“ชีวิตกำลังจะดีขึ้นแล้วสินะ!” เฉาเฟิงคิดอย่างตื่นเต้น ก่อนจะรีบตรวจดูรางวัลทันที เพียงขยับจิต ความนึกคิดก็เข้าสู่มิติพกพา ภายในว่างเปล่า ไม่มีอะไรอยู่เลย มีพื้นที่ราวหนึ่งหมื่นกว่าตารางเมตร ใหญ่กว่าสนามฟุตบอลมาตรฐานเสียอีก เขาลองดูแล้วพบว่าเก็บสิ่งของเข้าไปได้เฉพาะในรัศมีรอบตัวหนึ่งเมตรเท่านั้น
“ระบบ มิตินี้เก็บสิ่งมีชีวิตได้ไหม?”
“ติ๊ง: มิติพกพาไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ เวลาภายในมิติหยุดนิ่ง”
“เข้าใจแล้ว! ตู้แช่ขนาดยักษ์นี่เอง! รับน้ำยาเสริมสร้างพันธุกรรม”
เมื่อเห็นขวดสีเขียวใบใหญ่ในมือ เฉาเฟิงก็ทำหน้าเหวอ นี่คือน้ำยาเสริมสร้างร่างกายเหรอ? อย่าบอกนะว่าเป็นเบียร์หนึ่งขวด! เขาลองดมดู แล้วก็แน่ใจ นี่มันเบียร์ชัด ๆ!
“นี่ ๆ ระบบ อธิบายให้ฉันฟังหน่อยสิว่าอะไรเรียกว่าน้ำยาเสริมสร้าง นี่มันอะไรกันเนี่ย! เรียกว่าน้ำยาเสริมสร้างงั้นเหรอ! เอาเบียร์มาหลอกฉัน ระบบบ้า แกเห็นฉันเป็นไอ้โง่หรือไง!”
“ติ๊ง: สินค้าชิ้นนี้เป็นน้ำยาเสริมสร้างจริง ๆ อย่าใส่ใจรายละเอียดพวกนี้เลย จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ทิ้งไป!”
“เอ่อ... เอาสิ ๆ พ่อระบบ เมื่อกี้ฉันขึ้นเสียงไปหน่อย ตื่นเต้นน่ะ ตื่นเต้นไปหน่อย!” เฉาเฟิงถือขวดสีเขียวไว้ มุมปากกระตุกยิก ๆ ให้ตายเถอะ ดูยังไงก็เชยสุด ๆ! ช่างมัน ดื่มเลย!
“เอิ้ก!” หลังจากดื่มจนหมดรวดเดียว เขาก็อดเรอออกมาไม่ได้ “ให้ตายสิ ให้ความรู้สึกเหมือนดื่มเบียร์เลย!” เฉาเฟิงยังบ่นไม่ทันจบ ความเจ็บปวดรวดร้าวก็ถาโถมเข้ามา ร่างกายเริ่มกระตุกทันที ก่อนจะล้มลงกับพื้นเสียงดังตุ้บ “โธ่เว้ย จะตายแล้ว จะตายแล้ว เจ็บจะตายอยู่แล้ว!” เฉาเฟิงกลิ้งไปมาบนพื้นด้วยความเจ็บปวด ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดความปวดก็หายไป ตามมาด้วยความรู้สึกสบายไปทั้งตัว เขาครางฮึมฮัมพลางลุกขึ้นยืน ไม่มีทั้งกลิ่นเหม็นและคราบสกปรก ผิวแขนขาวเนียนไร้ตำหนิ เดิมทีสูง 178 เซนติเมตร ตอนนี้สูงถึง 180 แล้ว เฉาเฟิงเบ้ปาก “สองเซนติเมตรนี่ดันไปโตผิดที่ซะได้!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในร่างกาย เขารู้สึกราวกับต่อยทีเดียวก็ฆ่าวัวตายได้ เฉาเฟิงยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเหลือบมองลงไปข้างล่าง แล้วเบิกตากว้างทันที “การเสริมสร้างนี่ดีจริง ๆ ต้องเสริมแบบนี้แหละ! ฮิ ๆ...”
“รับวิชาหมัดปาจี๋”
ความรู้เกี่ยวกับหมัดปาจี๋จำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา ร่างกายขยับไปเองโดยไม่รู้ตัว ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติ ราวกับเป็นอาจารย์ผู้ฝึกฝนมานานหลายปี ไม่มีติดขัดแม้แต่น้อย “ฮ่า ๆ ๆ! ในที่สุดฉันก็ทำได้แล้ว! ꉂꉂ(ᵔᗜᵔ*)”
เฉาเฟิงหัวเราะอย่างเบิกบาน จู่ ๆ ท้องก็ร้องโครกคราก “เอ่อ... หิวจัง!” เขามองท้องฟ้าข้างนอก คาดว่าน่าจะห้าโมงกว่าแล้ว ไม่รู้ตัวเลยว่าบ่ายผ่านไปทั้งบ่าย เขารีบจัดการตัวเองเล็กน้อยแล้วออกไปข้างนอก หาร้านอาหารเข้าไปสั่งกับข้าวเนื้อหลายอย่าง ตอนนี้ยังไม่มีการเปลี่ยนกิจการเอกชนให้เป็นของรัฐ การกินข้าวจึงไม่ต้องใช้คูปอง อีกสองปีคงไม่สะดวกแบบนี้แล้ว จะทำอะไรก็ต้องใช้คูปอง แม้แต่ซื้อเข็มสักเล่มก็ยังต้องใช้!
หลังจากกวาดอาหารเรียบเป็นหน้ากลอง เฉาเฟิงก็เอนหลังพิงเก้าอี้ เรอออกมาอย่างอิ่มเอม “ฟินจริง ๆ นี่แหละชีวิตดี ๆ ทะลุมิติมาทั้งที จะปล่อยให้ตัวเองลำบากไม่ได้ ไม่งั้นฉันจะทะลุมิติมาทำไมวะ!” หลังจ่ายเงิน 12 หยวน เฉาเฟิงก็เดินจากไปอย่างสบายใจ แม้จะเสียเงินเท่ากับค่าแรงครึ่งเดือนของคนทั่วไป แต่ก็ต้องยอมรับว่าอาหารยุคนี้หอมอร่อยจริง ๆ!
ระหว่างเดินไปตามถนนยามพลบค่ำ ความร้อนในฤดูร้อนค่อย ๆ จางลง เด็ก ๆ เล่นกันอย่างสนุกสนาน มุมปากของเฉาเฟิงยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ได้กลับมาใช้ชีวิตอีกครั้ง แถมยังมีระบบติดตัวมา เขาจะใช้ชีวิตให้สดใสเจิดจ้า ไม่ปล่อยให้ช่วงวัยหนุ่มสาวสูญเปล่า...
เมื่อกลับถึงเรือน ลุงเหยียนขี้เหนียวที่อยู่หน้าประตูกลับเข้าบ้านไปแล้ว ทุกคนกำลังกินข้าว เฉาเฟิงมองบ้านตรงหน้าแล้วใจลอยไปชั่วขณะ ตอนนี้มีบ้านแล้ว พรุ่งนี้ค่อยหาคนมาซ่อมแซมตกแต่งให้ดี เงินก็มีไม่น้อย งานก็ใกล้จะลงตัวแล้ว ขาดก็แต่ภรรยาสวย ๆ! ฉินหวยหรูที่ได้มาก่อนใคร ฮิ ๆ หยูหลี่ โฮ่ ๆ สาวน้อยเอ๋อ ฮ่า ๆ รอสามีสร้างครอบครัวให้พวกเธออยู่นะ!