บทที่ 85 ของดีมีระดับ
พอเห็นเสี่ยวหลิวค่อย ๆ หายลับไปบนถนนไกลลิบ ผมก็เดือดขึ้นมาทันที รีบส่งข้อความกลับไปหาจางหัวหนานว่า “อยากตายหรือไง? อย่าติดต่อผมก่อน”
แต่ที่ผมคาดไม่ถึงคือ หลังจากจางหัวหนานได้รับข้อความแล้ว กลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
ผมทำได้แค่ล้วงบุหรี่ที่ซ่อนไว้ก่อนหน้านี้ออกจากกระเป๋า แล้วจุดสูบอีกมวน
เวลาผ่านไปทีละวินาที อารมณ์ของผมก็เริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อย ๆ การต้องมานั่งซุ่มรอคนที่ไม่มีทางโผล่มา เป็นการเสียเวลาชัด ๆ
ตอนที่บุหรี่ในมือใกล้หมด ผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตูรถ นึกว่าเสี่ยวหลิวกลับมาแล้ว แต่คนคนนั้นกลับนั่งลงที่เบาะหลังทันที
“ผู้กองหลี่ ไม่ได้เจอกันนาน”
เสียงที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้นจากด้านหลัง ทำเอาผมสะดุ้งไปทั้งตัว
จางหัวหนาน
“แกบ้าไปแล้วหรือไง? รู้ไหมว่านี่รถอะไร?”
จางหัวหนานหยิบบุหรี่ที่ผมสูบจนเหลือก้นมวนไป แล้วสูดควันเข้าเต็มปอด
“รถอะไรล่ะ? ยังไงก็ไม่ใช่รถตำรวจที่มีตราตำรวจหรอก”
ผมเห็นสีหน้าไม่ทุกข์ไม่ร้อนของเขาผ่านกระจกมองหลัง ก็ยิ่งโมโห “แกไม่กลัวหรือไงว่าฉันจะขับรถพาแกไปโรงพักเดี๋ยวนี้?”
“โห? ตาแก่หลี่ เราสองคนลงเรือลำเดียวกันแล้วนะ” จางหัวหนานมองผมพร้อมหัวเราะเยาะ “เมื่อเจ็ดปีก่อน ตอนที่แกจับฉัน แกก็รับเงินฉันไปตั้งหนึ่งแสนหยวน เอาไปรักษาเสวียนเสวียน แกควรรู้จักตอบแทนบุญคุณบ้างสิ”
“บุญคุณของแก ฉันตอบแทนหมดไปนานแล้วโว้ย” ผมกัดฟันแน่น ในใจสับสนวุ่นวาย ถ้ารู้แต่แรก ผมคงไม่เข้าไปพัวพันกับคนสารเลวแบบนี้ “ฉันบอกให้แกอยู่เฉย ๆ แต่แกกลับก่อคดีไม่หยุด... ฉันน่าจะจับแกส่งโรงพักด้วยมือตัวเองตั้งแต่แรก”