"แน่นอน... หึหึ ข้าผู้เจ้ารู้ดีว่าตนพูดอะไร" มังกรมนุษย์ก้าวไปข้างหน้าช้าๆ พูดกับทุกคน "จากประตูนี้ มีผู้คนเดินออกไปนับไม่ถ้วน และข้าผู้เจ้ากล่าวคำนี้กับทุกคน"
"นับไม่ถ้วน..."
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ผู้กองหลี่พูดอย่างดุร้ายว่า "พวกแกมันคืออะไรกันแน่? จับคนมากี่คนแล้ว?"
"จับ?" มังกรมนุษย์เอียงศีรษะ ดวงตาขุ่นมัวจ้องลอดรูหน้ากากสัตว์ออกมา เขามองผู้กองหลี่อย่างเย็นชาแล้วยิ้ม "พวกคุณคงเข้าใจผิดแล้ว? พวกเราเป็นคนจับพวกคุณมาจริงหรือ?"
"ไม่ใช่หรือไง?!" ผู้กองหลี่กัดฟันพูด "พวกเราจะมาเองหรือไง?!"
หลินฉินถอนหายใจ พูดกับฉีเซี่ยและผู้กองหลี่ว่า "พวกคุณก็รู้ว่าพวกนั้นมันบ้า ดังนั้นอย่าพยายามเถียงกับพวกเขาเลย รีบออกไปเถอะ"
คำพูดของเธอทำให้ทุกคนได้สติมากขึ้น พวกที่สวมหน้ากากสัตว์นั้นไม่ปกติตั้งแต่แรกแล้ว ส่วนคนตรงหน้าที่เย็บหัวสัตว์ต่างๆ เข้าด้วยกันก็ยิ่งบ้าหนัก
ถ้าคิดตามตรรกะของคนบ้า อีกไม่นานพวกเขาก็จะบ้าตามไปด้วย
ทุกคนเลี่ยงมังกรมนุษย์ เดินไปยังทางออกด้านหลังเขา
"จำไว้ ถ้าไม่มีสามพันหกร้อยเต๋า ใครก็ออกไปไม่ได้" มังกรมนุษย์เอ่ยเตือนเสียงต่ำเป็นครั้งสุดท้าย
ฉีเซี่ยหันกลับไปถามอย่างไม่รู้ตัวว่า "พวกเราจะได้เต๋ามายังไง?"
"เฮ้ย นายไปสนใจมันทำไม?" เฉียวเจียจิ้นผลักฉีเซี่ยอย่างไม่พอใจ "นายจะไปหาลูกแก้วทองนั่นจริงๆ เหรอ?"