ทุกคนมองเห็นสามคำนั้นแล้วสีหน้าตื่นตะลึง
"ผมจั่วได้ 'จอมปด'" ฉีเซี่ยพูดช้า ๆ "แต่จะเปิดการ์ดใบนี้หรือไม่ก็ช่าง เพราะมันไม่สำคัญเลย"
เขาหยิบการ์ดขึ้นมา แล้วโยนลงกลางโต๊ะอย่างไม่แยแส
"ถ้าผมเดาไม่ผิด การ์ดในมือพวกคุณทุกคนก็คือ 'จอมปด'"
ทุกคนฟังแล้วไม่มีใครขยับ ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้กองหลี่ถึงได้เอ่ยถาม "หมายความว่า... เมื่อกี้ทุกคนโกหกหมดงั้นเหรอ"
"ใช่" ฉีเซี่ยพยักหน้ารับ "พวกคุณฉลาดกว่าที่ผมคิดไว้ พวกคุณแต่งเรื่องตัวเองโดยใส่คำโกหกเล็ก ๆ เข้าไป เพื่อให้เรื่องราวสมบูรณ์โดยไม่กระทบตรรกะของเนื้อเรื่อง"
ผู้กองหลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เหมือนจะนึกอะไรออก
"ถ้าที่คุณพูดเป็นความจริง..." ผู้กองหลี่ทอดถอนใจอย่างมีนัย "ปัญหาก็หนักข้อขึ้นไปอีก"
ทุกคนหันไปมองผู้กองหลี่ งุนงง
ผู้กองหลี่พูดต่อ "ตามกฎแล้ว มีเพียงพวกเราทุกคนเดาถูกว่าใครคือจอมปด เราถึงจะรอดด้วยกันทั้งหมด แต่แบบนั้นจอมปดก็แพ้ ดังนั้นเรา..."
หมอจ้าวเป็นคนแรกที่เข้าใจความหมายของผู้กองหลี่ "คุณหมายความว่า... เราจะโหวตยังไงก็ได้ เพราะทุกคนโกหกหมด เกมนี้จะกลายเป็น 'เกมที่ไม่มีวันแพ้' มีเพียงคนที่ถูกโหวตเท่านั้นที่ต้องตาย"
"ใช่" ผู้กองหลี่พยักหน้า "แผนที่เหมาะสมที่สุดตอนนี้ คือการเทคะแนนทั้งหมดไปที่คนคนเดียว แบบนี้จะลดความสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด เพราะคนที่เหลือจะรอด..."