บทที่ 55 เสียงแมลงร้อง
หลินฉินสะดุ้งกับการกระทำของฉีเซี่ย รีบเข้ามาดึงเขาไว้ “ฉีเซี่ย... ใจเย็นก่อน...”
เธอไม่เข้าใจนักว่าทำไมฉีเซี่ยผู้สุขุมมาโดยตลอดถึงได้เดือดดาลขึ้นมาอย่างกะทันหัน
ฉีเซี่ยยังไม่ยอมปล่อยมือ เขากำคอเสื้อหมอจ้าวแน่น กัดฟันพูดว่า “จะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง? นายรู้ไหมว่าวันนี้ฉันเห็นคนตายต่อหน้าต่อตาไปกี่คนแล้ว?!”
หลินฉินได้ยินแล้วก็ก้มหน้าลงเงียบ ๆ
ก็จริง ตั้งแต่หนูมนุษย์ในตอนแรก จนถึงเฉียวเจียจิ้นกับเถียนเถียนในตอนท้าย พวกเขาผ่านช่วงเวลาเฉียดตายมามากเกินไปแล้ว
“มิน่าล่ะ...” ฉีเซี่ยพูดต่อ “มิน่าพวกนายถึงได้ยินเสียงคนเข้าประตูแล้วคว้าแผ่นไม้มาฟาดทันที... พวกนายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าผู้กองหลี่กับทนายจางไม่มีทางกลับมา?”
สีหน้าหมอจ้าวเผยความลนลานขึ้นมาเล็กน้อย “ไม่ใช่... ฉีเซี่ย ฟังฉันก่อน ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก พวกเขาสองคนอยากไปตายจริง ๆ...”
“ไปตาย?” ฉีเซี่ยหัวเราะเย็นชา “พวกนายไม่เคยก้าวออกจากประตูห้องนี้เลย ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับที่นี่สักอย่าง ผู้กองหลี่คงคุยกับเจ้าวัวหัวคนฝั่งตรงข้ามแล้ว เขาคงรู้ว่าเกมที่นี่ไม่ทำให้ถึงตาย แถมยังมีโอกาสได้ ‘เต๋า’ ถึงได้พาทนายจางไปด้วย”
“หา?” หมอจ้าวทำหน้าฉงน ดูท่าเขาเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก “ไม่ถึงตายเหรอ? ทะ... ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?”
ตอนนั้นเซียวหร่านลุกขึ้นจากพื้น ปัดโคลนออกจากหน้าแล้วหันกลับมาด้วยสีหน้าโกรธจัด “จ้าวไห่ปั๋ว! ยังยืนเอ๋ออยู่ทำไม?! เขารังแกพวกเราถึงขนาดนี้แล้วนะ!”