สีหน้าของฉีเซี่ยดูกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาเพิ่งลองดูแล้ว เงี่ยงของฉมวกนี้ประณีตมาก แทบถอนออกจากร่างไม่ได้เลย
มองเลือดที่ไหลทะลัก ฉีเซี่ยรู้สึกมึนงงชั่วขณะ
พวกเขาตายจริงหรือ?
คนที่ตายแล้ว... ก็บาดเจ็บได้ด้วยหรือ?
ฉีเซี่ยตั้งสติ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนี้ ต้องรีบตัดเชือก
ตอนนี้ฉมวกทั้งหมดกำลังถอยกลับอย่างช้าๆ จะใช้ฉมวกอื่นตัดเชือกของเขาได้อย่างไร?
สิ่งเดียวที่แน่ใจคือเมื่อเชือกทั้งหมดหดกลับเข้าไปในกำแพง ฉมวกจะหายไปหมด และหานอีมั่วก็จะตาย
"ต้องหาทางเอาฉมวกมาสักอันให้ได้... แต่ว่าต้องทำยังไงกัน..." ฉีเซี่ยขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดสายตามองรอบๆ อย่างรวดเร็ว
ได้แต่ลองเสี่ยงอีกครั้ง
เขาหยิบฉมวกที่กำลังถอยกลับอย่างช้าๆ สองอันจากพื้น แล้วรีบมัดเชือกของมันเข้าด้วยกัน ผูกเป็นปมตาย
"เฮ้! เลิกมุงหานอีมั่วได้แล้ว" ฉีเซี่ยเปิดปากพูด "ทำแบบที่ฉันทำนี่! อย่างน้อยเราต้องเก็บฉมวกไว้สักอัน"
หลินฉินเข้าใจความหมายของเขาทันที เธอก็หาฉมวกสองอันมาผูกปมอย่างคล่องแคล่ว
แต่ปมที่เธอผูกมีรูปร่างแปลกมาก ฉีเซี่ยไม่เคยเห็นมาก่อน
ตอนนี้เขาไม่มีเวลาคิดมาก ได้แต่จับตาดูฉมวกสองอันตรงหน้า
เมื่อเชือกถูกดึงกลับเรื่อยๆ เชือกสองเส้นก็ถูกดึงรั้งเข้าด้วยกันอย่างแน่นหนา
ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไป อีกไม่นานเชือกเส้นหนึ่งจะขาด แล้วก็จะเหลือฉมวกไว้หนึ่งอัน
ฉีเซี่ยค่อยๆ ถอยหลัง เชือกสองเส้นส่งเสียงน่าสะพรึงกลัว ถ้าเขาเดาไม่ผิด ภายใต้แรงดึงมหาศาลนี้ เชือกที่ขาดอาจทำร้ายคนได้