ขออภัยนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันแล้ว

ตอนที่ 3 ขอโทษนะ นางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันไปแล้ว

6 นาที· 1.3K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“แน่ใจเหรอ?”

หลินเหวินจิ้งถามเติ้งเคอ

“แน่ใจสิ”

เติ้งเคอพยักหน้าอย่างมั่นใจ ก่อนจะพูดต่อว่า

“ถึงจะแพ้ก็ไม่เป็นไรหรอก ยังไงให้สาวสวยดื่มน้ำมะนาวก็ไม่ค่อยดีเท่าไร”

ที่จริงคำพูดแบบนี้ฟังดูเลี่ยนไปสักหน่อย แต่เติ้งเคอเสียงเพราะ หน้าตาหล่อเหลา พอพูดออกมาแล้วก็ชวนให้คนหน้าแดงใจเต้นได้ง่าย ๆ

ความจริงก็เป็นแบบนี้ คนหน้าตาดีมักได้รับอภิสิทธิ์มากกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง ความประทับใจแรกที่คนเรามีต่อกันล้วนตัดสินจากรูปลักษณ์ หากหน้าตาไม่ดี ใครจะเสียเวลาทำความรู้จักกับจิตใจของคุณกันล่ะ

หลินเหวินจิ้งยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยเสียงเบา “ขอบคุณนะ”

“แต่นี่เป็นแก้วสุดท้ายแล้วนะ ดื่มเถอะ”

เธอยกแก้วสุดท้ายขึ้น ก่อนยื่นให้เติ้งเคอ

“จริงเหรอเนี่ย? ฉันนึกว่าทายถูกซะอีก”

เติ้งเคอรับแก้วไป ลองจิบอย่างระมัดระวัง แล้วใบหน้าก็ย่นยู่ขึ้นมาทันที

“ซี้ด เปรี้ยวอะไรขนาดนี้!”

เขารีบยกน้ำอีกแก้วขึ้นดื่มอึกใหญ่สองอึก ท่าทางตลก ๆ ของเขาทำให้คนรอบข้างหัวเราะกันลั่น

“เว่อร์ขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ไหวหรือเปล่าเนี่ย เติ้งเคอ”

“เปรี้ยวจริง ๆ นะ!”

เติ้งเคอเปรี้ยวจนพูดจาแทบไม่ชัด ลิ้นราวกับถูกภูตมะนาวกัดเข้าให้ เต็มไปด้วยรสเปรี้ยวจี๊ด

“นี่ เธอทำหน้านิ่งได้ยังไงเนี่ย เปรี้ยวจะแย่แล้ว!”

เติ้งเคอมองหลินเหวินจิ้งด้วยความสงสัยเต็มหัว ผู้หญิงคนนี้ไม่มีประสาทรับรสหรือไง? เมื่อกี้เธอดื่มไปตั้งอึกใหญ่แน่ะ!!!

“เพราะพอคิดว่าถ้าแพ้แล้วต้องดื่มให้หมดแก้ว ฉันก็เลยควบคุมสีหน้าเอาไว้ได้”

เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าเบี้ยวเพราะความเปรี้ยว หลินเหวินจิ้งก็เผยรอยยิ้มที่มาจากใจ

“......”

เติ้งเคอไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่ชั่วขณะ พอเห็นรอยยิ้มของหลินเหวินจิ้ง แล้วนึกถึงน้ำมะนาวทั้งแก้วที่ตัวเองต้องดื่ม ฟันก็เปรี้ยวขึ้นมาอีกครั้ง

เมื่อนึกถึงคำพูดที่ตัวเองเพิ่งพูดว่า “แพ้ก็ไม่เป็นไร” เขาก็ทำใจไม่กล้าพอจะไม่ดื่มจริง ๆ

คิดได้ดังนั้น เขาจึงกระดกจนหมดในรวดเดียว จากนั้นใบหน้าก็บิดเบี้ยวไปทั้งหน้า ความรู้สึกที่แล่นมาจากปุ่มรับรสทำให้เขาควบคุมสีหน้าไม่อยู่ ได้แต่กรอกน้ำเข้าปากไม่หยุดเพื่อบรรเทาความเปรี้ยว

“พอดีฉันพกหมากฝรั่งมาด้วย ช่วยกลบรสเปรี้ยวได้นะ เอาไหม?”

ระหว่างพูด เธอก็หยิบหมากฝรั่งจากกระเป๋าที่พกติดตัวออกมา วางทั้งกล่องลงบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปให้

“เอาสิ ต้องการสุด ๆ ขอบใจนะ”

เติ้งเคอหยิบหมากฝรั่งออกมาหนึ่งเม็ดแล้วใส่ปาก รสหอมสดชื่นและความหวานช่วยให้เขารู้สึกดีขึ้นมาก

เห็นดังนั้น หลินเหวินจิ้งก็ยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไร”

เรื่องนี้ทำให้เติ้งเคอรู้สึกดีต่อหลินเหวินจิ้งเพิ่มขึ้นอีกหน่อย จากคนที่ไม่คุ้นเคยก็กลายเป็นคนที่ดูเข้าท่าอยู่เหมือนกัน

เฉินเยว่ฉีเหลือบมองเติ้งเคออย่างเฉยชา ก่อนจะเบือนสายตากลับไป

เขาไม่ชอบหลินเหวินจิ้งเลยสักนิด ทุกครั้งที่เธอมองเขา แววตาก็น่าขยะแขยงไม่ต่างจากผู้หญิงพวกนั้นที่ชอบเขาเพราะหน้าตากับฐานะครอบครัว

แค่นั้นยังพอทำเนา แต่ปกติเธอมักวางตัวเป็นเพื่อนสนิทของซุ่ยซุ่ย ทั้งที่ยังคิดแบบนี้อยู่ ช่างไร้ยางอายถึงที่สุด

ถึงเธอจะไม่เคยพูดอะไรออกมาตรง ๆ แต่ตั้งแต่เด็กจนโต มีผู้หญิงวนเวียนอยู่รอบตัวเขาไม่น้อย แล้วเขาจะดูความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอไม่ออกได้อย่างไร

เขาเคยบอกซุ่ยซุ่ยหลายครั้งแล้วว่าอย่าสนิทกับหลินเหวินจิ้งนัก แต่เธอกลับไม่ฟัง เขาจึงปล่อยไป อย่างไรเสียก็มีเขาอยู่ หลินเหวินจิ้งจะก่อเรื่องอะไรได้

ตอนนี้ยังเล็งเติ้งเคออีกหรือ? เขานึกดูแคลนอยู่ในใจ

เติ้งเคอไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ไม่เคยคบใคร แม้จะไม่ถึงกับผ่านผู้หญิงมานับร้อย แต่เฉินเยว่ฉีก็ไม่เคยเห็นเขาเป็นตายร้ายดีเพราะผู้หญิง ยกเว้นรักแรกของเขาคนนั้น แต่ตอนนี้หมอนั่นคงลืมไปแล้วด้วยซ้ำ

ผู้หญิงที่มีดีแค่รูปร่างหน้าตา แต่ไม่คิดพัฒนาตัวเอง จะทำให้เติ้งเคอสนใจได้อย่างไร

คิดได้ดังนั้น เฉินเยว่ฉีก็คร้านจะสนใจว่าหลินเหวินจิ้งมีจุดประสงค์อะไร ต่อให้เธอกับเติ้งเคอคบกันจริง ๆ ก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอก เติ้งเคอไม่ใช่คนโง่เสียหน่อย

หลินเหวินจิ้งไม่รู้ว่าเฉินเยว่ฉีคิดกับเธออย่างไร แต่ตอนนี้เธอก็ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนความเห็นของเขา

เธอไม่เคยพยายามเปลี่ยนความคิดของใคร ความคิดของคนเราถูกหล่อหลอมขึ้นจากประสบการณ์และสภาพแวดล้อม การจะไปเปลี่ยนความคิดของเขาแทบจะเป็นการฝืนธรรมชาติมนุษย์

หลังจากเล่นกันต่ออีกหลายรอบ หลินเหวินจิ้งก็ดื่มเหล้าไปหลายแก้วจนเริ่มมึนหัว แต่ยังไม่ถึงกับเป็นอะไร

ห้องส่วนตัวของพวกเขากว้างมากและมีห้องน้ำในตัว แต่บังเอิญมีคนเข้าไปพอดี หลินเหวินจิ้งนั่งรออยู่หลายนาที ก็ยังไม่เห็นใครออกมา

“ชิงชิง ฉันออกไปเข้าห้องน้ำข้างนอกนะ” หลินเหวินจิ้งบอกเจียงชิง

เจียงชิงดื่มไปไม่น้อยเหมือนกัน พอได้ยินเธอพูดก็ใช้เวลาหนึ่งหรือสองวินาทีกว่าจะตอบสนอง

“หือ? ...อ้อ ได้สิ ไปเถอะ ๆ”

หลินเหวินจิ้งหยิบกระเป๋าใบเล็กที่พกติดตัวแล้วเดินออกไป

แสงไฟด้านนอกสว่างกว่าเล็กน้อย ไม่มืดสลัวและแสบตาเหมือนในห้องส่วนตัว หลังจากถามพนักงานว่าห้องน้ำอยู่ตรงไหน หลินเหวินจิ้งก็หาเจออย่างราบรื่น

หลินเหวินจิ้งยังไม่รีบเข้าห้องน้ำ แต่ยืนสำรวจรูปร่างหน้าตาของร่างนี้อยู่หน้ากระจกก่อน

ผมดำหนานุ่มสลวย ใบหน้าได้รูป แนวกรามชัดเจน เครื่องหน้าของเธอไม่ใช่ประเภทสวยสะดุดตา แต่เป็นความงามอ่อนโยนมากกว่า

ทว่าดวงตาค่อนข้างเรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ขนตาหนาเข้มราวปีกกา ทำให้ดวงตาคู่นั้นดูลึกล้ำ

ผิวขาวดูสุขภาพดี สันจมูกสูงโด่งตรง แก้มแต้มสีแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์

หลินเหวินจิ้งยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวในกระจกก็ยิ้มตาม บริเวณแก้มมีลักยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้น

“ไม่เลวเลย”

ถึงจะไม่ถึงกับงามล่มเมือง แต่ท่ามกลางฝูงชนก็จัดเป็นสาวงามได้อย่างไม่ต้องสงสัย

รูปร่างสูงเพรียว บวกกับผมดำยาวตรงและนิสัยอ่อนโยน จะถูกเรียกว่าสาวงามก็ไม่เกินจริง

แน่นอนว่า นิสัย “อ่อนโยน” นั้นเป็นแค่การเสแสร้ง

นิสัยอะไรนั่นไม่สำคัญ เธอแสร้งทำได้ แต่หน้าตาสำคัญมาก อย่างน้อยสำหรับเธอแล้วมันสำคัญที่สุด

ลองคิดดูสิ ถ้ามีคนหน้าตาธรรมดาหรือถึงขั้นขี้เหร่มาคอยตามตื๊อคุณทุกวัน คุณจะชอบเขาไหม? แค่ไม่แจ้งตำรวจก็นับว่าดีแล้ว

หลินเหวินจิ้งเข้าห้องน้ำอย่างพึงพอใจ พอออกมาแล้วก็หยิบแป้งพัฟจากกระเป๋ามาเติมหน้า แล้วเติมลิปสติกอีกเล็กน้อย

พูดตามตรง เธอใช้วิชาเล็ก ๆ ปรับหน้าตาให้ดูดีขึ้นหรือทำอย่างอื่นก็ได้ แต่ถ้าทำอย่างนั้นคงน่าเบื่อเกินไป

ระหว่างทำตามความปรารถนาที่ฝังใจของผู้คนให้สำเร็จ ชี่แทบไม่เคยใช้วิชาเลย ยกเว้นในสถานการณ์พิเศษ

เพราะตลอดกระบวนการ เธอต้องได้รับดวงวิญญาณของเจ้าของร่าง และดวงวิญญาณก็เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับการอิ่มท้อง เธอจึงมองกระบวนการนี้เป็นเกมอย่างหนึ่ง

แม้บางครั้งเธอจะรู้สึกเบื่อจนไม่ทำเรื่องพวกนี้ แต่เมื่อหิวจนถึงขีดสุด เธอก็พร้อมทำทุกวิถีทางเพื่อให้ความปรารถนาของพวกเธอเป็นจริง!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป