สิบสองปีศาจนักษัตรเป็นตัวแทนของอะไร?
สุดทางเดินคืออะไร?
ยมโลกหรือเปล่า?
บนทางเดินมืดสลัวที่มองไม่เห็นปลายทางนี้ ทุกคนเดินหน้าต่อไปอย่างสั่นเทา
หลังจากผ่าน "เกม" ที่เข้มข้นหลายรอบ ทุกคนรู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ ตอนนี้จู่ ๆ ก็ได้ผ่อนคลาย กลิ่นอายความตายที่พันรอบตัวทุกคนมาตลอดก็จางลง
ฉีเซี่ยหันไปโดยไม่ตั้งใจ เห็นหลินฉินยืนอยู่ข้าง ๆ
หล่อนเอามือปิดปากกับจมูกไว้ตลอดเวลา
"แบบนั้นไม่รู้สึกอึดอัดเหรอ?" ฉีเซี่ยทำตามท่าทางของหลินฉิน เอามือปิดปากกับจมูกตัวเองบ้าง "ถึงแม้กลิ่นที่นี่จะเหม็นมาก แต่แบบนี้คุณจะหายใจลำบากนะ"
"หายใจ?" หลินฉินชะงักเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มออกมา "ฉันไม่รู้สึกว่าหายใจลำบากหรอก แค่ถ้าไม่ปิดปากกับจมูกก็รู้สึกแปลก ๆ เหมือนกับ..."
"เหมือนอะไร?"
"เหมือนไม่ได้ใส่เสื้อผ้ายังไงไม่รู้สิ" หลินฉินยิ้มเขิน ๆ แล้วเอามือที่ปิดปากกับจมูกออก
จมูกรับกับริมฝีปากของหล่อนดูดีรับกันมาก ไม่จำเป็นต้องปิดบังเลย ฉีเซี่ยไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "เหมือนไม่ได้ใส่เสื้อผ้า"
หลินฉินยิ้มบาง ๆ ยังรู้สึกไม่สบายใจนัก จึงเอามือปิดปากกับจมูกอีกครั้ง
"อายนิดหน่อยนะ... พวกคุณไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจบ้างเลยเหรอ?" หลินฉินถามฉีเซี่ย "ที่ต้องเปิดปากกับจมูกแบบนี้"
"ทำไมต้องตะขิดตะขวงใจด้วย?" ฉีเซี่ยรู้สึกแปลกมาก