หมีดำก้าวเข้ามาอีกขั้น ระยะห่างจากเฉียวเจียจิ้นเหลือเพียงเมตรกว่า ๆ
คราวนี้เฉียวเจียจิ้นไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าอีกเด็ดขาด แขนของหมีดำยืดยาวมาก หากเข้าไปใกล้กว่านี้ก็จะอยู่ในรัศมีการโจมตี เท่ากับเดินไปตาย
ดังนั้นเขาจึงค่อย ๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เมื่อเห็นดังนั้น ฉีเซี่ยก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียด
กฎการเผชิญหน้าระหว่างสัตว์นั้นเรียบง่ายมาก หากฝ่ายหนึ่งถอย แสดงว่ากลัว
กลัว ก็จะกลายเป็นเหยื่อ
หมีดำเห็นเฉียวเจียจิ้นถอยหนึ่งก้าว บรรยากาศลังเลก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความดุร้ายขึ้นมา ตอนนี้มันเกือบจะแน่ใจแล้วว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าคุกคามมันไม่ได้
หลังจากหยุดไปสามวินาที หมีดำก็พุ่งเข้าใส่ทันใด แขนหน้าหนาล่ำฟาดลงมาราวกับเสาหิน
เฉียวเจียจิ้นไม่ฝืนอีก หดตัวหลบการโจมตีนี้ แล้วกลิ้งตัวถอยหลังตามแรง แล้ววิ่งขึ้นทันที
หมีดำคำรามเสียงหนึ่ง ใช้สี่ขาวิ่งไล่ตามไป
ตอนนี้หมีดำเห็นเฉียวเจียจิ้นเป็นเหยื่อเต็มตัวแล้ว
“ไอ้จอมลวง! นายรีบหน่อย!” เฉียวเจียจิ้นตะโกนไปพลางวิ่งพลาง “ชีวิตเน่า ๆ ของข้านี่ฝากไว้กับนายแล้วนะ!”
“อย่าไว้ใจข้ามาก!” ฉีเซี่ยเองก็พูดอย่างประหม่า “ข้ายังไม่รู้เลยว่าแผ่นเหล็กนั่นคืออะไร…”
“มัวแต่พูดไร้สาระอยู่นั่น!” เฉียวเจียจิ้นสบถเสียงดัง “รีบไป ‘รับของ’ สิ!”
เมื่อเห็นหมีดำวิ่งออกไป ฉีเซี่ยก็รีบวิ่งไปหาแผ่นเหล็กบนพื้นทันที
ตามหลักเหตุผลแล้ว ‘เกม’ ทั้งหมดที่เคยเห็นมาก่อนไม่ใช่สถานการณ์ตายด้าน ต้องมี ‘ทางรอด’ อยู่เสมอ และในห้องที่เห็นได้กว้างไกลนี้ ทางรอดย่อมต้องเกี่ยวข้องกับแผ่นเหล็กอย่างแน่นอน