บทที่ 84 ผมชื่อหลี่ซ่างอู่
ผมชื่อหลี่ซ่างอู่
ผมโกหก
วันที่ 22 พฤษภาคม 2010 ผมกับเพื่อนร่วมงานได้รับภารกิจให้ไปซุ่มเฝ้านักต้มตุ๋นคนหนึ่ง
นักต้มตุ๋นคนนี้ชื่อจางหัวหนาน
เขาเจ้าเล่ห์มาก แถมยังมีประวัติอาชญากรรมหลายครั้ง
ที่รับมือยากยิ่งกว่านั้นคือ จางหัวหนานมีไหวพริบในการหลบเลี่ยงการสืบสวนสูงมาก เคยหนีรอดจากการล้อมจับของตำรวจมาหลายครั้ง คราวนี้เขาก็ถูกจัดให้เป็นหนึ่งในผู้ต้องสงสัยคนสำคัญของคดีฉ้อโกงอย่างรวดเร็ว ผมกับเพื่อนร่วมงานจึงต้องซุ่มเฝ้าทั้งวันทั้งคืน
「ผู้กองหลี่ รับสักมวนไหมครับ」
เสี่ยวหลิ่วล้วงบุหรี่ถั่งเช่าที่ผมชอบที่สุดออกมาจากอก เขาไม่ใช่คนมีเงินอะไร แต่ชอบพกบุหรี่ซองละห้าสิบกว่าหยวนไว้เสมอ ปกติตัวเองไม่สูบ แต่ก็มักยื่นให้ผมอยู่เรื่อย
「เสี่ยวหลิ่ว เดือนหนึ่งนายได้เงินเท่าไร」
ผมไม่ได้รับบุหรี่มวนนั้น กลับล้วงเอาบุหรี่หงเจียงจวินจากกระเป๋าตัวเองออกมา ซองละแปดหยวน ถูกและแรง
「สองพันเจ็ดครับ」เสี่ยวหลิ่วตอบ 「ผู้กองก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ」
「เงินเดือนเดือนละสองพันเจ็ด ยังสูบบุหรี่ถั่งเช่าอีกหรือ」ผมคาบบุหรี่ไว้ เสี่ยวหลิ่วรีบยื่นไฟแช็กให้
「ผู้กองพูดแบบนั้นได้ยังไงครับ...」เสี่ยวหลิ่วรีบยิ้มประจบ 「ผมจะกล้าสูบบุหรี่ถั่งเช่าได้ยังไง นี่ผมเก็บไว้ให้ผู้กองต่างหาก...」
ผมส่ายหน้าอย่างจนใจแล้วบอกเขา 「เราเป็นตำรวจสืบสวน ใครทำคดีเป็นคนนั้นเก่ง เรื่องเอาตัวรอดในที่ทำงานแบบนั้น นายเรียนให้น้อยหน่อย」
「ครับ ๆ ผู้กองพูดถูกแล้ว」เสี่ยวหลิ่วเก็บบุหรี่ถั่งเช่าใส่อก แล้วหยิบบุหรี่ฉางไป๋ซานซองละหกหยวนออกมาสูบเอง 「ผมก็กำลังเรียนรู้วิธีทำคดีจากผู้กองอยู่นี่ไงครับ」