พอเห็นว่าเป็นเฉินเยว่ฉี เสียงโห่แซวของทุกคนก็ดังขึ้นกว่าเดิม
“หนิงหนิง นั่นพี่ฉีแน่ะ”
เพื่อนสนิทที่อยู่ข้างหญิงสาวดึงมือเธอเบา ๆ น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าตื่นเต้นหรือดีใจมากกว่ากัน
“อ๊ะ ฉันรู้แล้ว”
หนิงหนิงยิ้มบาง ๆ ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้แก้มขาวผ่องขึ้นสีระเรื่อ เผยเสน่ห์อีกแบบหนึ่งออกมา
“ว่าไง พี่ฉี?”
เติ้งเคอมองเฉินเยว่ฉีราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า
“จินสุ่ยก็อยู่ที่นี่ด้วยนะ พี่ฉีจะเอายังไง?”
“นั่นสิ พี่ฉี จะปฏิเสธไหม?”
“ฉันพนันเลยว่าพี่ฉีไม่ยอมแน่”
พวกเพื่อนร่วมห้องต่างพากันแซวเขา แต่ไม่ได้มีเจตนาร้าย ทุกคนเห็นท่าทีที่เฉินเยว่ฉีมีต่อโจวจินสุ่ยมาตลอด ปากที่พูดหยอกกันเช่นนี้ก็เพราะสนิทกับเขา
หนิงหนิงมองเฉินเยว่ฉีที่ยังเงียบงัน แล้วพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองเธอเลยสักนิด รอยยิ้มตรงมุมปากจึงแข็งค้างไปเล็กน้อย
“เติมเหล้าเถอะ”
เฉินเยว่ฉีพูดอย่างเกียจคร้าน เติ้งเคอที่นั่งอยู่ข้างเขาได้รับคำสั่งแล้วก็รีบเติมเหล้าลงในแก้วเปล่าจนเต็มอีกครั้ง
เฉินเยว่ฉีไม่ได้พูดอะไรต่อ เขายกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวหมด แล้วส่งสัญญาณให้เติ้งเคอเติมเหล้าต่อ
“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าพี่ฉีต้องปฏิเสธแน่”
เติ้งเคอพูดพลางหัวเราะคิกคัก
“อาฉี พอเถอะ ไม่ต้องดื่มแล้ว แค่เล่นเกมเอง”
โจวจินสุ่ยซึ่งนั่งอยู่อีกด้านของเฉินเยว่ฉีมีสีหน้าเป็นห่วง ไม่ต้องพูดถึงว่าทั้งคู่ยังไม่ได้คบกันเลย เรื่องนี้ก็แค่เกม เธอไม่คิดว่าเกมจะทำให้เกิดอะไรขึ้นได้
คนที่ไม่ทำตามคำสั่งต้องดื่มเหล้า 3 แก้ว เมื่อครู่เฉินเยว่ฉีก็ดื่มไปไม่น้อยแล้ว โจวจินสุ่ยจึงอดเป็นห่วงไม่ได้
“ไม่เป็นไรหรอก”
เฉินเยว่ฉีมองโจวจินสุ่ยด้วยแววตายิ้ม ๆ คอแข็งของเขาไม่ได้ดีนักจริง แต่ก็ไม่ได้ถึงกับดื่มไม่กี่แก้วแล้วเมาแอ๋
ภายใต้สายตาของทุกคน เฉินเยว่ฉีก็ดื่มต่ออีก 2 แก้วรวด
หลินเหวินจิ้งมองเฉินเยว่ฉี หลังดื่มไปไม่กี่แก้ว ใบหน้าของเขาก็แดงระเรื่อขึ้นเรื่อย ๆ
ดูท่าคอคงไม่แข็งเท่าไร คนที่ดื่มแล้วหน้าแดงง่ายแบบนี้ไม่เหมาะจะดื่มเยอะจริง ๆ
เฉินเยว่ฉีรู้สึกไวว่ามีคนกำลังจ้องมอง จึงหันไปสบเข้ากับดวงตาดำสนิทของหลินเหวินจิ้ง
สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน ก่อนจะเบือนสายตาหนีอย่างรวดเร็ว ไม่แม้แต่จะเสียเวลาสบตากับเธอ
ดูท่าเขาจะเกลียดเธอจริง ๆ แค่มองอีกแวบก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้วหรือ? หลินเหวินจิ้งคิดในใจ
หลังเฉินเยว่ฉีดื่มหมด เกมก็ดำเนินต่อ เธอจับได้หมายเลข 6
ราชาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เขาสั่งให้หมายเลข 5 กับหมายเลข 1 สบตากัน 30 วินาที แล้วดื่มเหล้าคล้องแขน
“อ๊าก ฉันได้หมายเลข 5”
เจียงชิงที่นั่งข้างหลินเหวินจิ้งคร่ำครวญอย่างหมดอาลัย สีหน้ากระอักกระอ่วนอยู่บ้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเล่นเกมแบบนี้ พอเริ่มมาก็เจออะไรเร้าใจขนาดนี้ ทำให้ตั้งตัวไม่ทัน
“หวังว่าหมายเลข 1 จะเป็นผู้หญิงนะ”
“ไม่เป็นไร ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ดื่มเหล้าแทนก็ได้”
หลินเหวินจิ้งตบไหล่เธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
“ใครได้หมายเลข 5?”
เติ้งเคอยกไพ่ในมือขึ้น บนไพ่ปรากฏตัวอักษรเออย่างชัดเจน
“...ฉันได้หมายเลข 5” เจียงชิงตอบ
“มาเถอะ”
เติ้งเคอถือแก้วเหล้าเดินไปหยุดข้างเจียงชิง ใบหน้าของเจียงชิงร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ยังดีที่แสงไฟสลัวทำให้มองไม่ค่อยเห็นนัก
เธอลุกขึ้นอย่างทำตัวไม่ถูก เติ้งเคอสังเกตเห็นความประหม่า จึงยิ้มแล้วพูดว่า
“ถ้าอยากปฏิเสธ ฉันดื่มเหล้า 3 แก้วแทนก็ได้”
“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
เจียงชิงส่ายหน้าแล้วรีบอธิบาย “แค่ไม่ค่อยได้เล่นเกมแบบนี้ เลยยังไม่ชินน่ะ”
“ที่แท้ก็อย่างนี้นี่เอง เล่นบ่อย ๆ เดี๋ยวก็ชิน ไม่เขินแล้วล่ะ”
เติ้งเคอพยักหน้า ก่อนค่อย ๆ โน้มตัวเข้าใกล้เจียงชิง ดวงตาจับจ้องเธอไม่วาง
“เริ่มจับเวลา 30 วินาที!”
คนที่ยืนดูต่างมองอย่างสนุกสนาน
เมื่อถูกจ้องเช่นนี้ ร่างของเจียงชิงก็เกร็งแข็งทื่อไปหมด พอสบตาเติ้งเคอ เธอก็รู้สึกไม่เป็นตัวเองอย่างยิ่ง ถึงกับอยากเบือนสายตาหนีอยู่หลายครั้ง แต่ก็ฝืนทนไว้ได้
เติ้งเคอไม่ได้หล่อเท่าเฉินเยว่ฉี แต่ท่ามกลางผู้คนก็ยังเป็นหนุ่มหล่อสะดุดตา โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น เวลาเขาจ้องใครอย่างตั้งใจจะดูเปี่ยมความรู้สึก ต่อให้มองหมาข้างทาง เขาก็ยังทำสีหน้าเหมือนกำลังมองด้วยความรักได้
หลินเหวินจิ้งเท้าคาง มองคนทั้งสองที่กำลังสบตากัน
เธอสังเกตว่าเติ้งเคอมีท่าทีผ่อนคลายมาก ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ดี ตรงกันข้าม มือที่ห้อยอยู่ข้างตัวของเจียงชิงกำเสื้อแน่นจนยับโดยไม่รู้ตัว
เวลา 30 วินาทีไม่นานนัก ไม่นานเติ้งเคอก็เป็นฝ่ายเบือนสายตาหนีก่อน
“ฮ่า ๆ ๆ ถึงเวลาดื่มเหล้าคล้องแขนแล้ว!”
“รู้สึกว่าแก้มเจียงชิงแดงมากเลยนะ”
หวังเสี่ยวอวิ๋นที่นั่งอยู่อีกข้างของหลินเหวินจิ้งกระซิบข้างหูเธอ
“แบบนี้ก็ต้องเขินอยู่แล้วสิ”
“ก็จริง ถ้าเป็นฉันก็คงไม่ต่างกันเท่าไร”
หวังเสี่ยวอวิ๋นพยักหน้าเห็นด้วย
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เจียงชิงกับเติ้งเคอก็ดื่มเหล้าคล้องแขนกันเสร็จแล้ว
เจียงชิงกลับมานั่งบนโซฟาแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ พอนึกถึงสายตาของเติ้งเคอเมื่อครู่ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนสุด ๆ แต่ในใจกลับรู้สึกว่าดวงตาของเขาสวยมาก
เกมดำเนินต่อไปอีกหลายรอบ ในที่สุดคราวนี้หลินเหวินจิ้งก็ถูกเลือกบ้าง
“ในที่สุดก็ถึงตาเธอแล้วนะ เหวินจิ้ง” โจวจินสุ่ยมองเธอพลางยิ้มตาหยี
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่สั่งอะไรยาก ๆ หรอก”
เจ้าของร่างเดิมกับโจวจินสุ่ยสนิทกันดี อีกทั้งเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้โง่ถึงขั้นแสดงท่าทีออกมาชัดเจนเกินไปต่อหน้าเธอ
“ขอบคุณนะ สุ่ยสุ่ย” หลินเหวินจิ้งกล่าวขอบคุณ
“บนโต๊ะมีน้ำ 4 แก้ว ในนี้มีน้ำมะนาวอยู่ 1 แก้ว”
“เธอต้องชิมทุกแก้ว แล้วให้คนอื่นทายว่าแก้วไหนเป็นน้ำมะนาว คนที่ทายผิดต้องดื่มน้ำมะนาวแก้วนั้นให้หมด”
“แบบนี้ได้ไหม?”
“ได้” หลินเหวินจิ้งตอบ
เทียบกับคำสั่งอื่นที่ให้ถอดเสื้อผ้าหรือทำอะไรชวนหวั่นไหวแล้ว คำสั่งนี้ถือว่าดีทีเดียว
ที่โจวจินสุ่ยเลือกภารกิจแบบนี้ อย่างแรกก็เพราะหลินเหวินจิ้ง อย่างที่สองก็เพราะเฉินเยว่ฉี เธอกลัวว่าจะจับได้เฉินเยว่ฉีอีก จึงไม่คิดจะออกคำสั่งยากเกินไป
“ให้หมายเลข 11 เป็นคนทายแล้วกัน”
เติ้งเคอมองไพ่ในมือ
“ฉันเอง”
“ได้ งั้นเริ่มเลย”
หลินเหวินจิ้งยกน้ำแก้วแรกบนโต๊ะขึ้นจิบ สีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เติ้งเคอจับตาดูสีหน้าของเธออย่างละเอียด
จากนั้นหลินเหวินจิ้งก็ดื่มแก้วที่สอง ต่อด้วยแก้วที่สามและแก้วที่สี่ สีหน้าแทบไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แต่เติ้งเคอสังเกตเห็นว่าตอนยกแก้วที่สาม มือของเธอชะงักไปเล็กน้อย
หลินเหวินจิ้งวางแก้วลง แล้วยิ้มบาง ๆ ให้เติ้งเคอ
“เรียบร้อยแล้ว เลือกได้เลย”
เติ้งเคอครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาทีแล้วตอบว่า
“น่าจะเป็นแก้วที่สาม”
ในบรรดาผู้หญิงทุกคนที่อยู่ที่นี่ นอกจากโจวจินสุ่ยซึ่งเป็นคนที่เฉินเยว่ฉีหมายปองแล้ว เขาก็พอจะมีความประทับใจต่อหลินเหวินจิ้งอยู่บ้าง
ไม่ใช่แค่เพราะหน้าตาของเธอ เพราะเขาเคยเจอผู้หญิงที่สวยกว่าเธอมามาก
ที่สำคัญคือชื่อหลินเหวินจิ้งจำง่ายมาก เหวินจิ้ง...ดูคล้ายกับตัวเธอเอง ทั้งคืนเธอไม่ได้เป็นจุดสนใจมากนัก และเมื่อสบตากันก็เพียงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
ดังนั้นเติ้งเคอจึงคิดว่าเมื่อครู่หลินเหวินจิ้งไม่ได้แกล้งทำเพื่อหลอกเขา