“ซืออิ๋น ฉันไปก่อนนะ”
ซูเหรินอวี้ยิ้มเหมือนทุกครั้ง แต่ซืออิ๋นสัมผัสได้ว่าเขาอารมณ์ดีมาก
เมื่อนึกถึงข่าวลือที่ได้ยิน สีหน้าของซืออิ๋นก็หม่นลง
“นายมีแฟนแล้วเหรอ?”
เขาจ้องซูเหรินอวี้เขม็ง คอยสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย
“ยังหรอก”
ซืออิ๋นไม่รู้ว่าตัวเองโล่งใจหรือเปล่า ทว่าคำพูดของซูเหรินอวี้ในวินาทีถัดมากลับทำให้อารมณ์เขาขุ่นมัวลงอีกหลายส่วน
“แต่บางที วันนั้นอาจอยู่ไม่ไกลแล้วก็ได้”
ซูเหรินอวี้รู้ว่าซืออิ๋นคิดอะไรอยู่ อีกฝ่ายคงได้ยินมาว่าช่วงนี้เขากับเย่ซินขุยสนิทกันขึ้น ถึงได้ถามแบบนั้น
“วางใจเถอะ ไม่เกี่ยวกับนายหรอก”
เขาตบหลังซืออิ๋นเบา ๆ เป็นการบอกอีกฝ่ายว่าเขามีใจให้เย่ซินขุยจริง ๆ
เมื่อมองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทที่ดูร่าเริงไปหมดแม้แต่ยามเดินจากไป ซืออิ๋นก็เม้มปากอย่างไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดในใจยิ่งทวีขึ้น
เขาเกลียดเธอ เธอก็เลยหันไปยั่วยวนซูเหรินอวี้งั้นเหรอ
เมื่อนึกถึงรอยยิ้มหวานของเย่ซินขุย ซืออิ๋นก็หัวเราะเยาะ ซูเหรินอวี้ไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ หรอก
พอนึกถึงช่วงนี้ที่ตัวเองใจอ่อนขึ้นมาแวบหนึ่ง ซืออิ๋นก็รู้สึกว่าตัวเองช่างน่าขันสิ้นดี
เห็นไหม พอไม่มีเขา เธอก็หันไปหมายตาคนอื่นแล้วไม่ใช่หรือไง?
......
ซูเหรินอวี้ก้าวเดินอย่างอารมณ์ดี เมื่อมาถึงหน้าห้องเรียนของเย่ซินขุยก็เห็นว่าเธอกำลังจะกลับพอดี จึงเร่งฝีเท้าเข้าไปหา
“ดูเหมือนฉันจะมาถูกจังหวะพอดีเลยนะ”