คำพูดนี้แทบจะปลุกทุกคนให้ตื่น เช่นเดียวกับที่ปลุกฉีเซี่ย
ใช่แล้ว ฝ่ายได้เปรียบของ 'จอมปด' นั้นมีมากจริง ๆ
ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว เหตุใดตนจึงได้เปรียบถึงเพียงนี้
การโกหกกับกลุ่มคนแปลกหน้า พวกเขาไม่รู้จักตน ไม่เข้าใจตน แค่โกหกส่ง ๆ ใครก็ยากจะจับได้
แค่ใช้ชื่อปลอม จะสามารถพรากแปดชีวิตได้จริงหรือ
หรือว่า...
คนที่จับได้ 'จอมปด' คือบุตรแห่งสวรรค์ นี่เป็นเกมที่ไม่ยุติธรรมตั้งแต่แรก
"ไม่ใช่..." ฉีเซี่ยคิดในใจ "ถ้าจับได้แล้วรอดชีวิต ไม่สู้เขียน 'เป็น' กับ 'ตาย' ลงบนการ์ดเลยจะดีกว่า แบบนั้นจะบรรลุจุดประสงค์ง่ายกว่า ไม่อย่างนั้นเกมที่ยาวเกือบชั่วโมงนี้จะมีความหมายอะไร"
ความรู้สึกขัดแย้งอย่างรุนแรงแผ่ซ่านในใจเขา
ฉีเซี่ยทบทวนทุกคำพูดที่หัวแพะเอ่ยซ้ำไปมา
หรือว่า...
"เฮ้ย ตานายแล้ว" เฉียวเจียจิ้นยื่นมือมาตบไหล่ฉีเซี่ย
เขาจึงได้สติกลับมา พบว่าทุกคนกำลังจ้องมองตนด้วยสายตาแปลกประหลาด
ถึงตอนนี้ไม่มีเวลาคิดมากแล้ว มิฉะนั้นตนเองจะยิ่งดูน่าสงสัย
เขาได้แต่ตั้งสติ เรียบเรียงความคิดใหม่
ในหัวเขาทบทวนประโยค 'ฉันชื่อหลี่หมิง ชาวซานตง' ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
แต่ตอนนี้จะใช้คำตอบนี้เด็ดขาด หากต้องการค้นหา 'ทางแก้' ของเกมนี้ ได้แต่ต้องเดิมพันครั้งใหญ่
ฉีเซี่ยลืมตาขึ้น พูดกับทุกคนว่า "ทุกท่าน ผมชื่อฉีเซี่ย ชาวซานตง เป็นนักต้มตุ๋นมืออาชีพ"