บทที่ 82 เสียงสะท้อน
“อะไรนะ...?” ฉีเซี่ยหันไปมองเจียงรั่วเสวี่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ฉันไม่รู้เหตุผลหรอก แต่ไม่ได้โง่” เจียงรั่วเสวี่ยยิ้ม “ถ้าคุณกลัวว่าฉันจะขัดขวาง แล้วทำไมถึงปล่อยฉันไว้ล่ะ?”
ฉีเซี่ยกุมบาดแผลของตัวเอง สีหน้าค่อย ๆ ซีดขาวลง
“ให้ฉันเดานะ คุณหวังให้ฉันไปบอกผู้มีวิถีสุดขั้วคนอื่น ๆ เพื่อให้ทุกคนคิดว่า ‘ฉีเซี่ยยอมแพ้แล้ว’ ถึงได้ไว้ชีวิตฉัน ใช่ไหม?”
“ผู้มีวิถีสุดขั้ว?” หลินฉินกับจางเฉินเจ๋อมองหน้ากัน ทั้งคู่ไม่เข้าใจสิ่งที่เธอพูดเลย
“คุณฉลาดจริง ๆ” เจียงรั่วเสวี่ยพยักหน้า “แต่คุณคำนวณพลาดไปเรื่องหนึ่ง ฉันไม่สนเลยว่าคุณจะรวบรวม ‘เต๋า’ ครบสามพันหกร้อยชิ้นหรือเปล่า และฉันก็ไม่คิดจะขัดขวางคุณ”
สีหน้าของฉีเซี่ยหม่นคล้ำอย่างยิ่ง เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะมองแผนการทั้งหมดของตนออก
“ถึงพวกเราจะเป็นผู้มีวิถีสุดขั้วเหมือนกัน แต่สิ่งที่แต่ละคนต้องการนั้นต่างกัน” เจียงรั่วเสวี่ยถอดยางรัดผมจากข้อมือ รวบผมที่สยายอยู่ขึ้นเป็นมวย ก่อนพูดต่อ “บางคนคลั่งไคล้การทำลายการแข่งขัน บางคนชอบทำลาย ‘เต๋า’ ยังมีบางคนชอบเดินหลอกลวงผู้คนไปทั่วถนนโดยแสร้งทำเป็นชาวพื้นเมือง แต่ฉันไม่เหมือนพวกนั้น”
“แล้วคุณต่างยังไง?” ฉีเซี่ยถาม
“ฉันชอบลองเล่นเกมหลาย ๆ แบบ แล้วดูผู้คนวางแผนเล่นงานกัน” เจียงรั่วเสวี่ยตอบอย่างไม่ปิดบัง “ถึงผู้มีวิถีสุดขั้วจะเป็นพวกบ้า นักต้มตุ๋น และนักพนันกันทั้งนั้น แต่ทุกคนก็ใช้พลังของตัวเองปกป้องที่นี่ ส่วนวิธีที่ฉันใช้ปกป้องที่นี่ ก็คือยุยงให้คนดีพวกนั้นเข้าร่วมเกม”