หน้าทางเข้าลานบ้านหลังใหญ่ เฉาเฟิงยืนมองป้ายเลข 95 อย่างงุนงงอยู่นานกว่าจะได้สติกลับมา “ลานบ้านสี่ประสานแห่งความสุข! โอ๊ย นี่ฉันหลุดเข้ามาอยู่ในละครจริง ๆ เหรอเนี่ย? ที่นี่มีคนดีอยู่สักกี่คนกันเชียว ทั้งเทพแห่งคุณธรรม ทั้งจอมเวทผู้ปลุกคนตาย สวรรค์ช่วยด้วย คราวนี้จบเห่แน่!”
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังขึ้น “ติ๊ง ตรวจพบว่าโฮสต์มาถึงลานบ้านสี่ประสานแล้ว กำลังผูกระบบลงชื่อเข้าใช้…”
“เชี่ย! นิ้วทองคำของฉันมาถึงแล้ว!” เฉาเฟิงตื่นเต้นสุด ๆ สวรรค์เป็นพยาน ในที่สุดก็รอจนได้เจอ ดีที่ไม่ยอมแพ้ไปก่อน…
“เสี่ยวเฟิง เป็นอะไรไป?” หวังหงเหมยมองเฉาเฟิงที่ยืนนิ่งไม่ขยับ บางครั้งก็ทำหน้าตกใจ บางครั้งก็ยิ้มกว้าง “เด็กคนนี้คงไม่ได้โดนระเบิดจนเพี้ยนไปแล้วหรอกนะ? ทำไมยืนเหม่อเป็นพัก ๆ แบบนี้!”
“อ๋อ ไม่มีอะไรครับป้าหวัง เมื่อกี้ผมนึกอะไรขึ้นมาได้ เลยใจลอยไปหน่อย (。ӧ◡ӧ。)” เฉาเฟิงรีบยิ้มตอบ
“อืม… งั้นไปกันเถอะ บ้านของเธออยู่ลานหน้า เป็นเรือนเล็กแยกออกมา เมื่อก่อนตรงนั้นเป็นสวนของลานบ้านสี่ประสาน มีห้องอยู่สองห้อง ลองไปดูสิว่าถูกใจไหม”
พูดจบ เธอก็พาเฉาเฟิงเข้าไปในลานบ้านสี่ประสาน เพิ่งก้าวผ่านประตูเข้ามา ชายชราร่างเตี้ยสวมแว่นคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา “หัวหน้าหวัง มาแล้วหรือครับ มีงานอะไรจะมอบหมายหรือเปล่า?”
“อ้าว เหล่าเหยียนนี่เอง ฉันพาคนที่เพิ่งมาใหม่มาดูบ้าน ต่อไปพวกคุณก็เป็นเพื่อนบ้านกัน นี่เฉาเฟิง เสี่ยวเฟิง นี่คือเหยียนปู้กุ้ยที่อยู่ลานหน้า ครูเหยียน เขาเป็นครูอยู่ที่โรงเรียนประถมหงซิง”
“สวัสดีครับครูเหยียน ต่อไปฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” เฉาเฟิงยิ้มทักทาย
“ได้เลย ๆ ถ้ามีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามฉันได้ พวกคุณคุยกันเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว” เหยียนปู้กุ้ยพูดพลางยิ้มตาหยี แววตาหลังแว่นฉายประกายเจ้าเล่ห์อยู่เล็กน้อย…
“เสี่ยวเฟิง บ้านหลังนี้แหละ เข้าไปดูสิ”
ทั้งสองเดินไปถึงซุ้มประตูวงพระจันทร์แล้วก้าวเข้าไป ด้านหน้าคือลานโล่ง ด้านหลังมีห้องหลักอยู่สองห้อง หวังหงเหมยหยิบกุญแจออกมาไขประตู ข้างในมีข้าวของไม่มาก มีโต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สี่ตัว ส่วนด้านในเป็นห้องนอน มีเตียงหนึ่งหลัง ข้างผนังยังมีตู้เสื้อผ้าอีกใบ
“เป็นยังไงบ้าง เสี่ยวเฟิง เดิมทีบ้านหลังนี้ไม่ได้รับอนุมัติให้จัดสรรหรอก แต่เธอเป็นลูกหลานของผู้เสียสละ พ่อแม่ของเธอขายบ้านที่บ้านเกิดจนหมดเพื่อสนับสนุนสงครามต่อต้านญี่ปุ่น ทางหน่วยงานเลยตัดสินใจยกบ้านหลังนี้ให้เธอ”
“งั้นป้าหวัง บ้านหลังนี้ก็เป็นของผมคนเดียวเลยเหรอครับ?”
“ใช่สิ เอกสารกรรมสิทธิ์บ้านจะออกให้ได้วันจันทร์ ถึงตอนนั้นก็จัดบ้านให้เรียบร้อย แล้วใช้ชีวิตดี ๆ ต่อไปนะ ถ้าต้องการอะไร ก็มาหาป้าได้ ป้าช่วยอะไรได้ก็จะช่วย”
“ขอบคุณครับป้าหวัง รบกวนป้ามากเลย” เฉาเฟิงพูดอย่างตื่นเต้น ถึงตอนนี้บ้านหลังนี้จะยังไม่มีราคาเท่าไร แต่ในอนาคตมันจะมีค่ามหาศาล!
“ฮ่า ๆ ไม่เห็นต้องเกรงใจเลย เอาละ เสี่ยวเฟิง เธอจัดข้าวของไปก่อนนะ ป้ากลับก่อน ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาได้ทุกเมื่อ”
“ได้ครับป้าหวัง ป้าไปทำธุระเถอะ รอผมจัดบ้านเสร็จแล้วจะเชิญป้ามากินข้าวนะครับ”
“ฮ่า ๆ ถึงตอนนั้นมาบ้านป้าสิ เดี๋ยวป้าทำกับข้าวให้กิน ตอนเด็ก ๆ ป้ายังเคยอุ้มเธอเลย จะให้เธอเลี้ยงข้าวได้ยังไง”
“เอ่อ… ได้ครับป้าหวัง” เฉาเฟิงยิ้มแห้ง ๆ อย่างกระอักกระอ่วน
“ฮ่า ๆ เอาละ ป้าไปก่อนนะ เด็กคนนี้น่าขำจริง ๆ” พูดจบ หวังหงเหมยก็วางกุญแจไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป
พอเห็นป้าหวังไปแล้ว เฉาเฟิงก็รีบปิดประตู ก่อนจะทรุดนั่งลงบนเก้าอี้อย่างรวดเร็ว แล้วท่องในใจอย่างตื่นเต้นว่า “ระบบ นายอยู่ไหม?”
“ติ๊ง ฉันอยู่นี่”
“ระบบ แนะนำหน่อยสิว่านายทำอะไรได้บ้าง!”
“ระบบนี้คือระบบลงชื่อเข้าใช้ลานบ้านสี่ประสาน สามารถลงชื่อเข้าใช้ได้วันละ 3 ครั้ง และจะได้รับสิ่งของใดก็ได้จากการลงชื่อเข้าใช้”
“!! วอท แค่นี้เหรอ? มีแค่นี้เอง? มิติส่วนตัวของฉันล่ะ? น้ำพุวิญญาณของฉันล่ะ? ล้อกันเล่นหรือไง!”
“เอ่อ ไม่มี โฮสต์สามารถลงชื่อเข้าใช้เพื่อรับได้”
“ลงชื่อเข้าใช้แล้วได้มิติส่วนตัวแน่นอนหรือเปล่า?” เฉาเฟิงตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง
“เอ่อ สิ่งของที่ได้รับเป็นแบบสุ่ม อาจจะมีก็ได้!”
“!! ระบบเฮงซวย ช่างเถอะ วันนี้ลงชื่อเข้าใช้เลย”
“ติ๊ง ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ได้รับมิติพกพาหนึ่งแห่ง”
“ติ๊ง ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ได้รับน้ำยาเสริมสร้างพันธุกรรมหนึ่งขวด”
“ติ๊ง ลงชื่อเข้าใช้สำเร็จ ได้รับความเชี่ยวชาญในหมัดปาจี๋”
……“เอ่อ เมื่อกี้ฉันพูดเสียงดังไปหน่อย ระบบพ่อจ๋า รักนะ จุ๊บ ๆ”
“ติ๊ง โฮสต์โปรดสำรวมตัวด้วย”
……