“ไอ้หมวด แกน่ะโกหก” เฉียวเจียจิ้นตวาดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“หึ ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องพูดแบบนี้ แต่แกมีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าฉันโกหก? แค่เพราะมีคนทำร้ายฉันงั้นเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่นั้นหรอก” เฉียวเจียจิ้นยิ้มบางๆ “ถึงจะไม่รู้เหตุผล แต่ก่อนหน้านี้เรื่องที่ทุกคนเล่ามันมีความเชื่อมโยงกันไม่มากก็น้อย มีตัวละครร่วมกันหลายตัว ถ้าไม่นับเรื่องสถานที่แล้ว เรื่องเล่าของทุกคนก็ฟังดูสมเหตุสมผล”
“แล้วไง?”
“ปัญหามันอยู่ตรงนี้ต่างหาก” เฉียวเจียจิ้นชี้นิ้วไปทางทนายความจางเฉินเจ๋อ “ในเรื่องของแกกับทนายมีตัวละครร่วมกันอยู่หนึ่งตัว นั่นก็คือ ‘นักต้มตุ๋นสองล้าน’ แต่เรื่องของพวกแกขัดแย้งกัน แสดงว่าพวกแกคนใดคนหนึ่งโกหก”
ผู้กองหลี่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ถามขึ้นว่า “ขัดแย้งตรงไหน?”
เฉียวเจียจิ้นส่ายหน้า มองผู้กองหลี่แล้วตอบว่า “ทนายจางกำลังจะขึ้นศาลแล้ว แสดงว่าในเรื่องของเธอ ‘จับผู้ต้องสงสัยได้แล้ว’ ส่วนแกยังเฝ้าดักซุ่มอยู่ แสดงว่าในเรื่องของแก ‘ผู้ต้องสงสัยยังไม่ถูกจับกุม’ นี่มันไม่ขัดแย้งกันรึไง?”
ผู้กองหลี่ใช้ความคิดชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยว่า “ต้องยอมรับว่าที่แกพูดก็มีเหตุผลอยู่บ้าง แต่ฉันว่าแกถูก ‘เกม’ นี่ครอบงำแล้ว ขั้นแรกแกต้องเข้าใจหลักการใหญ่ก่อน ว่าก่อนหน้านี้ทุกคนที่เล่าเรื่องไม่ได้อยู่เมืองเดียวกันกับคนอื่นเลย กล่าวอีกนัยหนึ่ง ประสบการณ์ของพวกเราแม้จะคล้ายคลึงกัน แต่ก็เป็นคนละเรื่องกันแน่นอน เรื่องมันคนละเรื่องกัน ผลลัพธ์ก็ต้องแตกต่างเป็นธรรมดา”
ฉีเซี่ยมองสองคนที่โต้แย้งกันไม่หยุดอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้เอ่ยปากขัด