ไม่นานนัก ซืออิ๋นก็รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างแตะตัว เขาก้มลงมอง เห็นเย่ซินขุยกำลังใช้นิ้วชี้จิ้มเขาอยู่
“ทำอะไร?”
น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่สบอารมณ์นัก
เธอไม่พูดอะไร เพียงหยิบลูกอมแก้เจ็บคอออกมาจากกระเป๋า วางลงบนฝ่ามือแล้วยื่นให้เขา
“อะไรน่ะ?”
ซืออิ๋นหยิบมันจากฝ่ามือของเธอ พอเห็นชัด ๆ ถึงรู้ว่าเป็นลูกอมแก้เจ็บคอ
ชั่วขณะนั้น ซืออิ๋นรู้สึกสับสนปนเป เขาอ้าปากอยากพูดขอบคุณ แต่กลับเอ่ยไม่ออก
เธอคิดว่าเขาเจ็บคอ เลยเอาของสิ่งนี้ให้เขาหรือ?
“...ยัยบ๊อง”
ซืออิ๋นพึมพำเสียงเบา ท่าทางเมื่อครู่ของเขาดูยังไงก็ไม่เหมือนคนเจ็บคอเลยสักนิด
เขากำลูกอมแก้เจ็บคอไว้ในมือ แต่ไม่ได้คิดจะกิน
ไม่ใช่ว่าเขาดูแคลนของที่เธอให้ ถ้ารังเกียจจริง ๆ เขาคงโยนทิ้งไปนานแล้ว
ซืออิ๋นหลุบตาลง ข่มความรู้สึกที่พลุ่งพล่านเอาไว้ จู่ ๆ ก็รู้สึกขมปร่าในใจขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
เขาไม่คิดเลยว่าเย่ซินขุยจะไม่โกรธ แถมยังเป็นห่วงเขาอีก แม้จะทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วน แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่บรรยายไม่ถูกผุดขึ้นมาเช่นกัน
อาการเจ็บคออะไรนั่น เป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งนั้น
ตาแก่มัวแต่วุ่นกับเรื่องบ้าบอของบริษัททุกวัน ตั้งแต่แม่ของเขาเสียไป ก็เหมือนไม่มีใครดูแลเขาแบบนี้อีกแล้ว
ไม่ใช่เพราะเป็นหน้าที่ ไม่ใช่เพราะฐานะของเขา แค่เห็นว่าเขาไม่สบายก็เป็นห่วงอย่างเรียบง่าย ไม่มีการเสแสร้ง ไม่มีจุดประสงค์แอบแฝง