บทที่ 54 ชายหญิงในยุคโกลาหล
ทั้งสองคนอุ้มหม้ออะลูมิเนียมเก่า ๆ ใบหนึ่ง เดินฝ่าตัวเมืองไปเรื่อย ๆ
ฉีเซี่ยไม่เคยคิดมาก่อนว่า หากเมืองทั้งเมืองไร้แสงไฟ ความมืดจะยิ่งกว่ากลางป่าเสียอีก
เดินไปได้เพียงสิบกว่านาที ฟ้าก็มืดลงราวกับมีหมึกหยดลงมา
เสียงแมลงร้องระงมรอบด้านประสานกัน ทำให้ฉีเซี่ยกระสับกระส่าย
“หลินฉิน ยังอยู่หรือเปล่า?” ฉีเซี่ยถาม
“ยังอยู่” หลินฉินตอบ “เดินช้าหน่อย ระวังสะดุดล้ม”
“ช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว” ฉีเซี่ยเหลือบมองท้องฟ้า “ตอนนี้ยังพอมองเห็นทางอยู่บ้าง เราต้องรีบไปถึงร้านสะดวกซื้อ จับเสื้อผมไว้”
หลินฉินพยักหน้า แล้วยื่นมือไปจับเสื้อของฉีเซี่ย
ทั้งสองอาศัยความทรงจำเดินต่อไปอีกราว 20 นาที ในที่สุดก็มาถึงลานกว้างที่พวกเขาปรากฏตัวก่อนหน้านี้
โชคดีที่บริเวณนี้โล่งกว้าง จึงพอมองเห็นเค้าโครงโดยรอบ
เมื่อเดินเข้าลานกว้างแล้วมุ่งหน้าไปทางตะวันออก ทั้งสองก็เห็นร้านแห่งหนึ่งมีแสงไฟส่องออกมา
ที่นั่นน่าจะเป็นร้านสะดวกซื้อ
“ก่อไฟแล้ว…” หลินฉินเอ่ยอย่างสงสัย “พวกเขาหาเชื้อไฟมาจากไหน?”
พูดจบเธอก็นึกขึ้นได้ ในร้านมีพนักงานหญิง ตอนที่ทุกคนพบเธอ เธอกำลังก่อไฟทำอาหารอยู่ เชื้อไฟคงไปขอยืมจากเธอมา
ทั้งสองมุ่งหน้าไปยังแสงไฟท่ามกลางความมืดมิด ในที่สุดก็มาถึงหน้าร้านสะดวกซื้อ
สิ่งที่ทำให้ทั้งคู่แปลกใจคือ มนุษย์หัววัวที่เคยยืนอยู่หน้าร้านอาหารฝั่งตรงข้ามร้านสะดวกซื้อ บัดนี้กลับหายไปแล้ว
“ผู้กองหลี่ ทนายจาง อยู่หรือเปล่า?” หลินฉินลองเรียก “เซียวหร่าน หมอจ้าว?”