“ดีมาก” ฉีเซี่ยพยักหน้า “ฉันต้องรอดชีวิตอยู่ที่นี่ให้ได้ ถ้ามีใครมาขัดขวาง ผลลัพธ์จะร้ายแรงมาก”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกใจไม่น้อย เพราะแววตาของฉีเซี่ยเหมือนกับฆาตกรโรคจิตไม่มีผิด
ดูเหมือนเขาจะฆ่าคนได้จริง ๆ
แม้แต่เฉียวเจียจิ้นที่ปกติยียวนกวนประสาท ตอนนี้สีหน้าก็เคร่งขรึมขึ้นมา
ความสงสัยหนึ่งผุดขึ้นในใจเขาอย่างห้ามไม่ได้—
ฉีเซี่ยเป็นคนแบบไหนกันแน่?
หลังจากเหตุการณ์นี้ ทุกคนก็ลุกขึ้นอย่างว่าง่ายราวกับฝูงแกะ แล้วเดินไปด้านหลังแผ่นเหล็ก
ฉีเซี่ยเห็นดังนั้นก็ค่อย ๆ ปล่อยมือ ชายวัยกลางคนกับไอ้แว่นต่างประคองกันและกันด้วยความหวาดกลัวยังไม่หาย
ฉีเซี่ยรู้ว่าจุดประสงค์ของเขาบรรลุแล้ว ตอนนี้เขาเป็นผู้นำเพียงหนึ่งเดียวของกลุ่มนี้
“คุณจะทำให้ทุกคนรอดชีวิตได้ยังไง?” เด็กสาวรูปร่างท้วมคนหนึ่งถาม
“อธิบายได้ด้วยประโยคเดียว” ฉีเซี่ยตอบอย่างช้า ๆ “คำตอบก็คือ ‘เหยี่ยวจับลูกไก่’”
“เหยี่ยว…จับลูกไก่?” ทุกคนดูเหมือนจะไม่เข้าใจ
“ตอนนี้มีครบทั้งสามบทบาทแล้ว” ฉีเซี่ยยื่นมือออกไป ชี้ไปที่หมีดำซึ่งอยู่ไม่ไกล แล้วพูดว่า “เหยี่ยว”
จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่ชายสองหญิงห้าที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอม แล้วพูดว่า “ลูกไก่”
สุดท้ายก็มองไปที่เฉียวเจียจิ้น แล้วร้องว่า “แม่ไก่”
“แม่เชี่ยอะไรเล่า…” เฉียวเจียจิ้นพูดด้วยสีหน้ารังเกียจ “เปลี่ยนชื่อได้มั้ย?!”
ตอนนี้ทุกคนเริ่มเข้าใจแล้ว
แผ่นเหล็กบนพื้นนั้นหนักมาก วิธีที่ดีที่สุดที่จะใช้มันต้านทานหมีดำก็คือกลิ้งไปบนพื้น แต่แผ่นเหล็กมีพื้นที่จำกัดและคล่องตัวต่ำมาก หากผู้คนกระจายตัวกันเมื่อไหร่ สถานการณ์ก็จะอันตราย