บทที่ 81 ยอมแพ้หรือ?
เจ็บ
ฉีเซี่ยกุมศีรษะ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
หลินฉินยืนอยู่ข้างฉีเซี่ย มองเขาด้วยสีหน้าลำบากใจ
แม้เธอจะเคยเห็นภาพแบบนี้มาแล้วไม่ใช่ครั้งเดียว แต่ท่าทีของฉีเซี่ยก็ยังทำให้คนรู้สึกไม่สบายใจอยู่เสมอ
ฉีเซี่ยคุกเข่าร้องครวญครางอยู่บนพื้นไม่หยุด ความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นมาจากในหัวนั้นหนักหนายิ่งกว่าแผลถูกฟันตรงหัวไหล่เสียอีก
เจียงรั่วเสวี่ยเห็นดังนั้นก็ทัดปอยผมไว้หลังหู ก่อนเอ่ยว่า “หัวหน้าทีมของพวกคุณดูแปลกมาก เขาเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ?”
“เหมือนทุกครั้งที่มีคนตาย เขาจะปวดหัว”
“แล้วตอนฆ่าคนทำไมไม่ปวดล่ะ?” เจียงรั่วเสวี่ยถาม
“เรื่องนั้น...”
หลินฉินไม่รู้สาเหตุที่ฉีเซี่ยปวดหัวเลย แต่จากความทรงจำของเธอ ฉีเซี่ยจะปวดหัวหลังจากมีคนตายทุกครั้งจริง ๆ
“เขาดูเหมือนถูกสะกดจิตเลย” เจียงรั่วเสวี่ยพูดต่อ “ทุกครั้งที่กำลังจะรู้สึกเศร้า สมองก็ใช้ความเจ็บปวดทำให้ความรู้สึกนั้นชาไป”
หลินฉินเบิกตากว้าง ราวกับเพิ่งเข้าใจอะไรบางอย่าง
“สะกดจิตเหรอ?!”
“หืม? คุณรู้เรื่องการสะกดจิตด้วยเหรอ?” เจียงรั่วเสวี่ยหันมามองหลินฉินตรงหน้า
หลินฉินไม่ได้ตอบ กลับจมอยู่กับความคิด “มีเหตุผล... ถ้าเป็นการสะกดจิต ก็อาจทำให้เกิดผลแบบนี้ได้จริง ๆ... แต่ไม่เพียงต้องใช้เทคนิคสะกดจิตที่สูงส่งมากเท่านั้น ยังต้องให้ฉีเซี่ยร่วมมืออย่างเต็มที่ด้วย... ฝีมือระดับนี้ ในประเทศคงไม่มีใครทำได้...”