ขออภัยนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันแล้ว

ตอนที่ 1 ขอโทษนะนางเอก พระเอกกลายเป็นหมาของฉันไปแล้ว

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เพื่อน ๆ ทุกคน นิยายเรื่องนี้ผ่านเรื่องราวพลิกผันมานับไม่ถ้วน

แก้แล้วแก้อีก แก้ไปไม่รู้กี่เวอร์ชัน เริ่มแก้ตั้งแต่ตอนที่มี 1,100,000 คำ

ถ้าอ่านแล้วรู้สึกสะดุดตรงไหน อาจเป็นเพราะยังแก้ไม่เสร็จ หรือไม่ก็แก้ต่อไม่ไหวจริง ๆ ขอให้เข้าใจกันด้วยนะ

ขอพูดถึงเรื่องที่ควรระวังกันสักหน่อย

นางเอกไม่ใช่คนดีพร้อมตามความหมายดั้งเดิม เพราะจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันอยากเขียนเรื่องนี้ก็คือ ทำไมนางเอกในนิยายทุกเรื่องถึงต้องเป็นคนดีแสนมีเมตตาด้วยล่ะ?

ฉันเลยอยากเขียนนางเอกที่ไม่ใช่คนดีแบบนั้น

ถ้าอ่านแล้วรู้สึกเอือมหรือไม่ชอบ ก็ไม่ต้องฝืนกลืนของที่ทำให้คลื่นไส้หรอก ไม่อย่างนั้นคุณก็ไม่สบายใจ ส่วนฉันได้คะแนนรีวิวแย่ ๆ ก็คงไม่ดีใจเหมือนกัน

สุดท้ายนี้ ขอให้ทุกคนอ่านอย่างมีความสุข!

แสงไฟหลากสีสันสาดส่องหมุนเวียนไปทั่วห้องส่วนตัว เสียงลูกเต๋ากับเสียงหัวเราะดังขึ้นเป็นระยะ สลับกับเสียงหัวเราะแปลก ๆ และเสียงโห่แซว

เพื่อให้เข้ากับบรรยากาศของเกม ห้องส่วนตัวจึงค่อนข้างมืด มีเพียงแสงนีออนกะพริบวูบวาบ อีกทั้งคนที่มาร่วมงานก็ล้วนเป็นวัยรุ่น เกมที่เล่นจึงค่อนข้างเปิดเผย หลายคนแอบคิดอะไรอยู่ในใจและออกคำสั่งชวนให้คนคิดไปไกลกันต่าง ๆ นานา

เมื่อชายหนุ่มอาสารับโทษแทนหญิงสาวและดื่มเหล้าติดต่อกันหลายแก้ว บรรยากาศในห้องก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด

ชายหนุ่มชื่อเฉินเยว่ฉี ส่วนหญิงสาวชื่อโจวจินสุ่ย ทั้งคู่ยังไม่ได้คบกัน แต่อยู่ในช่วงที่ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน

วันนี้เป็นวันเกิดของเฉินเยว่ฉี ทุกคนจึงมารวมตัวกันเพื่อฉลองวันเกิดให้เขา

“ว้าว~ พี่ฉีดูแลจินสุ่ยดีจริง ๆ เลยนะ!”

คนที่แซวคือเติ้งเคอ หนึ่งในเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันกับเฉินเยว่ฉี ทั้งคู่สนิทกันมาก

“นั่นสิ พี่ฉีใส่ใจเสี่ยวโจวจะตาย”

“อีกไม่นาน เสี่ยวโจวอาจจะตกอยู่ในอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของพี่ฉีก็ได้นะ”

ทุกคนพูดคุยกันเสียงดังเซ็งแซ่

“เหวินจิ้ง เป็นอะไรไปเหรอ?”

เจียงชิงเห็นหลินเหวินจิ้ง รูมเมตของตัวเอง ก้มหน้าเหมือนรู้สึกไม่สบาย จึงแตะไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ ด้วยความเป็นห่วง

ชี่ลืมตาขึ้น บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีขวดเหล้าวางระเกะระกะ ส่วนแตงโมในจานผลไม้ยังเรียงตัวเป็นระเบียบ เห็นได้ชัดว่ายังแทบไม่มีใครแตะต้อง

ความทรงจำของหลินเหวินจิ้งหลั่งไหลเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็ว เธอเงยหน้าขึ้นแล้วตอบเจียงชิงว่า

“อ๊ะ ฉันไม่เป็นไร แค่ดื่มไปสองสามแก้วเมื่อกี้แล้วรู้สึกมึนนิดหน่อย”

ได้ยินดังนั้น เจียงชิงก็มองใบหน้าเธออีกครั้ง เห็นว่าแม้แก้มจะแดงอยู่บ้าง แต่แววตายังคงแจ่มใส

“งั้นก็ดีแล้ว”

พูดจบ เจียงชิงก็หันไปคุยกับคนอื่น

“มา ๆ เล่นกันต่อ!”

ใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา ชี่—ไม่สิ ในโลกนี้เธอคือหลินเหวินจิ้ง

เธอเข้าร่วมเกมอย่างเงียบ ๆ เกมราชาที่ทุกคนคุ้นเคยกันดี ระหว่างจับไพ่ เธอก็จัดระเบียบความทรงจำของหลินเหวินจิ้งไปด้วย

หลินเหวินจิ้ง โจวจินสุ่ย เจียงชิง และหวังเสี่ยวอวิ๋นเป็นรูมเมตกันตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ทั้งสี่คนเข้ากันได้ดีทีเดียว

วันนี้เป็นวันเกิดของเฉินเยว่ฉี คนที่โจวจินสุ่ยกำลังคบหาแบบคลุมเครือ เธอจึงพารูมเมตมาด้วย

หลินเหวินจิ้งคนเดิมหน้าตาสวยมาตั้งแต่เด็ก เป็นที่ชื่นชอบของผู้ชายมาตลอด แม้กระทั่งตอนเข้ามหาวิทยาลัยก็ยังเป็นเช่นนั้น

ครอบครัวของเธอมีฐานะธรรมดา พ่อแม่เป็นมนุษย์เงินเดือนทั่วไป และรักลูกสาวคนเดียวคนนี้มาก ประกอบกับเธอได้รับการยกย่องว่าเป็นเทพธิดามาโดยตลอด จึงทำให้เธอมีนิสัยหยิ่งยโสและเอาแต่ใจเพราะถูกตามใจจนเคยตัว

โดยเฉพาะกับผู้ชาย ขอแค่เป็นคนที่เธอถูกใจ เธอก็ใช้ลูกไม้สักหน่อย แสร้งทำเป็นน่าสงสาร แล้วก็ได้ใจอีกฝ่ายมา

จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ความงามของเธอก็ยังเป็นที่นิยมในหมู่คนทั่วไป แถมยังช่วยให้เธอได้รับผลประโยชน์และความสะดวกสบายอีกด้วย

แต่สำหรับลูกหลานตระกูลร่ำรวยที่หน้าตาดีไม่แพ้กันและมีฐานะมั่งคั่ง หลินเหวินจิ้งกลับดูไม่ได้โดดเด่นอะไรเป็นพิเศษ

หลินเหวินจิ้งเคยชินกับการใช้เงินมือเติบ และชอบแสดงความเหนือกว่าให้คนรุ่นเดียวกันเห็น สิ่งนี้ทำให้เธอหมายตาลูกเศรษฐีหน้าตาดี อยากหาแฟนเป็นลูกเศรษฐีเพื่อยกระดับฐานะ

ทว่าการจะยกระดับฐานะและแทรกตัวเข้าไปในแวดวงหนึ่งอย่างแท้จริงนั้น ไม่ใช่แค่อาศัยหน้าตาก็ทำได้

ในสถานการณ์เช่นนี้ รูมเมตของเธออย่างโจวจินสุ่ยกลับสนิทสนมกับเฉินเยว่ฉีขึ้นเรื่อย ๆ ทำเอาหลินเหวินจิ้งแทบคลั่ง

เฉินเยว่ฉีไม่เพียงหน้าตาหล่อเหลา แต่ตระกูลของเขายังมีรากฐานมั่นคง เธอรู้แค่ว่าครอบครัวของอีกฝ่ายมีทั้งอำนาจและอิทธิพล ส่วนเรื่องอื่น ๆ เธอไม่ค่อยรู้

ผู้ชายที่เธอไม่มีโอกาสได้ทำความรู้จักคนนี้ กลับเอ็นดูรูมเมตของเธอเป็นพิเศษ

ทุกวันเธอต้องมองโจวจินสุ่ยทำท่าเขินอาย โดยเฉพาะเวลาที่เห็นเฉินเยว่ฉีซื้อของแบรนด์เนมให้ อีกทั้งยังรู้สึกไม่ยุติธรรมอย่างยิ่ง

ทั้งที่โจวจินสุ่ยหน้าตาสู้เธอไม่ได้ นอกจากเรียนเก่งหน่อยก็ไม่มีข้อดีอะไร แล้วทำไมเฉินเยว่ฉีถึงตามจีบเธอด้วย!

หลินเหวินจิ้งจึงพยายามคิดหาสารพัดวิธีเพื่อเข้าใกล้เฉินเยว่ฉี เพราะเงื่อนไขรอบด้านของเขาดีเกินไปจริง ๆ เขาสามารถช่วยให้เธอยกระดับฐานะได้

ชี่สัมผัสได้ถึงความยึดติดของหลินเหวินจิ้ง จึงทำข้อตกลงกับเธอและเข้ามาอยู่ในร่างนี้

เนื้อหาของข้อตกลงเรียบง่ายมาก หลินเหวินจิ้งมอบวิญญาณให้ ส่วนชี่ก็ทำตามความปรารถนาของเธอและช่วยเติมเต็มความยึดติดนั้น

ความปรารถนาของหลินเหวินจิ้งก็คือการได้คบกับเฉินเยว่ฉี

“เอ๊ะ ใครเป็นราชากันแน่? ทำไมถึงยังไม่ออกคำสั่งสักทีล่ะ?”

เสียงผู้ชายคนหนึ่งตะโกนขึ้น ขัดจังหวะความคิดของหลินเหวินจิ้ง

เธอมองไพ่ในมือตัวเอง เป็นไพ่โจ๊กเกอร์ เธอคือราชา

“ขอโทษนะ ฉันเป็นราชา เมื่อกี้กำลังคิดอยู่ว่าจะสั่งภารกิจอะไรดี”

หลินเหวินจิ้งยิ้มขอโทษให้ชายคนนั้น เธอหน้าตาสวย ดวงตาหงส์โค้งขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงก็อ่อนหวานนุ่มนวล ทำเอาอีกฝ่ายหน้าแดงขึ้นมาในชั่วพริบตา

“ไม่เป็นไร ๆ คิดออกแล้วก็ดี”

ชายหนุ่มโบกมือ ท่าทางดูประหม่าเล็กน้อย

เมื่อเห็นชายหนุ่มหน้าแดง หลินเหวินจิ้งก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น ในใจกลับไร้ความรู้สึกใด ๆ

อีกฝ่ายเป็นรูมเมตของเฉินเยว่ฉี ทั้งฐานะและหน้าตาก็อยู่ในระดับคนทั่วไป ถ้าคิดจะใช้เขาเป็นสะพานไปหาเฉินเยว่ฉี ยังไงเติ้งเคอก็ดูเหมาะกว่า

หลินเหวินจิ้งคนเดิมมักหาข้ออ้างต่าง ๆ นานาไปเกาะติดโจวจินสุ่ย ก็เพื่อจะได้เข้าใกล้เฉินเยว่ฉีมากขึ้น แต่กลับมองไม่ออกว่าเฉินเยว่ฉีเย็นชากับเธอ

หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เธอมองออก แต่ไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงลองใช้วิธีนี้เข้าใกล้อีกฝ่าย

“คิดออกแล้ว ให้หมายเลข 3 กับหมายเลข 10 ยืนแนบกำแพงกัน 30 วินาที ระยะห่างห้ามเกิน 10 เซนติเมตร”

“งานนี้เร้าใจดี ฉันชอบ!”

“ฮิ ๆ ถ้าจับได้ผู้ชายสองคนคงสนุกน่าดู!”

“สองคนนั้นเป็นใคร? รีบออกมาเร็ว!”

ทุกคนส่งเสียงโห่แซว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

รวมคนที่อยู่ในงานแล้วมีทั้งหมด 12 คน ในหอพักของพวกเธอมี 4 คน ส่วนฝั่งเฉินเยว่ฉีมีเพื่อนสนิท 1 คน รูมเมต 3 คน และยังมีผู้หญิงอีก 3 คน หนึ่งในนั้นเป็นแฟนของรูมเมต ส่วนผู้หญิงอีกสองคนเป็นเพื่อนสนิทของเธอ จึงพามาด้วย

“ฉันหมายเลข 3”

คนที่พูดเป็นหญิงสาวคนหนึ่ง แต่งตัวและมีหน้าตาในสไตล์สาวเท่รุ่นพี่ ทว่าน้ำเสียงกลับหวานมาก ให้ความรู้สึกขัดแย้งอย่างมีเสน่ห์

“ฉันหมายเลข 10”

เสียงแหบพร่าดังขึ้น หลินเหวินจิ้งหันไปมอง แล้วก็เห็นว่าเป็นเฉินเยว่ฉี

เขาเอนหลังพิงโซฟา ท่าทางเกียจคร้าน แสงไฟทอดเงาตื้นลึกไม่เท่ากันลงบนใบหน้าคมคายของเขา

เฉินเยว่ฉีมีเครื่องหน้าประณีต สันจมูกโด่ง และดวงตาทรงดอกท้อที่เฉียงขึ้นเล็กน้อย

เพราะดื่มเหล้าไปไม่น้อย หางตาของเขาจึงแดงเรื่อ เส้นผมสีดำยุ่งเล็กน้อยตกลงบนหน้าผากอย่างไม่ใส่ใจ คอเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมไว้หลายเม็ด มองดูสบาย ๆ และไม่ยี่หระ

ถ้ามองแค่รูปลักษณ์ภายนอก แวบแรกคงคิดว่าเขาเป็นผู้ชายเจ้าสำราญและเจ้าชู้มาก

แต่หลินเหวินจิ้งรู้ดีว่า ทุกครั้งที่เขามองเธอ แม้บนใบหน้าจะมีรอยยิ้ม แต่ในดวงตากลับเย็นชาอย่างแท้จริง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป