“ฉันเคยรับปากอะไรไว้?”
“ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉัน ไม่ใช่คุณเอาแต่ตามตื๊อฉันหรอกหรือ?”
“ฉัน...”
เซี่ยเฮ่ออยากอธิบาย แต่กลับพูดไม่ออก
“ถ้าอย่างนั้น... คุณลองไปคุยกับซูเหรินอวี้อีกครั้งไหม? คราวนี้ฉันจะไปด้วย”
“ฉันไม่ได้สงสัยคุณนะ แค่คิดว่าเราไปด้วยกัน...”
“คุณป่วยหรือไง?”
เย่ซินขุยตัดบทเขา
“ทำไมฉันต้องฟังคุณด้วย? หรือคุณคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราดีมากหรือไง?”
เย่ซินขุยคิดว่าเซี่ยเฮ่อโง่จนน่าขัน เธอไม่ได้ตบหน้าเขาสักสองสามฉาดก็นับว่าปรานีมากแล้ว ยังกล้ามาหน้าด้านอยู่ตรงนี้อีก
“สมองมีน้ำอยู่หรือไง? หรือขาดไปสักชิ้นแล้วเอาไปให้ซ่งเจียอินกิน?”
สีหน้าเซี่ยเฮ่อขรึมลง เพียงครู่เดียวเย่ซินขุยก็เหน็บแนมเขาไปตั้งหลายครั้งแล้ว
เขารู้สึกว่าหลังจากทำจี้ชิ้นนั้นพังเมื่อครั้งก่อน เธอก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
อดทนไว้ อดทนไว้ เซี่ยเฮ่อเตือนตัวเองในใจ
“ซูเหรินอวี้ปฏิบัติต่อคุณไม่เหมือนคนอื่น ฉันเชื่อว่าถ้าคุณคุยกับเขาดี ๆ เขาต้องยอมแน่”
ซูเหรินอวี้ตั้งใจเล่นงานซ่งเจียอิน เขาเองก็ไม่มีวิธีรับมือดี ๆ จริง ๆ แม้ตัวเขาจะไม่กลัวซูเหรินอวี้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะไม่กลัว
เย่ซินขุยไม่คิดว่าเซี่ยเฮ่อจะหน้าหนาได้ขนาดนี้ เธอจึงเยาะเย้ยว่า
“ได้สิ ถ้าคุณยอมเป็นหมาของฉัน ฉันก็จะไปบอกซูเหรินอวี้ให้เลิกเล่นงานซ่งเจียอิน”
“อะ... อะไรนะ?!”
เซี่ยเฮ่อแทบไม่เชื่อหูตัวเอง จากนั้นก็หน้าบึ้งตึง สีหน้าหม่นคล้ำอย่างยิ่ง
“คุณเห็นฉันเป็นอะไร?”