“มันแปลกไปหน่อย…” ฉีเซี่ยพูดเบา ๆ “ฉันนึกว่า ‘เกมคัดออกประเภทพละกำลัง’ น่าจะมีสนามที่ซับซ้อน เพื่อให้คัดผู้เข้าร่วมออกไปได้เรื่อย ๆ”
“จริงอย่างว่า” เฉียวเจียจิ้นพยักหน้า แล้วมองสนามรูปสี่เหลี่ยมกับแผ่นเหล็กตรงกลาง สีหน้าก็งุนงง “ที่นี่จะคัดเราออกยังไง?”
สิ้นเสียง ประตูเหล็กบานใหญ่ตรงหน้าทุกคนก็สั่นสะเทือน จากนั้นค่อย ๆ เลื่อนขึ้น
“หือ?” ชายวัยกลางคนร่างท้วมเห็นประตูเปิดก็ฉงน “นี่อะไร? ต้องเดินต่อไปอีกเหรอ?”
ทันทีที่ประตูเปิดเต็มที่ ตัวเลขถอยหลังบนกำแพงก็เริ่มขยับ
ดูเหมือนเกมจะเริ่มขึ้นจริง ๆ แล้ว
“เล่นอะไรของพวกแก?”
ทุกคนสบตากัน ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นตรงหน้า
แต่วินาทีต่อมา เสียงคำรามทุ้มต่ำก็ดังออกมาจากหลังประตู
เสียงนั้น… ไม่ใช่คน
“บ้าเอ้ย…” เฉียวเจียจิ้นขนลุกขนชัน “ล้อเล่นหรือเปล่า…”
สัตว์ร้ายมหึมาสีดำสนิทตัวหนึ่งเดินออกมาจากด้านใน มันยืนด้วยสองขา ปากอ้าเล็กน้อย น้ำลายไหลยืดไม่หยุด สายตามันเหมือนหิวโซมาสามวัน
พอมันพ้นประตูเหล็กออกมาเต็มตัว ประตูเหล็กก็ปิดตามลงทันที
“นี่… หมี?!” เฉียวเจียจิ้นถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว ถ้าคู่ต่อสู้เป็นคน เขามั่นใจเต็มร้อยว่าจะสู้ด้วย แต่ดันเป็นหมีที่สูงกว่าคนทั้งตัว
ฉีเซี่ยเพ่งดู แล้วสีหน้าก็เครียดลง นี่คือ ‘หมีดำ’ ที่คอมีแต้มรูปจันทร์เสี้ยวสีขาวชัดเจน แต่หมีดำตัวนี้ตัวใหญ่เกินไป