ซูเหรินอวี้ไม่ได้หมดกำลังใจ สำหรับเขาแล้ว การที่เย่ซินขุยไม่รังเกียจเขาก็นับว่าเป็นความก้าวหน้าอย่างหนึ่ง
วันนี้เธอยอมออกมากับเขา แถมยังให้ของขวัญเขาด้วย เขาจะยังไม่พอใจอะไรอีกล่ะ?
เมื่อเปิดกล่องของขวัญ ก็เห็นกระดุมข้อมือคู่หนึ่งวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ บนนั้นประดับอเมทิสต์คู่หนึ่ง สีม่วงเข้มลึกล้ำสะท้อนแสงไฟเป็นวงแสงเรืองรองซ้อนกันหลายชั้น งดงามเหลือเกิน
เป็นของขวัญที่พบเห็นได้ทั่วไป แทบไม่มีอะไรแปลกใหม่ด้วยซ้ำ แต่ซูเหรินอวี้กลับชอบมากจนวางไม่ลง
“ฉันจะเก็บรักษาไว้อย่างดี”
เขาตัดสินใจทันทีว่าจะสวมกระดุมข้อมือคู่นี้ในคืนนี้
เย่ซินขุยปล่อยให้ช่างแต่งหน้าและช่างทำผมจัดการใบหน้าและเส้นผม เธอนอนเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ จนแทบจะหลับไปแล้ว
“คุณหนูเย่ เปลี่ยนชุดได้แล้วค่ะ”
เสียงเรียกเบา ๆ ของช่างแต่งหน้าดังขึ้นข้างหู เธอลืมตา ปรับสายตาให้ชินกับคอนแทคเลนส์อยู่ครู่หนึ่ง
รู้ว่าการใส่คอนแทคเลนส์นอนหลับไม่ดี แต่พอง่วงขึ้นมา เธอก็ไม่สนใจอะไรแล้ว
เธอหาวหวอด ก่อนจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว จากนั้นก็ปล่อยให้พวกช่างช่วยเก็บรายละเอียดเป็นขั้นตอนสุดท้าย
“สวยมากเลยค่ะ ชุดนี้เหมาะกับคุณหนูมากจริง ๆ”
“สายตาคุณชายซูดีจริง ๆ แต่ที่สำคัญที่สุดก็เพราะคุณหนูเย่สวยอยู่แล้วค่ะ”
ท่ามกลางเสียงชื่นชมอย่างตื่นตะลึงของทีมแต่งหน้าและทำผม เธอเปิดม่านออกแล้วเดินไปหาซูเหรินอวี้ที่รออยู่ตลอด
ทันทีที่เห็นเธอ ซูเหรินอวี้ก็ลุกพรวดขึ้น จ้องเธอเขม็งไม่กะพริบตา