“ข้า…” คนงูชะงักเล็กน้อย เขาอยากจะเลือกคำตอบ แต่ก็พบว่าไม่ว่าจะตอบอย่างไรก็ไร้ประโยชน์
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
คนงูหัวเราะขึ้นมาทันใด ตัวงอไปมา ไม่นานก็หยุดหัวเราะ แล้วพูดว่า “เจ้านี่ช่างน่าสนใจจริง ๆ”
“น่าสนใจเหรอ?” ฉีเซี่ยมองคนงูเย็นชา “ตรงไหนน่าสนใจ? ฉันชนะแล้วไม่ใช่หรือไง?”
คนงูเดินมาที่ผนังอย่างเชื่องช้า ยื่นมือดึงคันโยกลง
ทุกคนรู้สึกว่าร่างกายจมลง จากนั้นเพดานก็เริ่มลดต่ำลงทั้งแผ่น
เฉียวเจียจิ้นงงงวย หันไปถามฉีเซี่ย “นักต้มตุ๋น มันหมายความว่าไง? ทำไมแบบนี้ถึงนับว่าชนะ?”
ฉีเซี่ยพบว่าพวกเขากำลังลดลงจริง ๆ จึงแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก แล้วพูดว่า “ลองคิดดูนะ แค่ถามคำถามนี้ออกไป ยังไงพวกเราก็รอดแล้ว”
“สมมติว่าคำถามต่อไปของฉันคือ "เจ้าจะดึงคันโยกหรือไม่" คำตอบของเจ้าจะเหมือนกับคำถามนี้หรือไม่…” เฉียวเจียจิ้นทวนคำถามนี้เงียบ ๆ แต่คิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
“อย่างนี้นี่เอง…” หมอจ้าวพยักหน้าอย่างครุ่นคิด “ถ้าเขาตอบว่า "ใช่" คำถามต่อไปก็ต้องตอบว่า "ใช่" เท่านั้น แบบนี้พวกเราก็รอด เพราะคำถามต่อไปคือ "เจ้าจะดึงคันโยกหรือไม่"”
“แต่ถ้าเขาบอกว่า "ไม่" ล่ะ?!” เฉียวเจียจิ้นรู้สึกว่าตัวเองพบช่องโหว่ “เขาตอบว่า "ไม่" ก็ได้นี่นา!”
“ถ้าเขาตอบว่า "ไม่" คำถามต่อไปก็ต้องตอบว่า "ใช่"” หานอีมั่วพูดเสียงอ่อนแรง “ความเจ๋งของคำถามนี้คือ ถ้าเขาตอบว่า "ไม่" ก็เท่ากับยอมรับว่าสองคำถามนี้เขาจะให้คำตอบไม่เหมือนกัน จำได้ไหม? เจ้าหัวงูนี่บอกว่าเขาไม่โกหก”
เฉียวเจียจิ้นตะลึง รีบหันกลับมามองฉีเซี่ย แล้วถามว่า “ทั้งหมดนี้คุณเพิ่งคิดออกงั้นเหรอ… คุณมันตัวประหลาดอะไร?”