“เดี๋ยวก่อน…” ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “ทั้งต้านศัตรู แถมยังต้องปกป้องพวกพ้องตัวเองอีก?”
ฟังดูเป็นสถานการณ์ที่คุ้นหูเหลือเกิน
ใช่แล้ว… คราวนี้มีทางออกแล้วจริง ๆ
ฉีเซี่ยวิ่งไปข้างแผ่นเหล็ก พยุงของหนักอึ้งชิ้นนี้ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ หมุนมันไปบนพื้น เหมือนกำลังทดสอบความเป็นไปได้ของแผนที่คิดไว้
“เฮ้ย! เฉียวเจียจิ้น!” ฉีเซี่ยตะโกน “ฉันเจอ ‘คำตอบ’ แล้ว! มาที่นี่!”
“ผมนี่รอประโยคนั้นมานานแล้วเชียว” เฉียวเจียจิ้นพูดเนิบ ๆ “รอแป๊บ เดี๋ยวไปหา”
หมีดำเริ่มรู้สึกว่าผู้เป็น ‘เหยื่อ’ ตรงหน้ากำลังคิดจะหลบหนี มันจึงยืนขึ้นด้วยสองขาอีกครั้ง ขยายรัศมีการโจมตีให้กว้างขึ้น
ทว่าเฉียวเจียจิ้นกลับไม่มีทีท่าจะหนีเลยแม้แต่น้อย เขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างฉับพลันหนึ่งก้าว เท้าทั้งสองยืนคร่อม ไหล่หมุนตามเอว หมัดขวาต่อยออกไปหมุนหนึ่งร้อยแปดสิบองศาพุ่งเข้าใส่ใบหน้าของหมีดำเต็มแรง
‘โครม’!
เสียงดังสนั่น หมัดนี้พุ่งใส่หน้าหมีดำได้อย่างจัง เจ้าหมีถึงกับเซถอยไปหนึ่งก้าวครึ่ง
หมีดำชะงักไปชั่วขณะ จมูกพ่นลมร้อนพรืดพั่บ แล้วส่ายหัวอย่างมึนงง เหมือนหมัดที่จู่โจมไม่ทันตั้งตัวนี้ทำมันมึนหัวตื้อไปหมด
มันไม่เคยคิดเลยว่า ‘เหยื่อ’ ที่เอาแต่วิ่งหนีมาตลอดจะระเบิดพลังร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้
เฉียวเจียจิ้นเองก็สะบัดแขนที่ชาจนเจ็บแสบ พลางตะโกนด่าว่า “ไอ้ทึ่มเอ๊ย แกนี่ตัวแน่นจริง ๆ…”
หมีดำตั้งสติได้ อ้าปากคำรามลั่น แล้วเหวี่ยงโจมตีลงมาอีกครั้งด้วยความโกรธแค้นอับอาย