เย่ซินขุยกินไปพลางสังเกตทุกคนอย่างแนบเนียนไปพลาง
ซืออิ๋นกับซ่งเจียอินนั่งอยู่แถวเดียวกัน ส่วนซูเหรินอวี้กับฉีเซวียนนั่งตรงข้ามพวกเขา
ทั้งคู่ดูสนิทสนมกันดี พูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส
เย่ซินขุยรู้เรื่องซูเหรินอวี้ ประธานนักเรียนคนนี้ไม่มากนัก รู้เพียงว่าเขากับซืออิ๋นเป็นเพื่อนสมัยเด็ก และมักจะแวะมาหาซืออิ๋นที่บ้านตระกูลซือเป็นครั้งคราว
ทุกครั้งที่ซืออิ๋นพาเพื่อนกลับมาเล่นที่บ้าน เจ้าของร่างเดิมก็จะหลบอยู่ในห้อง ไม่กล้าออกมา
แต่คราวนี้ไม่จำเป็นต้องใช้แผนล้อมเว่ยช่วยจ้าว เพราะตอนนี้เธออยู่ใต้ชายคาเดียวกับซืออิ๋น ทั้งยังไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อกัน ความสัมพันธ์จึงอยู่ในระดับที่ดีกว่าคนแปลกหน้าเล็กน้อย แต่ยังห่างไกลจากคำว่าเพื่อน
“ซินขุย เลิกเรียนแล้วจะไปทำอะไรเหรอ?”
ชุยหรานหรานถามเธอ
หลังจากเห็นรอยยิ้มของอีกฝ่ายในวันนี้ ในใจเธอก็รู้สึกคันยุบยิบราวกับถูกแมวข่วน จนแทบทนไม่ไหว
พอมองอย่างละเอียด เธอก็พบว่าเย่ซินขุยมีหน้าตาหวานละมุนและบริสุทธิ์มาก เวลายิ้มขึ้นมาแทบจะทำให้คนละลายได้เลย
ยิ่งเย่ซินขุยเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด ยิ่งทำให้รอยยิ้มนี้หาได้ยากเข้าไปใหญ่!
ชุยหรานหรานจึงตัดสินใจแน่วแน่ เธอจะเป็นเพื่อนสนิทคนแรกของเย่ซินขุยให้ได้!
“กลับบ้านมั้ง?”
เย่ซินขุยตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจ
โรงเรียนเลิกตอนบ่ายสามโมงครึ่ง เวลาที่เหลือนักเรียนจะจัดการกันเอง
ครอบครัวของนักเรียนบางคนจัดคอร์สต่าง ๆ ไว้ให้ ชุยหรานหรานก็เป็นหนึ่งในนั้น