ภายในห้องเรียน
ซูเหรินอวี้นั่งอยู่ตรงที่นั่งริมหน้าต่าง ตำแหน่งนี้ดีมาก เพราะมองเห็นทุกอย่างด้านนอกได้อย่างชัดเจน
ตอนนี้เขากำลังอ่านข้อความในโทรศัพท์ รอยยิ้มขบขันแต้มอยู่ในดวงตา
เขาหันไปมองเพื่อนสนิทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ อีกฝ่ายมีสีหน้าปกติ ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องข่าวลือพวกนี้เลยสักนิด
เมื่อเห็นซูเหรินอวี้ยิ้มมองตัวเอง ซืออิ๋นก็รู้สึกได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“มีอะไรหรือเปล่า?”
คนอื่นอาจไม่รู้จักซูเหรินอวี้ดี แต่ซืออิ๋นรู้จักเขาดีที่สุด
หมอนี่ดูสุภาพอ่อนโยนราวหยก หน้าตาก็ดูเป็นคนดี ทั้งริมฝีปากแดงระเรื่อและฟันขาวสะอาด แต่ที่จริงแล้วจิตใจร้ายกาจที่สุด
ตั้งแต่เด็กเขาก็มักยุให้ซืออิ๋นทำเรื่องที่โดนแม่ตีอยู่เรื่อย พอถูกจับได้ก็ทำหน้าไร้เดียงสาเสียอย่างนั้น
“ไม่มีอะไร แค่อยากรู้ว่านายกับซ่งเจียอินไปถึงไหนกันแล้ว”
เรื่องที่เพื่อนสมัยเด็กของเขาชอบซ่งเจียอิน ซูเหรินอวี้เฝ้ามองด้วยท่าทีเหมือนรอดูเรื่องสนุกมาตลอด
เขาสงสัยเหลือเกินว่าทำไมซืออิ๋นถึงชอบซ่งเจียอินเข้าได้
เรื่องนี้นับเป็นสีสันเล็ก ๆ ที่ช่วยเติมความน่าตื่นเต้นให้ชีวิตน่าเบื่อของเขา
“ก็... ก็แค่นั้นแหละ”
พอถูกเพื่อนสนิทถาม ซืออิ๋นก็อดกระอักกระอ่วนไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาชอบใครสักคน แถมยังเดาใจผู้หญิงไม่ออก หลายครั้งเขาอยากหาคนมาปรึกษาหรือขอคำแนะนำ แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่ไปตั้งกระทู้ถามในอินเทอร์เน็ต
เพราะถ้าไปถามซูเหรินอวี้ สิ่งที่ได้รับกลับมามีแต่เสียงหัวเราะเยาะแน่นอน!
“อ้อ อย่างนั้นเหรอ?”
รอยยิ้มบนใบหน้าซูเหรินอวี้ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ