หมีดำโจมตีไม่หยุดเจ็ดแปดครั้ง แรงโจมตีแต่ละครั้งเบาลงเรื่อย ๆ
เสียงกระแทกหนักหน่วงค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเสียงตบตีที่เบาหวิว
"ใกล้ได้เวลาแล้ว..." ฉีเซี่ยพูด "การโจมตีของมันน่าจะจบแค่นี้"
เป็นไปตามที่ฉีเซี่ยว่าไว้ หลังจบการโจมตีอ่อนแรงครั้งสุดท้าย หมีดำมองแผ่นเหล็กตรงหน้าอย่างระแวดระวัง พ่นลมร้อนออกทางจมูกสองสามครั้ง แล้วล้มเลิก
มันดูไม่เหนื่อยเท่าไร แต่กลับหยุดโจมตี
"จบแล้วเหรอ?" เฉียวเจียจิ้นโผล่หัวจากด้านข้างแผ่นเหล็กชะโงกมอง "เจ้าตัวนั้นน่าจะยังมีแรงอยู่นะ"
"สัตว์กับมนุษย์ต่างกัน เพื่อรับมือกับอันตรายที่พบได้ทุกหนแห่งในธรรมชาติ พวกมันไม่ค่อยปล่อยให้ตัวเองหมดแรง ตอนนี้ต่อให้ยังมีแรงเหลือ มันก็ไม่คิดจะสู้ตายกับแผ่นเหล็กนี่หรอก"
เป็นจริงดังว่า หมีดำหมุนตัวเดินจากไปเงียบ ๆ ตรงไปยังศพหนึ่งบนพื้น
นั่นคือผู้หญิงที่ตายตั้งแต่เกมเพิ่งเริ่ม
เช่นเดียวกัน เธอเป็นอาหารที่มั่นคงและปลอดภัยกว่าสำหรับหมีดำ
ตาหมีดำจับจ้องไปทางแผ่นเหล็ก แล้วดมศพบนพื้น จากนั้นอ้าปาก เสียง "พรวด" ดังขึ้น มันกัดทะลุท้องศพ
ฟังเสียงเหมือนกัดถุงพลาสติกใส่น้ำแตก ของเหลวสีแดงสดกระจัดกระจายเต็มพื้น
ต่อมา หมีดำใช้จมูกดุน คัดเลือกลิ้มรสอวัยวะที่ถูกใจ ไม่นานก็มีเสียง "จั๊บ ๆ" ดังขึ้น ราวกับกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อย