บทที่ 57 เหล่าลวี่
“หืม?”
ฉีเซี่ยชะงัก เขาไม่คิดว่าหลินฉินจะเริ่มต้นจากเรื่องนี้
“คุณคิดมากไปหรือเปล่า?” ฉีเซี่ยส่ายหน้า “ทุกวันผมจะกอดเสี่ยวอานจนเธอหลับ แล้วค่อยไปนั่งที่โต๊ะหนังสือ”
“อ้อ...” หลินฉินพยักหน้าเหมือนจู่ ๆ ก็วางใจลง “ถ้าอย่างนั้นทำแบบนี้ไม่เหนื่อยมากเหรอ?”
“ผม...” ฉีเซี่ยอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับติดอ่างอยู่ชั่วขณะ “หลินฉิน คุณอาจไม่เข้าใจอาชีพของผม ถ้าผ่อนคลายความระแวดระวังลงแม้เพียงชั่วขณะ สิ่งที่รอผมอยู่ก็อาจเป็นหุบเหวลึกสุดหยั่ง”
“อย่างนั้นเหรอ?” หลินฉินรับคำอย่างไม่ค่อยเข้าใจ ก่อนพึมพำราวกับพูดกับตัวเอง “ที่จริงฉันสงสัยในตัวคุณมากนะ คุณดูเป็นคนฉลาดมากแท้ ๆ แต่กลับหาเลี้ยงชีพด้วยการหลอกคน...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉีเซี่ยก็ก้มหน้าลงเงียบ ๆ
“ผมก็ไม่อยากทำแบบนี้” เขาพูด “แต่นี่เป็นสิ่งเดียวที่ผมทำได้แล้ว”
ค่ำคืนอันยาวนานของวันที่สองยิ่งทอดยาวกว่าวันแรก
รัตติกาลอันมืดมิดปกคลุมอยู่กลางฟ้า ราวกับสหายที่ไม่ได้พบกันมานานและยังไม่ยอมจากไปเสียที
แม้ฉีเซี่ยกับหลินฉินจะได้นอนบ้างไม่มากก็น้อย แต่พอฟ้าสาง ทั้งคู่ก็ยังรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจนแทบทนไม่ไหว
ส่วนหมอจ้าวกับเซียวหร่านดูเหมือนจะไม่ได้นอนทั้งคืน พวกเขาจับตาประตูใหญ่กับฉีเซี่ยอยู่ตลอด ตอนนี้ทั้งคู่มีสีหน้าอิดโรย ใต้ตาดำคล้ำอย่างเห็นได้ชัด
พวกเขาไม่เพียงกลัวว่า “แมลง” ข้างนอกจะบุกเข้ามา แต่ยังกลัวว่าฉีเซี่ยจะยกดาบยักษ์สีดำขึ้นมาฆ่าพวกเขาในช่วงฟ้าสางด้วย