บทที่ 90 ตายตาไม่หลับ
“สวี่...หลิวเหนียน” ฉีเซี่ยพยักหน้าเล็กน้อย “ชื่อเพราะดีนะ”
“เพราะใช่ไหมล่ะ?” สวี่หลิวเหนียนยิ้มบาง ๆ ขณะขับรถมองตรงไปข้างหน้า “ฉันเคยคิดว่าชื่อนี้จะทำให้ได้เป็นดาราดังเสียอีก สุดท้ายกลับมาขับแท็กซี่ ฮ่า ๆ”
ฉีเซี่ยหัวเราะหึ ๆ อย่างอ่อนแรงตามเธอไปสองสามครั้ง แต่ชั่ววินาทีถัดมา สีหน้าของเขากลับเย็นเยียบ
“สวี่หลิวเหนียน เธอล้อฉันเล่นอยู่หรือไง?”
“เป็นอะไรไป?”
ฉีเซี่ยยกมือซีดไร้สีเลือดขึ้น ชี้ไปยังใบอนุญาตประกอบอาชีพแท็กซี่ตรงหน้า
“รูปบนนี้...เป็นเธอจริง ๆ”
“ใช่ นี่รถของฉัน ก็เลยติดใบอนุญาตของฉันไว้ มีปัญหาอะไรเหรอ?” สวี่หลิวเหนียนทำหน้าสงสัย
“อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง...” ฉีเซี่ยไออย่างแรงหลายครั้ง ก่อนสูดลมหายใจลึกแล้วพูดต่อ “ในนี้มีใบอนุญาตของเธอติดอยู่ แปลว่ารถคันนี้เป็นของเธอจริง ๆ...ถ้าอย่างนั้นเธอเป็นใคร? ทำไมถึงมีรถของเธออยู่ในเมืองนี้?”
“ฉันฟังไม่รู้เรื่อง” สวี่หลิวเหนียนส่ายหน้า “ลูกค้า ปกติคุณคุยกับคนอื่นแบบนี้ด้วยเหรอ?”
“ผู้เข้าร่วมจะถูกจับมาที่นี่พร้อมรถทั้งคันได้ยังไง?!” ฉีเซี่ยรู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตัวเองกำลังจะแหลกสลาย
แม้การพูดถึง “โลกทัศน์” ในสถานที่ประหลาดแห่งนี้จะฟังดูน่าขัน แต่การมีอยู่ของหญิงสาวตรงหน้าก็เกินกว่าที่ฉีเซี่ยจะทำความเข้าใจได้จริง ๆ
เขาเคยคิดว่าชาวพื้นเมืองที่เหมือนศพเดินได้เหล่านั้น ล้วนเป็นผู้เข้าร่วมจากก่อนหน้า พวกเขาอยู่ที่นี่มานานเกินไปจนเสียสติและหลงทาง
แต่กลับยังมีคนอย่างสวี่หลิวเหนียนอยู่ตรงหน้า...