บทที่ 87 ราชันไม่พบราชัน
ดวงอาทิตย์สีเหลืองดินของวันที่สามค่อย ๆ โผล่ขึ้นเหนือท้องฟ้าสีแดงคล้ำอีกครั้ง วันนี้ควรจะเป็นวันอันเหม็นเน่าและเงียบสงบอีกวัน ทว่าหลินฉินกับจางเฉินเจ๋อในร้านนวดกลับร้อนใจจนทำอะไรไม่ถูก
เพราะฉีเซี่ยหายตัวไป
พวกเธอค้นหาทุกซอกทุกมุมในร้านนวด กระทั่งยังสัมผัสได้ถึงเลือดของฉีเซี่ยที่ถูกลมพัดจนเย็นชืดอยู่บนเตียง แต่กลับไม่พบร่องรอยของเขาเลย
ตรงสุดทางเดิน ชาวพื้นเมืองคนนั้นยังคงนวดศพแห้งอยู่ ทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
“เขาไปแล้ว...” จางเฉินเจ๋อมองไปทางประตูด้วยสีหน้าเหม่อลอย “ก็เหมือนที่เขาพูดเอง เขาเหนื่อยแล้ว ยอมแพ้แล้ว”
“มะ...ไม่จริงหรอกมั้ง?” หลินฉินรู้สึกเหลือเชื่อ “บางทีเขาอาจเป็นห่วงพวกเราสองคนมากเกินไป เลยไปเข้าร่วมเกมคนเดียวก็ได้...”
“เต๋า 20 เม็ดอยู่ที่นี่หมดแล้ว” จางเฉินเจ๋อหยิบถุงผ้าใบเล็กบนเตียงขึ้นมา โบกให้หลินฉินดู “ฉีเซี่ยไม่ได้เอาเต๋าไปแม้แต่เม็ดเดียว แล้วเขาจะเข้าร่วมเกมได้ยังไง?”
หลินฉินพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอะไรดี
ฉีเซี่ยจะไปที่ไหนได้บ้าง?
ตอนนี้เขาบาดเจ็บ แถมยังไม่มีเต๋าติดตัว ต่อให้ฝืนลากร่างที่บาดเจ็บสาหัสไป เขาจะทำอะไรได้?
“ทนายจาง คุณยอมไปเข้าร่วมเกมกับฉันไหม?” หลินฉินตั้งสติแล้วเอ่ยช้า ๆ
“เราสองคนเหรอ?” จางเฉินเจ๋อชะงักเล็กน้อย “เธอมั่นใจหรือ?”
“ฉันคงเก่งไม่เท่าฉีเซี่ยแน่ เพราะงั้นเราพยายามหาเกมระดับมนุษย์เข้าร่วม ถ้าชนะก็ถือว่าได้กำไร แพ้ก็ไม่ถึงตาย หากวันหนึ่งฉีเซี่ยกลับมา เราก็จะมีเต๋ามากพอรับเขากลับเข้ากลุ่ม”