึงตอนนั้นทุกคนอยู่ในหอพักด้วยกันคงอึดอัดน่าดู” โจวจินสุ่ยพูด
“งั้นฉันเช่าบ้านใกล้มหาวิทยาลัยอีกหลัง เธอย้ายออกมาอยู่ด้วยกันไหม?”
ตั้งแต่แรกเฉินเยว่ฉีก็ชอบนิสัยของโจวจินสุ่ย เธอไม่ได้มุ่งหวังผลประโยชน์จนเกินไป ทั้งยังจริงจังและรับผิดชอบต่อตัวเอง ใจดีแต่ไม่ใช่คนดีจนไร้เดียงสา
“ไม่ล่ะ อยู่กับพวกเธอก็ดีอยู่แล้ว”
โจวจินสุ่ยส่ายหน้า ปฏิเสธข้อเสนอของเฉินเยว่ฉี
ที่จริงเธอเคยคิดจะย้ายไปอยู่กับเฉินเยว่ฉี แต่ทั้งคู่ยังไม่ได้คบกัน ความสัมพันธ์ยังห่างไกลจากขั้นที่จะสนิทสนมกันขนาดนั้น
อีกด้านหนึ่ง หลินเหวินจิ้งกับเซี่ยอวิ๋นเดินชมงานนิทรรศการด้วยกันอยู่นาน พอเริ่มเมื่อยก็หาที่นั่งพัก
“ดื่มชานมไหม?”
เซี่ยอวิ๋นถามเธอ
“เอาสิ” หลินเหวินจิ้งตอบรับอย่างยินดี
“ได้ รอฉันแป๊บหนึ่งนะ”
พูดจบเซี่ยอวิ๋นก็ไปซื้อชานม
เซี่ยอวิ๋นไม่ค่อยพูดก็จริง แต่เอาใจใส่ไม่น้อย คอยดูแลเธออยู่ตลอด แถมยังรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา เป็นรุ่นพี่หนุ่มแว่นมาดเย็นชาประเภทนั้น