บทที่ 86 ภารกิจของผม
“พ่อคะ วันศุกร์หน้าตอนบ่ายมีประชุมผู้ปกครอง พ่อกลับมาได้ไหมคะ?”
ผมสะดุ้งลืมตาขึ้นจากภวังค์ ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่ลำคอบอกชัดว่าตอนนี้ผมยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด
แม้พนักพิงจะเอนลงช้ามาก แต่ตอนนี้ผมก็เอนราบไปจนสุดแล้ว
จางหัวหนานอยู่ในมุมนี้แทบออกแรงไม่ได้ ทำได้เพียงถอยหนีไปด้านหลังไม่หยุด
หลังเอนเบาะจนสุด มือซ้ายของผมก็คลำหาอะไรต่อ ไม่นานก็เจอปุ่มอีกปุ่ม
แค่กดปุ่มนี้ เบาะทั้งตัวก็จะค่อย ๆ เลื่อนไปด้านหลัง
“ไอ้เวรเอ๊ย...” จางหัวหนานถูกเบาะของผมดันถอยไปเรื่อย ๆ จนแทบไม่มีที่ให้ขยับ
ในที่สุดผมก็หลุดจากลวดที่พันธนาการไว้ ลำคอปวดระบมไปหมด แต่ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเป็นตาย บาดแผลที่ไม่ถึงตายก็เป็นแค่แผลถลอกเท่านั้น
ผมรีบชูปืนแล้วหันกลับไป ทว่าตรงหน้ามืดสนิท สมองยังฟื้นจากภาวะขาดออกซิเจนไม่ทัน
ผมอาศัยเสียงกับประสบการณ์เล็งปืนไปข้างหน้า เตรียมจัดการจางหัวหนาน
แต่จู่ ๆ รถทั้งคันก็สั่นไหวอย่างรุนแรง
ผ่านไปหลายวินาทีผมถึงได้สติ นี่มันแผ่นดินไหว
ผมอยู่มองโกเลียในมาสามสิบกว่าปี ไม่เคยเจอแผ่นดินไหวมาก่อนเลย
แต่ครั้งนี้แรงสั่นสะเทือนชัดเจนเหลือเกิน ยิ่งทำให้ผมที่เวียนหัวอยู่แล้วทรงตัวแทบไม่อยู่
หลังยิงพลาดติดกันสองนัด จางหัวหนานก็ลุกพรวดเข้าเล่นงาน คว้ามือผมไว้แน่น
ก่อนหน้านี้ผมเคยประมือกับเขา แรงของนักต้มตุ๋นคนนี้ไม่ได้มากนัก แต่ทุกกระบวนท่าล้วนเจ้าเล่ห์