หนูมนุษย์ยังไม่หายตกใจ นางมองจูเชวี่ยอย่างหวาดหวั่น เหมือนกำลังขออนุญาตจากเขา
“อะไรนะ ต้องให้ฉันช่วยพยุงเธอลุกขึ้นหรือ?” จูเชวี่ยถามพร้อมรอยยิ้ม
“ไม่... ไม่ต้อง...” หนูมนุษย์ยืนขึ้นตัวสั่นเทา
นางลังเลอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะพูดกับฉีเซี่ยว่า “ขอบคุณ! ขอบคุณ!”
ฉีเซี่ยส่ายหน้า “เธอไม่ต้องขอบคุณฉัน ฉันแค่...”
"ฉึก"
พูดไม่ทันจบ ฉีเซี่ยก็เห็นมือข้างหนึ่งทะลุออกมาจากท้องของหนูมนุษย์
ร่างของนางกระตุกเฮือก เสียงพูดก็ขาดหายไปทันที
เลือดอุ่น ๆ เหนียว ๆ กระเซ็นใส่ฉีเซี่ยเต็มตัว
จูเชวี่ยค่อย ๆ โอบกอดหนูมนุษย์จากด้านหลัง เหมือนกอดคนรัก
“เด็กคนนี้มีมารยาทดีนะ” จูเชวี่ยหลับตา แนบใบหน้าเข้าหาหนูมนุษย์ เหมือนกำลังสูดดมกลิ่นของนาง “รู้จักพูดว่า"ขอบคุณ"เป็นนิสัยที่ดี แต่เธอแหกกฎ ยังกล้าคิดหนี เขายกโทษให้เธอ แต่ฉันไม่”
พูดจบ จูเชวี่ยก็ยื่นมืออีกข้างออกไป ถอดหน้ากากของหนูมนุษย์ โยนลงพื้น
ฉีเซี่ยยืนประจันหน้ากับหนูมนุษย์ ตอนนี้เขามองเห็นชัดเจน
“หนูมนุษย์” คนนี้ แท้จริงเป็นเพียงเด็กสาววัยสิบกว่าปี
บนใบหน้ายังมีแววไร้เดียงสาที่ยังไม่จางหาย ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตาเต็มไปด้วยความกลัวและสิ้นหวัง ปากก็ไอมีเลือดออกมา
“เจ็บ... เจ็บจัง...” หนูมนุษย์พ่นเลือดออกมาคำใหญ่
“เด็กดี... อีกเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว...” จูเชวี่ยเอาจมูกคลอเคลียผมของหนูมนุษย์ “เธอจะตายในไม่ช้า ไม่ต้องห่วง... ไม่ต้องห่วง... ตายแล้วทุกอย่างก็จบ...”