“อย่ามายุแยงตะแคงรั่วให้เสียเรื่อง” ผู้กองหลี่จ้องหน้าเฉียวเจียจิ้น เข้มงวดจนผิดปกติ “นายเป็นพวกปล่อยกู้นอกระบบ ส่วนฉันเป็นตำรวจ นายคิดว่าทุกคนจะเชื่อใคร?”
ฉีเซี่ยมองกลุ่มคนที่กำลังเอะอะโวยวาย เขารู้ว่าผู้กองหลี่คงไม่ได้โกหก เขาเป็นตำรวจสืบสวนอาชญากรรมจริง ๆ
แต่วิธีของเขาผิดทาง
อาจเป็นสัญชาตญาณของอาชีพ หรือความรู้สึกรับผิดชอบชั่วดีที่ทำให้เขาพยายามจัดระเบียบกลุ่มคนให้เป็นระบบอยู่ตลอดเวลา
เวลาพักครึ่งเกมผ่านไปกว่าครึ่งแล้ว เสียงของทุกคนค่อย ๆ เงียบหาย
ระหว่างนั้น ฉีเซี่ยเอาแต่ท่องอยู่ในใจนับครั้งไม่ถ้วนว่า ‘ฉันชื่อหลี่หมิง’ จนตัวเองเกิดรำคาญใจขึ้นมา
เพราะตลอดเวลามีศพที่ศีรษะแหลกเหลวฟุบอยู่ข้าง ๆ ทำให้ไม่มีใครทำใจให้สงบลงได้
เลือดไหลรินตามขอบโต๊ะหยดติ๋ง ๆ ลงพื้น ทุกคนอยู่ร่วมห้องกับศพนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว กลิ่นเหม็นแปลก ๆ เริ่มคละคลุ้ง
ฉีเซี่ยชำเลืองมองศพข้างตัวตามอารมณ์ กางเกงของมันเลอะเทอะเปรอะเปื้อนจนน่าเกลียด
หลังจากคนตาย อวัยวะต่าง ๆ จะสูญเสียการควบคุมจากกำลังกล้ามเนื้อภายในเวลาสั้น ๆ จนเกิดการปลดปล่อยโดยไม่ตั้งใจ
ก่อนกลิ่นศพจะมาถึง กลิ่นเน่าเหม็นตลบอบอวลพุ่งเข้าใส่หน้าก่อนแล้ว
ฉีเซี่ยกับหญิงสาวอีกคนนั่งอยู่คนละฝั่งของศพ ดูเหมือนหล่อนจะไม่พอใจกลิ่นนี้มาก เอามือปิดจมูกปิดปากตลอด
เวลาผ่านไปอีกสิบนาที หัวแพะจึงเอ่ยปากพูดว่า “หมดเวลาพักครึ่งเกม 20 นาที เกมเริ่มต้นใหม่”
ชายหนุ่มที่ชื่อหานอีมั่วคนเมื่อครู่ตั้งสติ สูดหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้วกล่าวว่า “ผมชื่อหานอีมั่ว เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์”