“ทนไว้!” ผู้กองหลี่ตวาดลั่น “ฉมวกมีจำกัด อีกเดี๋ยวเดียวเราก็รอดแล้ว!”
ทุกคนยังไม่ทันตอบ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นอีก
หันไปดู กลับเป็นเถียนเถียน
เธอไม่ได้โชคดีเหมือนเซียวหร่าน ฉมวกที่พุ่งมาแทงทะลุฝ่ามือของเธอ
ชั่วขณะ เถียนเถียนหมดแรง แผ่นไม้ตรงหน้าก็ถูกฉมวกที่พุ่งเข้ามาเสียงหวีดหวิวกระแทกจนเซไปมา
“ระวังนะ!”
เฉียวเจียจิ้นกัดฟันกรอด เอื้อมมือไปจับแผ่นไม้ตรงหน้าเถียนเถียน
จังหวะนั้นเอง ฉมวกเล่มหนึ่งพุ่งผ่านช่องเข้ามาอย่างแม่นยำ แทงทะลุไหล่ของหานอีมั่ว
หานอีมั่วร้องด้วยความเจ็บปวด แต่มือยังจับแผ่นไม้แน่นไม่ยอมปล่อย
“อย่าตกใจ!”
ผู้กองหลี่ยื่นมือประคองหานอีมั่ว แล้วกางแขนออก ช่วยยันแผ่นไม้ครึ่งหนึ่งให้เขา
เฉียวเจียจิ้นเองก็ตัดสินใจเด็ดขาด ยื่นมือไปจับแผ่นไม้ให้เถียนเถียน
ดีที่ทั้งสองคนแรงมาก แนวรับทั้งหมดจึงเริ่มมั่นคงขึ้นอีกครั้ง
เสียงกระแทกเริ่มเบาลง ทุกคนถึงได้เข้าใจว่าแนวรับนี้สมเหตุสมผลแค่ไหน
หากทำตามที่ผู้กองหลี่และหมอจ้าวคิด วางแผ่นไม้ลดหลั่นให้ถือ แผ่นไม้จะตั้งฉากกับฉมวก ถูกแทงทะลุได้ง่าย
แต่ตอนนี้รูปทรง "หน่อไม้หลังฝน" ทำให้ฉมวกจากห้าทิศทางสัมผัสแผ่นไม้ในแนวเฉียง อำนาจการทะลุทะลวงของฉมวกจึงลดลงอย่างมาก
โดยเฉพาะฉมวกที่พุ่งมาจากด้านบน ต่างก็เพราะลักษณะทรงกรวยจึงเปลี่ยนทิศทางเคลื่อนที่ไป