กลางดึกมีคนเดินไปมาในตู้รถไฟเป็นครั้งคราว หลิงหลิงผู้น่ารักเอนซบจ้าวซิ่วซิ่วนอนหลับอยู่ด้วยกัน ส่วนเฉาเฟิงที่นั่งริมหน้าต่างกลับกระสับกระส่ายไม่หาย แม้จะยอมรับสถานะของตัวเองในฐานะคนข้ามมิติมาแล้ว แต่ของโกงสำหรับคนข้ามมิติกลับไม่มี
“ระบบ... ระบบ... คุณพ่อระบบ...”
ไม่มีเสียงตอบรับแม้แต่นิดเดียว “โธ่เว้ย แบบนี้มันไม่ถูกสิ ของที่คนข้ามมิติต้องมีล่ะ? มิติส่วนตัวของฉันล่ะ? น้ำพุวิญญาณของฉันล่ะ? ไม่มีอะไรสักอย่าง แบบนี้ฉันข้ามมิติมาเสียเที่ยวหรือไง!” ฝันหวานที่ว่าจะร่ำรวยจนเทียบเคียงทั้งแผ่นดิน มีภรรยาเต็มบ้าน จะจบลงทั้งที่ยังไม่ทันได้เริ่มเลยหรือ? ให้ตายสิ ซวยจริง...
เฉาเฟิงนอนไม่หลับ จึงหยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ออกจากอก ในนั้นมีธนบัตรใบละสิบหยวนปึกหนึ่ง กะคร่าว ๆ น่าจะมีมากกว่าสองพันหยวน ยังมีเหรียญกล้าหาญทางทหารอีกหลายเหรียญ จดหมายแนะนำตัวหนึ่งฉบับ และเข็มเงินสำหรับรักษาโรคหนึ่งชุด เขามองของในมือแล้วแทบอยากร้องไห้ ฉันทำให้กองทัพคนข้ามมิติเสียชื่อหมดแล้ว...
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ สาดขึ้นมา เฉาเฟิงลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย เมื่อคืนเขาขุ่นเคืองใจอยู่ครึ่งค่อนคืน สุดท้ายก็จำต้องยอมรับความจริงว่าไม่มีระบบ แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป
“พี่ใหญ่ ตื่นแล้วเหรอ!” เสียงใส ๆ ของหลิงหลิงดังขึ้น
“อืม หลิงหลิงตื่นเช้าจัง หิวหรือยัง? กินอะไรหน่อยไหม” เฉาเฟิงพูดพลางหยิบแป้งแผ่นสีขาวออกจากถุงสานข้างเท้า นี่เป็นเสบียงที่หัวหน้ามอบให้ตอนเขาออกจากหน่วยทหาร
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ใหญ่ ใกล้ถึงแล้ว พี่เก็บไว้กินเถอะ!” หลิงหลิงกะพริบตากลมโต มองเฉาเฟิงด้วยรอยยิ้ม
“เอ่อ... พี่จ้าว พวกพี่ก็มาปักกิ่งเหมือนกันเหรอ?”
“ใช่จ้ะ” จ้าวซิ่วซิ่วยิ้มพลางตอบ “สามีฉันทำงานอยู่ที่นี่ ฉันเองก็เพิ่งย้ายกลับมาเหมือนกัน!”
“อ๋อ ดีเลยนะ! ครอบครัวได้อยู่ด้วยกันนี่ดีจริง ๆ” เฉาเฟิงรู้สึกขมขื่นอยู่ในใจ เมื่อมองเรือนร่างงดงามชวนมองของจ้าวซิ่วซิ่ว เขาก็อดเสียดายไม่ได้ “ข้ามมาเกิดช้าไปสินะ ผักกาดขาวงาม ๆ ถูกหมูคาบไปกินแล้ว เฮ้อ...”
ระหว่างทางเวลาผ่านไปกับการพูดคุยกับจ้าวซิ่วซิ่วและหลิงหลิง รถไฟค่อย ๆ จอดที่สถานีปักกิ่ง เฉาเฟิงหิ้วถุงสานกับกระเป๋าเดินทางของจ้าวซิ่วซิ่วลงจากรถไฟ
“เสี่ยวเฉา ขอบใจนะที่ช่วยถือกระเป๋าให้ฉัน หนักมากไหม?”
“ไม่เป็นไรพี่จ้าว ผมแรงเยอะ น้ำหนักแค่นี้สบายมาก!” เฉาเฟิงยิ้มแล้วถาม “พี่จ้าวจะไปไหนต่อครับ? ให้ผมช่วยไปส่งไหม?”
“ไม่ต้องลำบากหรอกเสี่ยวเฉา พี่เขยของหลิงหลิงส่งคนมารับแล้ว” จ้าวซิ่วซิ่วตอบพลางจูงหลิงหลิงไว้
“อืม งั้นผมไปก่อนนะครับพี่จ้าว หลิงหลิง แล้วเจอกัน!” เฉาเฟิงยิ้มพลางร่ำลา
“แล้วเจอกันนะพี่ใหญ่! ว่าง ๆ หนูจะไปหาพี่!” หลิงหลิงพูดยิ้ม ๆ ระหว่างคุยกันเมื่อเช้า เฉาเฟิงบอกหลิงหลิงแล้วว่าเขาจะไปทำงานที่โรงงานเหล็กในปักกิ่ง
“ได้เลย พอหนูมา พี่จะเลี้ยงถังหูลู่!”...
เฉาเฟิงออกจากสถานีแล้วเรียกรถลากมาคันหนึ่ง มุ่งหน้าไปยังตรอกหนานหลัวกู่เซียง พอลงตรงสำนักงานเขต เขาก็จ่ายเงินให้คนลากรถไปสามเหมา อดถอนใจไม่ได้ว่าเดี๋ยวนี้ของถูกจริง ๆ! ชายชราที่เป็นยามเห็นเฉาเฟิงเดินเข้ามา จึงถามว่า “สหาย มาหาใครหรือ?”
“คุณลุงครับ ผมเพิ่งปลดประจำการและย้ายกลับมา มาหาหัวหน้าครับ”
“อ๋อ หัวหน้าอยู่ห้องแรกชั้นสอง เข้าประตูแล้วขึ้นบันไดทางขวามือ ไปเถอะ”
“ขอบคุณครับคุณลุง” เฉาเฟิงยิ้มแล้วเดินเข้าไปในอาคาร พอมาถึงหน้าห้องก็เคาะประตู “ก๊อก ๆ ๆ”
“เข้ามาได้” เสียงผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ดังขึ้น
เฉาเฟิงผลักประตูเข้าไป ก็เห็นผู้หญิงอายุราวสามสิบกว่า ๆ คนหนึ่ง หน้าตาสะสวย ท่าทางองอาจคล่องแคล่วนั่งอยู่
“สวัสดีครับ ผมชื่อเฉาเฟิง เพิ่งปลดประจำการและย้ายกลับมาครับ นี่จดหมายแนะนำตัว” เขาพูดพลางยื่นจดหมายแนะนำตัวให้
“เธอคือเฉาเฟิงสินะ ฉันชื่อหวังหงเหมย เรียกฉันว่าป้าหวังก็ได้ ฉันกับแม่ของเธอเคยเป็นเพื่อนร่วมหน่วยกัน” หวังหงเหมยรับจดหมายแนะนำตัวไป พลางยิ้มให้เฉาเฟิง
“ฉันได้รับแจ้งตั้งนานแล้ว รอแค่เธอมาถึงนี่แหละ เสี่ยวเฟิง วันนี้ฉันจะพาไปดูบ้านก่อน วันจันทร์ค่อยพาไปรายงานตัวที่โรงงานเหล็ก พอดีจะได้มีเวลาจัดบ้านช่วงสองวันนี้”
“ขอบคุณครับป้าหวัง รบกวนป้าแล้วครับ!”
“ไม่ลำบากหรอก นี่เป็นหน้าที่ของเรา ไปกันเถอะ ฉันจะพาไปดูบ้าน...”