บทที่ 56 นั่งอยู่
เซียวหร่านกำลังจะกรีดร้อง หมอจ้าวก็รีบยื่นมือมาปิดปากเธอจากด้านหลัง
เสียงกรีดร้องแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางอู้อี้ ถูกกลืนไว้ในลำคอ
หมอจ้าวเห็นทั้งสามคนที่ออกไปก่อนหน้านี้นิ่งเงียบไป จึงสงสัยและตามออกมาดู แต่กลับได้เห็นภาพอันพิลึกพิลั่นเช่นนี้เข้า ทำเอาเกือบขวัญหนีดีฝ่อ
ทั้งสี่คนไม่มีใครกล้าส่งเสียง ได้แต่จ้องมอง “คน” ตรงหน้าอย่างเงียบงัน รูปร่างของมันดูคล้ายจิ้งหรีด
เห็นเพียงมันขยับขาหลังอย่างรวดเร็วราวกับแมลง ทั้งร่างเปลี่ยนทิศทางไปมาไม่หยุด คล้ายกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง อีกทั้งยังยกหลุมเลือดสองหลุมบนใบหน้าขึ้นกวาดมองไปรอบ ๆ เป็นระยะ
คอมันบิดไปมาไม่เหมือนมนุษย์ กลับรวดเร็วเหมือนแมลง แถมยังบิดได้มากจนน่าขนลุก
ไม่กี่วินาทีต่อมา “คน” ตนนั้นก็กระโดดพรวดขึ้นสูง แล้วพุ่งไปทางกำแพงร้านสะดวกซื้อ
ฉีเซี่ยรีบชูคบเพลิงขึ้นส่อง พยายามติดตามเงาของมัน เพราะในสภาพแวดล้อมมืดมิดเช่นนี้ สิ่งที่ต้องระวังที่สุดคือการคลาดสายตาจากเป้าหมาย
แต่ทันทีที่ชูคบเพลิงขึ้น แม้แต่ฉีเซี่ยที่มีจิตใจเข้มแข็งยังแทบเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้น
บนกำแพงที่แสงไฟส่องไปถึง มี “คน” ปีนป่ายอยู่เต็มไปหมด
มองคร่าว ๆ อย่างน้อยก็สิบกว่าตัว พวกมันเคลื่อนไหวไปมาตามกำแพงอย่างรวดเร็ว
เมื่อแสงไฟส่องไปถึง พวกมันก็คล้ายจะรู้สึกถึงบางอย่าง แล้วพากันปีนหนีเข้าไปในความมืด
พวกมันคล้ายจิ้งหรีด คล้ายแมลงสาบ คล้ายแมงมุม