ฉีเซี่ยกำผมตัวเองแน่น อดทนรอให้อาการปวดหัวจางหายไป
ผ่านไปราวครึ่งนาที ลมหายใจของเขาจึงกลับมาสม่ำเสมอ แล้วค่อย ๆ วางมือลง ลุกขึ้นยืน
สีหน้าของเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
อาการปวดหัวนั้นเหมือนสายลมที่พัดผ่าน แม้จะมาแบบรุนแรง แต่ก็จะเลือนหายไปในจังหวะหนึ่งเสมอ
หลินฉินมองฉีเซี่ยแล้วถามว่า “คุณ... คุณไม่เป็นไรนะ? คุณปวดหัวบ่อยหรือเปล่า?”
“ไม่ นับตั้งแต่จำความได้ นี่เป็นครั้งที่สอง” ฉีเซี่ยถอนหายใจแล้วพูด “คงเกี่ยวกับสถานที่บัดซบนี่”
หลินฉินอยากถามต่ออีก แต่ดูเหมือนฉีเซี่ยไม่อยากยืดเยื้อเรื่องนี้
“เวลาเรามีจำกัด ถึงหัวผมจะมีหนอนไชสมอง ผมก็ไม่คิดจะวินิจฉัยที่นี่” ฉีเซี่ยแหงนมองท้องฟ้าสีแดงเข้ม แล้วพูดต่อ “ต้องขอบคุณเด็กคนนี้ เรารู้ข้อมูลที่มีประโยชน์มากมาย”
“มีด้วยเหรอ?” เถียนเถียนมองซากหนูมนุษย์บนพื้น สีหน้ายังคงเศร้า “ฉันว่า ข้อมูลที่มีประโยชน์อย่างเดียวคือ กฎของ"การพนันชีวิต" แล้วเด็กคนนี้ก็ต้องตายเพราะมัน”
“ไม่ใช่แค่นั้น” ฉีเซี่ยพูด “ฉันนึกว่าที่นี่เป็นดินแดนที่เต็มไปด้วยความโกลาหลและบ้าคลั่ง แต่ตอนนี้ดูแล้ว ที่นี่ก็มี"กฎ"ของตัวเองเหมือนกัน”
“"กฎ"...?”
“ใช่” ฉีเซี่ยพยักหน้า “ผู้ชายที่ชื่อ"จูเชวี่ย"เมื่อกี้ น่าจะเป็นหนึ่งในผู้ดูแลของที่นี่”