บนรถไฟที่กำลังแล่นเอื่อย ๆ เฉาเฟิงนั่งอึ้งอยู่บนที่นั่ง เมื่อครู่เขายังอยู่ในน้ำเพื่อช่วยคน แม้สุดท้ายจะดันอีกฝ่ายขึ้นไปได้ แต่ตัวเองกลับหมดแรงจนขึ้นมาไม่ไหว ความรู้สึกขาดอากาศหายใจอันแสนทรมานพลันถาโถมเข้ามา ทว่าพอลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับพบว่าตัวเองอยู่บนรถไฟ สวมเครื่องแบบทหารสีเขียว และมีถุงสานใบโตพองตุงวางอยู่แทบเท้า มองเครื่องแต่งกายย้อนยุคตรงหน้าแล้ว เฉาเฟิงก็อดครุ่นคิดไม่ได้
“นี่มันพาฉันมาโผล่ที่ไหนเนี่ย ยังอยู่ในประเทศหรือเปล่า?”
ตอนนั้นเอง เด็กหญิงอายุราวเจ็ดแปดขวบที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมเปียสองข้างเหมือนเขาแพะ ใช้นิ้วจิ้มเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง เมื่อไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองก็จิ้มอีกที
“อย่ากวนสิ ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ”
“แม่จ๋า แม่จ๋า พี่ชายคนนี้ขยับได้ด้วย!”
เฉาเฟิงกลอกตาอย่างจนใจ ก่อนหันไปมองข้าง ๆ แล้วก็เห็นหญิงงามวัยยี่สิบปลาย ๆ ใบหน้าได้รูปแดงระเรื่อเล็กน้อย ดวงตาหงส์คู่งามฉ่ำวาว ชุดกี่เพ้าพอดีตัวขับเน้นรูปร่างเย้ายวนชวนมอง เป็นหญิงสาวที่งามสะดุดตาจริง ๆ เฉาเฟิงถึงกับจ้องเธอตาค้างไปชั่วขณะ
“หลิงหลิง อย่าพูดเหลวไหล รีบขอโทษพี่เขาเร็วเข้า”
“ก็จริงนี่นา ตั้งแต่ขึ้นรถมาจนถึงตอนนี้เขาไม่ขยับเลย หลิงหลิงนึกว่าเป็นรูปปั้นซะอีก”
“สหาย ขอโทษด้วยนะคะ ฉันตามใจลูกจนเสียคน อย่าถือสาเลยค่ะ” หญิงงามเอ่ยกับเฉาเฟิงอย่างรู้สึกผิด
“อ๋อ... ไม่เป็นไรครับ เมื่อกี้ผมกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่” เฉาเฟิงได้สติแล้วรีบตอบ แต่ขณะที่พูด ความทรงจำก้อนใหญ่ก็ทะลักเข้ามาในหัวอย่างกะทันหัน จนปวดหัวแทบระเบิด “โธ่เอ๊ย” ภาพตรงหน้าพลันมืดลง ก่อนเขาจะหมดสติไป แว่วเสียงหญิงงามร้องเรียกอย่างร้อนใจอยู่ข้างหู
“สหาย สหาย เป็นอะไรไปคะ?” หญิงงามตกใจ รีบเขย่าเฉาเฟิง พอเห็นว่าเขาไม่ได้สติ ก็พลันลนลาน “ใครก็ได้ช่วยที มีคนหมดสติอยู่ตรงนี้ รีบมาหน่อย!”
ในห้วงสำนึกอันมืดมิด เฉาเฟิงค่อย ๆ หลอมรวมความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อเฉาเฟิง ปีนี้อายุ 23 ปี เขาเรียนวิชาการแพทย์จากปู่มาตั้งแต่เด็ก หลังปู่เสียชีวิต เขาก็ไปอยู่ในกองทัพที่พ่อแม่สังกัด และทำงานเป็นทหารเสนารักษ์ เมื่อ 3 ปีก่อน เขาติดตามพ่อแม่ไปช่วยเหลือเกาหลี เมื่อ 1 ปีก่อน พ่อแม่เสียชีวิตในสนามรบ ครึ่งปีก่อนเขาถูกสะเก็ดระเบิดระหว่างช่วยรักษาสหายในแนวหน้า ต้องพักรักษาตัวในแนวหลังครึ่งเดือนกว่าจะฟื้น แม้บาดแผลบนร่างกายจะหายดีแล้ว แต่สะเก็ดระเบิดชิ้นหนึ่งในศีรษะกลับเอาออกไม่ได้ บางครั้งก็ปวดทรมานจนแทบทนไม่ไหว และถ้าอาการหนักก็ถึงขั้นหมดสติ เฉาเฟิงไม่ยอมรับตำแหน่งสบาย ๆ ที่ผู้บังคับบัญชาจัดให้หลังปลดประจำการ ไม่ได้ไปรบแล้วก็ไปทำงานแนวหน้าของการสร้างประเทศแทน ผู้บังคับบัญชาไม่มีทางเลือก จึงจัดงานในโรงงานแห่งหนึ่งที่เมืองหลวงให้เขาเป็นแพทย์ประจำโรงงาน ตอนนี้เขากำลังนั่งรถไฟไปเมืองหลวงเพื่อรายงานตัว
เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เฉาเฟิงก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนที่นั่ง ศีรษะยังมึนงงอยู่
“สหาย ฟื้นแล้วเหรอ ดีขึ้นหรือยังคะ?” หญิงงามถาม
“ดีขึ้นเยอะแล้วครับ ขอบคุณครับ”
“พี่ชาย ดื่มน้ำหน่อยนะ” เสียงน่ารักของเด็กหญิงหลิงหลิงดังขึ้น
“ขอบใจนะหลิงหลิง เป็นเด็กดีรู้ความจริง ๆ!” เฉาเฟิงรับกระติกน้ำมาดื่มรวดเดียวจนหมด ถึงรู้สึกดีขึ้นมาได้
“ผมชื่อเฉาเฟิง เอ่อ... อะแฮ่ม สหายชื่ออะไรครับ เมื่อกี้ต้องขอบคุณมากเลย”
เฉาเฟิงเคยชินกับการเรียกสาวสวยที่เจอในยุคหลังว่า ‘พี่สาวคนสวย’ เมื่อครู่เกือบหลุดปากพูดออกไปแล้ว แต่ที่นี่ไม่ใช่ยุคหลัง ถ้าเรียกแบบนั้นตอนนี้ก็เข้าข่ายลวนลาม เผลอ ๆ อาจโดนยิงเป้าเอาได้
“ฉันชื่อจ้าวซิ่วซิ่ว นี่ลูกสาวฉัน หลี่หลิงหลิง ไม่ต้องเกรงใจหรอก เพิ่งฟื้นก็นอนพักอีกหน่อยนะ” จ้าวซิ่วซิ่วพูดพลางมองใบหน้าซีดเซียวของเฉาเฟิง
“ครับ เข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ” เฉาเฟิงพูดพลางพิงข้างหน้าต่างแล้วค่อย ๆ หลับตาลง เขาต้องเรียบเรียงสถานการณ์ตอนนี้ให้ดีเสียก่อน