“แค่ก ๆ ……” เฉียวเจียจิ้นนอนกับพื้น ไอไม่หยุด รู้สึกราวกับอวัยวะภายในถูกกระแทกจนแตกละเอียด
ไอ้แว่นตอบสนองรวดเร็ว รีบลุกขึ้นมา แล้วเริ่มยกแผ่นเหล็กกลับเข้าที่
“เร็วเข้า มาช่วยกัน!” เขาตะโกนใส่พวกผู้หญิงที่อยู่ข้างหลัง “ถ้าสองคนนี้ล้มลง พวกเราก็จบเห่กันหมด!”
พวกสาว ๆ แม้จะตกใจกลัว แต่ก็รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้ฉุกเฉิน ทุกคนก้มตัวลง กัดฟันแล้วเริ่มขยับแผ่นเหล็ก
ฉีเซี่ยนอนราบกับพื้น ทั้งหัวมึนตื้อไปหมด
การโจมตีของหมีดำครั้งนี้เหมือนจะกระทบกระเทือนจนวิญญาณของเขาหลุดลอยไป ไม่รู้เลยว่าเฉียวเจียจิ้นเพียงลำพังต้านทานการโจมตีสองครั้งได้อย่างไร
“ฉันจะให้ไอ้อ้วนขี้ขลาดนั่นตายไม่ดีแน่……” เฉียวเจียจิ้นกัดฟันด่า
“หนีภัยหาผลประโยชน์…… เป็นธรรมดาของมนุษย์……” ฉีเซี่ยนอนที่พื้น ปากพึมพำ “ตำราถวายฎีกาท่านแม่ทัพเหลียงซางว่า ‘การหนีภัยแสวงหาผลประโยชน์ กลัวตายรักชีวิต ก็เช่นกัน’……”
“นายโดนชนจนสติแตกแล้วหรือไง?” เฉียวเจียจิ้นลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก มองฉีเซี่ย “เกี่ยวอะไรกับท่านแม่ทัพเหลียงด้วย ไอ้เวรนั่นจู่ ๆ ก็ทิ้งพวกเราไป แผ่นเหล็กเลยไม่พังแบบนี้……”
ตอนนี้แผ่นเหล็กถูกสาว ๆ ยกตั้งขึ้นแล้ว ไอ้แว่นก้มลงไปดึงฉีเซี่ยกับเฉียวเจียจิ้น “พี่น้อง พวกนายยังไหวไหม?”
ทั้งสองลุกขึ้นยืน ประคองแผ่นเหล็กไว้อย่างอ่อนแรง